“พี่เฉิง อย่าขัดขืนอีกเลย
ถึงอย่างไรท่านก็เป็นคนพิการ ต่อให้ทั่วทั้งเมืองหลวง นอกจากข้าเย่สี่สี่แล้ว ก็ไม่มีใครยอมแต่งกับท่านหรอก...”
พอพูดประโยคนี้ออกไป เย่สี่สี่ก็ตกใจตัวเองจนสะดุ้งโหยง
ฉันเป็นนักธุรกิจหญิงวัยยี่สิบแปด จะพูดจาเหลวไหลหยาบคายแบบนี้ได้ยังไง?
กำลังคิดอยู่เช่นนั้น เสียงด่าทอที่ข่มกลั้นโทสะก็ดังขึ้นข้างหู
“เย่สี่สี่ หากไม่อยากตาย ก็จงไสหัวลงจากเตียงของเปิ่นหวังเสีย!”
เปิ่นหวัง?
เย่สี่สี่ชะงักไป ก่อนกวาดตามองรอบห้อง พริบตานั้นรูม่านตาก็หดแคบลง
สวรรค์!
ทำไมฉันถึงมาอยู่บนเตียงผู้ชายได้ล่ะ?
แถมยังเป็นเตียงของชายหนุ่มรูปงามที่สวมชุดโบราณอีกด้วย
หรือดูนิยายน้ำเน่ามากไปจนฝันลามกกันเนี่ย?
เย่สี่สี่ยื่นมือไปแตะแก้มของชายรูปงามโดยไม่รู้ตัว
อุ่น ๆ
นุ่ม ๆ
บ้าจริง!
มีชีวิตอยู่จริงด้วย!
นี่ไม่ใช่ความฝัน
ทันใดนั้น ความทรงจำแปลกหน้าก้อนใหญ่ก็ทะลักเข้าสู่สมองอย่างรวดเร็ว
เย่สี่สี่ค้นพบอย่างน่าเศร้าว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยาย
แถมยังทะลุเข้ามาในนิยายแนวทำไร่ทำนาที่ถูกเนรเทศ ซึ่งเธอเคยอ่านมาก่อนหน้านี้
กลายเป็นเย่สี่สี่ คุณหนูตัวจริงแห่งจวนแม่ทัพที่พลัดพรากจากครอบครัวไปหลายปี และเพิ่งได้รับกลับคืนสู่วงศ์ตระกูลเมื่อปีก่อน
เวรกรรมอะไรเช่นนี้!
ฉันก็แค่ด่าตัวประกอบหญิงที่ชื่อเหมือนกันในนิยายเมื่อไม่กี่วันก่อน ว่าเป็นคนโง่เท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ?
ทำไมต้องลงโทษให้ฉันมาอยู่ในร่างเจ้าของเดิมด้วย?
“เย่สี่สี่!”
เสียงเย็นชาของชายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ราวกับอยากสังหารนาง เย่สี่สี่ก็สะดุ้ง รีบกลิ้งลงจากเตียงของชายหนุ่มในชุดโบราณอย่างทุลักทุเล
สวรรค์!
สมกับเป็นหญิงร้ายอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ที่ผู้คนรังเกียจเดียดฉันท์ แม้แต่สุนัขยังเบือนหน้าหนี ความกล้าบ้าบิ่นเรื่องตัณหาของเจ้าของร่างเดิมช่างไร้ขอบเขตจริง ๆ
ถึงกับกล้าล่วงเกินท่านอ๋องน้อยอัน ผู้เป็นเทพสงครามหน้าตาเย็นชาและสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงให้ราชวงศ์ต้าเซี่ย
แม้ตอนนี้ท่านอ๋องน้อยอันจะเป็นเพียงคนพิการที่แทบไม่ต่างจากคนตาย แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นหลานชายแท้ ๆ ของฮ่องเต้
ไปหาเรื่องเขาเข้า นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ!
“ท่านอ๋องน้อย โปรดฟังข้าแก้ตัว ไม่สิ โปรดฟังข้าอธิบาย ข้าบอกว่ามีคนวางแผนใส่ร้าย ท่านจะเชื่อหรือไม่?”
“...” โจวอวี้เฉิงไม่พูด เพียงจ้องเย่สี่สี่ด้วยสายตาเย็นชา
เย่สี่สี่ยิ้มเจื่อน
ก็จริง!
