ชายหนุ่มมีเสียงที่กังวานและร้องเพลงได้ดีมาก เพลงหวาน ๆ เพลงหนึ่งทำให้ทั้งสนามเต็มไปด้วยบรรยากาศที่รื่นเริง
จากนั้นก็เป็นรายการแสดงที่ตามมาทีละรายการ
หลังการแสดงจบลง ก็เข้าสู่ช่วงพิธีมอบรางวัลต่าง ๆ
หลินหร่านได้รับหน้าที่หนึ่งในการมอบรางวัล
เธอเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังด้านหลังเวทีเพื่อรอคอย
บนทางเดินมีชายผมทองคนหนึ่งยืนอยู่ เขายิ้มอย่างมีเลศนัย กำลังดูโทรศัพท์อยู่ หลินหร่านเหลือบตามอง แล้วจำได้ว่าเขาคือดาราที่เปิดงาน
ชื่อจี้หลิงเซียว
หลินหร่านหันกลับมาอย่างเฉยเมย แล้วเดินออกจากด้านหลังเพื่อไปมอบรางวัล
เธอไม่รู้ว่า หลังจากเธอจากไป ชายคนนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที
ฝ่ามือของจี้หลิงเซียวที่กำโทรศัพท์ไว้มีเหงื่อบาง ๆ ซึมออกมา
ที่แท้การอยู่กับคนที่ถูกใจ ก็ทำให้มุมปากเผลอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งที่เขาพยายามหักห้ามตัวเองอย่างที่สุดแล้ว แต่ก็ยังยิ้มออกมาเหมือนคนโง่
จี้หลิงเซียวแอบด่าตัวเองว่าฝีมือการแสดงเมื่อครู่ห่วยแตก ช่วงหน้าต้องไม่ให้แตกเด็ดขาด!
เขารีบหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อปรับอารมณ์ เตรียมใจสำหรับแผน "ชนแล้วจอด" ที่จะเกิดขึ้นต่อไป
หลินหร่านไม่รู้ว่าตัวเองถูกใครบางคนหมายตาแล้ว
เธอมอบรางวัลเสร็จก็กลับมาที่ด้านหลัง เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็มีร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาจากด้านข้าง
สองคนต่างก็ก้าวเดินไปข้างหน้า
หลินหร่านชนเข้ากับเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
"ปัง!"
"ตุบ!"
โทรศัพท์ของชายหนุ่มหล่นลงพื้น
หลินหร่านชนเข้ากับร่างกายของเขา แล้วเขาก็รีบประคองเธอไว้ทันที
"คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
หลินหร่านเงยหน้าขึ้น พบว่าเป็นดาราหนุ่มที่ชื่อจี้หลิงเซียว เขากำลังมองเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย
"ไม่เป็นไร"
เธอก้มลงเก็บโทรศัพท์ที่อยู่บนพื้น เห็นว่าหน้าจอแตกเป็นรอยยาวสองรอย ทะลุทั้งจอ
"หน้าจอคุณแตก" หลินหร่านยื่นโทรศัพท์คืนให้
ชายหนุ่มรับไปกดสองสามครั้ง หน้าจอไม่ติด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วบ่นว่า "คุณภาพแย่จังเลย"