“หา?”
ขนตาของหลินรั่วซีสั่นไหว แก้มแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอชักมือไปซ่อนไว้ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว กัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วถามเสียงแผ่ว “ถึงคุณจะช่วยฉันไว้ แต่แบบนี้ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?”
เฉินเฟิงชะงักไป ก่อนจะเข้าใจแล้วหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “คิดอะไรอยู่ ฉันจะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายเธอต่างหาก”
“เสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย?” หลินรั่วซีอึ้งไปครู่หนึ่ง พอรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด ใบหน้าก็ยิ่งแดงกว่าเดิม
เธอก้มหน้า ยื่นมือออกมาให้เขา
เฉินเฟิงจับมือเธอไว้ แล้วเปิดใช้พรสวรรค์เสริมความแข็งแกร่ง
พลังอุ่นร้อนสายหนึ่งไหลผ่านฝ่ามือที่ประสานกันของทั้งคู่ เข้าสู่ร่างกายหลินรั่วซีและแผ่กระจายไปตามแขนขาทั่วร่าง
ร่างของเธอพลันเกร็งตรง รูม่านตาหดเล็กลง เสียงครางอู้อี้ที่พยายามข่มไว้เล็ดลอดออกมาจากลำคอ
ความรู้สึกนั้นรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก เลือดราวกับถูกจุดไฟให้พลุ่งพล่านไปตามเส้นเลือด เส้นใยกล้ามเนื้อถูกพลังที่มองไม่เห็นถักทอและจัดเรียงใหม่ ลึกเข้าไปในกระดูกมีเสียงเป๊าะแป๊ะถี่ ๆ ดังขึ้น เซลล์ใต้ผิวหนังทุกตารางนิ้วกำลังปั่นป่วนและปรับโครงสร้างอย่างรุนแรง
สิบวินาทีต่อมา ความรู้สึกผิดปกติทั้งหมดก็หายวับไป
หลินรั่วซีหอบหายใจถี่ หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราว ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเปียกชื้นเป็นหย่อม ๆ แนบติดร่าง เผยให้เห็นเอวคอดและส่วนโค้งเว้าที่อวบอิ่ม
เธอก้มมองมือทั้งสอง คลายมือแล้วกำแน่นอีกครั้ง ข้อนิ้วส่งเสียงกร๊อบแกร๊บเบา ๆ จากนั้นจึงเงยหน้ามองเฉินเฟิง น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความไม่อยากเชื่อ “ฉันรู้สึก…เหมือนทั้งตัวเปลี่ยนไปหมดเลย”