เขาแค่พิการ ไม่ได้โง่เสียหน่อย จะเชื่อคำพูดเหลวไหลของนางได้อย่างไร
แต่ฟ้าดินเป็นพยาน เจ้าของร่างเดิมถูกคนวางแผนใส่ร้ายจริง ๆ
คนที่วางแผนคือนางเอกในนิยาย ตัวปลอมเย่หว่านซี
ตามเนื้อเรื่องเดิม ตอนนี้เย่หว่านซีได้นำคนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาจับชู้แล้ว
เย่สี่สี่ไม่มีเวลาพูดมาก นางออกวิ่งไปทางประตูทันที
เมื่อถึงหน้าประตู นางหันกลับไปโบกมือให้โจวอวี้เฉิง
“ท่านอ๋องน้อย เมื่อครู่ข้าเพียงล้อท่านเล่น ขอท่านอย่าเก็บมาใส่ใจ
เรื่องนี้ก็ปล่อยให้ผ่านไปอย่างงุนงงเถิด ต่อไปเราอย่าได้พบกันอีกเลย”
พูดจบ นางก็เปิดประตูอย่างไม่ลังเล ตั้งใจจะหนีไปให้ไกล
แต่ไม่ว่านางจะออกแรงมากเพียงใด ประตูก็ยังนิ่งสนิท
เย่สี่สี่โกรธจนแทบอยากลงไปพบย่าทวดเสียเดี๋ยวนั้น
ไม่ใช่ว่านางตั้งใจด่าว่าเจ้าของร่างเดิมโง่นะ
เจ้าของร่างเดิมโง่จริง ๆ!
ครั้งนั้นหลิวพัวจื่อ ผู้เป็นย่าของเย่หว่านซีตัวปลอม ต้องการให้หลานสาวของตนได้ใช้ชีวิตสุขสบาย จึงแอบสับเปลี่ยนนางกับเย่หว่านซี แล้วใจร้ายโยนนางเข้าไปในภูเขาลึก ปล่อยให้อยู่หรือตายตามยถากรรม
โชคดีที่บิดามารดาบุญธรรมผ่านมาพอดี จึงอุ้มนางที่ยังห่อตัวอยู่ในผ้าห่อตัวกลับไปเลี้ยงดู
หาไม่แล้ว นางคงกลายเป็นอาหารของสัตว์ป่าไปนานแล้ว
แต่คนโง่คนนี้ไม่เพียงไม่โกรธที่คุณหนูตัวปลอมแย่งตำแหน่งของนางไป ยังมองอีกฝ่ายเป็น ‘น้องสาวแสนดี’ ที่ไว้ใจได้อีกด้วย
ถึงขั้นช่วยวิงวอนให้ฮูหยินเย่ มารดาแท้ ๆ ของตน อย่าส่งนางกลับไปตระกูลหลิว
เพราะต้องสูญเสียสามีและบุตรชายติดต่อกัน ฮูหยินเย่จึงโศกเศร้าเกินไป สุขภาพทรุดโทรมลงทุกวัน
พอถูกเจ้าของร่างเดิมทำให้โกรธ นางก็ล้มป่วยจนลุกจากเตียงไม่ได้
เดิมทีคนอื่น ๆ ในจวนก็ไม่ชอบคุณหนูตัวจริงผู้เอาแต่ใจ ไร้เหตุผล และทะนงตนอยู่แล้ว นับแต่ฮูหยินเย่ล้มป่วยหนัก ทุกคนก็ยิ่งคร้านจะใส่ใจนาง
สาวใช้และบ่าวไพร่ในจวนแม่ทัพเห็นว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ได้รับความโปรดปราน จึงไม่เห็นนางเป็นนาย
ปกติไม่เพียงยกอาหารเหลือให้กิน ยังหักเบี้ยหวัดรายเดือนของนางอีกด้วย
เย่หว่านซีเสแสร้งช่วยออกหน้าแทนนางอยู่หลายครั้ง เจ้าของร่างเดิมก็ซาบซึ้งใจจนยอมเชื่อฟังทุกอย่าง
ไม่กี่วันก่อน เย่หว่านซีบอกนางว่า มารดารังเกียจที่นางเติบโตในชนบท มีชาติกำเนิดต่ำต้อย และตั้งใจจะให้นางแต่งกับคหบดีวัยเจ็ดสิบกว่าปีที่มีอนุภรรยาถึงสิบแปดคน
พอเจ้าของร่างเดิมได้ยินก็รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา
นางร่ำไห้วิงวอนให้เย่หว่านซี น้องสาวแสนดี ช่วยเหลือ
เย่หว่านซีแสร้งปฏิเสธ แต่ต่อมาเมื่อถูกเจ้าของร่างเดิมบีบคั้นด้วยการร้องไห้โวยวายและขู่ผูกคอตาย ในที่สุดก็จำต้องเสนอแผนการอันเลวร้ายให้นาง—
ให้นางล่วงเกินท่านอ๋องน้อยอัน
“พี่หญิง แม้ท่านอ๋องน้อยอันจะพิการ แต่ฐานะสูงส่ง ทั้งยังรูปโฉมโดดเด่นกว่าคหบดีชราผู้นั้นมาก
เมื่อพี่หญิงแต่งเข้าไป ก็จะได้เป็นพระชายาน้อยอันที่ผู้คนทั่วหล้าเคารพนับถือ
อย่าว่าแต่มารดาและพี่ชายทั้งหลายเลย แม้แต่ท่านฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อเห็นพี่หญิงก็ต้องคุกเข่าคารวะ”
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนรักหน้าตา ชอบความรู้สึกที่ได้อยู่เหนือผู้อื่น จึงตกลงทันที
หลังจากทั้งสองปรึกษากัน ก็วางแผนฉวยโอกาสในงานเลี้ยงวันเกิดของพระชายาอันวันนี้ ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นความจริง
ถึงตอนนั้น เจ้าของร่างเดิมจะเป็นฝ่ายล่วงเกินท่านอ๋องน้อยอัน ส่วนเย่หว่านซีจะเป็นฝ่ายพาคนมาจับชู้
“พี่หญิงลองคิดดูสิ ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้น จวนอ๋องอันจะยังปฏิเสธความรับผิดชอบได้หรือ?”
