“ไปตายซะ!”
ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนอีกต่อไป
เย่สี่สี่กำหมัดแน่น แล้วชกเข้าที่ท้องของเย่จิ่งอวิ๋น
“อ๊าก—”
หลังเสียงร้องโหยหวน เย่จิ่งอวิ๋นร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาก็กุมท้อง ถอยหลังไปไกลหลายเมตร
“ก็ธรรมดานะ”
เย่สี่สี่ชักหมัดกลับมา ไม่ค่อยพอใจกับประสิทธิภาพของยาลูกกลอนพละกำลังนัก
นางนึกว่าหมัดเดียวจะซัดเย่จิ่งอวิ๋นกระเด็นไปได้เสียอีก
แต่ก็ไม่มีปัญหา เมื่อเทียบกับเรี่ยวแรงก่อนหน้านี้ ตอนนี้นางมีกำลังมากขึ้นจริง ๆ
เช่นนี้แล้ว ระหว่างทางเนรเทศ นางก็พอมีความสามารถปกป้องตัวเองได้
เย่สี่สี่ไม่สนใจเย่จิ่งอวิ๋นที่เจ็บจนกลิ้งไปมาบนพื้นอีก นางเดินไปหาของกินในครัวตามเส้นทางที่จำได้
ทว่าทันทีที่ไปถึงครัว ก็มีหญิงรับใช้สูงวัยมาหานาง
“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกท่านเจ้าค่ะ”
“ข้าไม่มีเวลา”
เย่สี่สี่หิวจริง ๆ เจ้าของร่างเดิมโง่เง่า เอาแต่คิดจะกินท่านอ๋องน้อยอัน ไม่เคยนึกถึงการกินข้าว
ทำให้นางต้องท้องหิวไปด้วย
“คุณหนูใหญ่ หากท่านไม่ไป เช่นนั้นบ่าวคงต้องเชิญท่านไปแล้วเจ้าค่ะ”
หญิงรับใช้หวังเป็นคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่า ย่อมเอาใจใส่เรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งเป็นอย่างยิ่ง
นางคว้าต้นแขนเรียวบางของเย่สี่สี่ โดยไม่พูดพร่ำก็จะลากนางไป
เย่สี่สี่เริ่มหงุดหงิด พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยกแขนขึ้นเบา ๆ สะบัดมือใหญ่ราวคีมเหล็กของหญิงรับใช้สูงวัยออก
“รอสักครู่ ข้าหยิบหมั่นโถวสองลูก แล้วจะไปกับเจ้า”
หญิงรับใช้หวังยืนนิ่งงัน เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าเย่สี่สี่จะมีเรี่ยวแรงมากถึงเพียงนี้