ห้องจัดเลี้ยงในคฤหาสน์เก่าของตระกูลลู่ประดับไฟระยิบระยับ สะท้อนให้ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายหรูหรา
เหล่าคนมีชื่อเสียงในนครจิงมารวมตัวกันที่นี่ในคืนนี้ เสียงพูดคุยเบาๆ เต็มไปด้วยคำพูดสุภาพและการหยั่งเชิงซึ่งกันและกัน
หลินหร่านจับแขนคุณเคอเยียนถิงเดินเข้ามา ในชุดราตรีสายเดี่ยวสีฟ้าที่เน้นสรีระงดงาม สีหน้าแววตามีความเย่อหยิ่งเล็กน้อย
เคอเยียนถิงสวมสูทสีเทาเดินเคียงข้าง ทั้งสองดูเป็นคู่ที่เหมาะสม ดึงดูดสายตาหลายคน
เคอเยียนถิงกวาดตามองทั่วงาน แล้วหันไปกระซิบกับหลินหร่าน
"ไม่นึกว่าคุณปู่ลู่จะจัดใหญ่ขนาดนี้ ดูท่าจะตั้งใจจะผลักดันลู่เฟิงขึ้นเป็นทายาทจริงๆ"
หลินหร่านตอบรับเบาๆ สายตาหางตามองเห็นฉินเชาอยู่ไม่ไกล เขากำลังทำหน้าตาเล่นตลกใส่เธอ
"เห็นเพื่อนแล้ว ไปคุยด้วยแป๊บนึง"
เคอเยียนถิงสีหน้าหมองลงเล็กน้อย "ได้"
หลินหร่านปล่อยแขนเขา เดินไปหาฉินเชา "มาได้ยังไง?"
"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะไม่มาดูได้ยังไง?" ฉินเชาเลิกคิ้ว ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเหมือนนึกอะไรได้ สีหน้าเริ่มมีท่าทีหยอกเย้า
"หร่านหร่าน ตอนนี้เธอเลือกสามีได้เลยนะ ระหว่างทายาทตระกูลเคอกับตระกูลลู่"
"วาสนาดีจริงๆ~"
หลินหร่านถลึงตาใส่เขา "พูดเหลวไหลอะไร"
"ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล" ฉินเชาลดเสียงลง พยักเพยิดไปทางประตูทางเข้า "ดูสิ เจ้าของงานมาคืนนี้แล้ว"
หลินหร่านมองตามสายตาเขา เห็นคุณปู่ลู่ชื่อลู่เฉิงเดินนำหน้า ด้านหลังมีลู่เฟิงที่ดึงดูดสายตาทั้งงาน
เขาสวมชุดสูทสีขาว คอตั้งกระดุมผ้าเนื้อดีปักลายไผ่สีเข้ม ขอบคอและข้อมือเย็บขอบเงิน ยิ่งทำให้เขาดูสง่างาม หรูหราโดยธรรมชาติ