เวลานี้ ในหัวของเย่สี่สี่มีแต่คำเรียก ‘พี่หญิง’ ของคุณหนูตัวปลอมที่พร่ำเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เจ้าของร่างเดิมถูกคำเรียก ‘พี่หญิง’ ที่ฟังดูจริงใจเหล่านั้นหลอกจนตาบอด
หลังจากนางทำตามแผนของเย่หว่านซีและได้แต่งกับท่านอ๋องน้อยอันสมใจ ไม่นานจวนอ๋องอันกับจวนแม่ทัพก็ถูกยึดทรัพย์และเนรเทศทั้งตระกูล ด้วยข้อหาสมคบคิดกับแคว้นต่างแดนและคิดก่อกบฏ
ระหว่างทางที่ถูกเนรเทศ เจ้าของร่างเดิมจึงได้รู้จากปากฮูหยินเย่ว่า แต่เดิมจวนแม่ทัพตั้งใจให้นางแต่งกับซื่อจื่อแห่งกว่างผิงโหว ซึ่งมีฐานะเหมาะสมกัน นั่นก็คือเซียวเหิงอวี่ พระเอกในนิยาย
เมื่อรู้ว่าถูกหลอก เจ้าของร่างเดิมก็ขุ่นเคืองใจจนไปหาเย่หว่านซีเพื่อถามความจริง แต่กลับถูกนางผลักตกหน้าผา ร่างแหลกเหลว
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เย่สี่สี่ก็รู้สึกว่าหัวสมองอื้ออึงไปหมด
นางหันกลับไปมองโจวอวี้เฉิง แล้วยิ้มอย่างรู้สึกผิด
“แหะ ๆ ประตูถูกลงกลอนจากด้านนอก ข้าลองออกทางหน้าต่างดู”
เย่สี่สี่แสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาเย็นเยียบของท่านอ๋องน้อยอัน แล้วเดินเร็ว ๆ ไปยังหน้าต่าง
พอเปิดหน้าต่างมองลงไป
ให้ตายเถอะ!
ใต้หน้าต่างมีต้นกระบองเพชรสูงกว่าครึ่งเมตรเรียงกันเป็นแถว
ถ้ากระโดดลงไป คงถูกหนามทิ่มจนกลายเป็นเม่นแน่
เย่สี่สี่ขลาดขึ้นมา จึงปิดหน้าต่างเงียบ ๆ แล้วหาทางหนีวิธีอื่น
ฉันไม่ใช่คนโง่เจ้าของร่างเดิมเสียหน่อย ไม่มีทางทำร้ายตัวเอง และยิ่งไม่มีทางแต่งกับคนพิการแล้วใช้ชีวิตซักกางเกงชั้นในด้วยใบหน้าเย็นชาเช่นนั้น
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากนอกห้อง
ใบหน้าของเย่สี่สี่ซีดเผือด
แย่แล้ว!
พวกที่มาจับชู้กำลังจะมาถึง
ต่อให้ออกไปตอนนี้ เกรงว่าก็คงชนเข้ากับพวกนางพอดี
ถึงตอนนั้น ต่อให้มีปากพันปากก็อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างนางกับท่านอ๋องน้อยอันไม่กระจ่าง
เย่สี่สี่หลุบตาลง ความคิดแล่นปรู๊ดอยู่ในหัว
ไม่นานดวงตาของนางก็เป็นประกาย จากนั้นจึงเดินไปข้างเตียงแล้วถามว่า
“ท่านอ๋องน้อย ที่นี่มีเข็มเงินหรือไม่?”
โจวอวี้เฉิงแผ่ไอเย็นยะเยือกไปทั่วร่าง กัดฟันกล่าวว่า “ไสหัวไป!”
ดูท่าคนบางคนจะยังไม่ยอมเลิกราจริง ๆ
ในสนามรบสังหารเขาไม่สำเร็จ ถึงกับส่งหญิงร้ายเช่นนี้มา หมายทำลายความบริสุทธิ์ของเขาเพื่อแทรกซึมเข้ามาในจวนอ๋องอัน
หึ!
ฝันไปเถิด
“...” เย่สี่สี่แทบร้องไห้
คิดว่าฉันไม่อยากไปหรือไง?
ฉันไม่กล้าต่างหาก!
หากออกไปในเวลานี้ ก็เท่ากับติดกับแผนร้ายของเย่หว่านซีเข้าเต็มเปา
ในยามนั้นเอง เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันเป็นกลไกก็ดังขึ้นในสมอง
【ติ๊ง! ตรวจพบโถปัสสาวะเคลือบกระเบื้องโบราณจากยุคต้าเซี่ย 1 ใบ แลกเข็มเงินได้ 72 เล่ม เจ้าของระบบต้องการแลกหรือไม่?】