งานเลี้ยงจบลงเมื่อเวลาสี่ทุ่มครึ่ง
หลินหร่านลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ เคอเยียนถิงรีบลุกตาม "หร่านหร่าน ฉันไปส่งเธอ"
"ไม่ต้อง" หลินหร่านหยิบกระเป๋า "ฉันขับรถมาเอง"
เคอเยียนถิงแววตาเป็นประกายด้วยความเสียดาย "งั้นเดินทางปลอดภัยนะ ถึงบ้านส่งข้อความบอกฉันด้วย"
"ได้"
หลินหร่านเดินออกจากห้องส่วนตัว เคอเยียนถิงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเธอลาไป สายตามืดลงเล็กน้อย
ในลานจอดรถเงียบสงัด ไฟถนนส่องแสงสลัว รอบข้างแทบไม่มีผู้คนเดินผ่าน
หลินหร่านเดินไปที่รถของเธอ เพิ่งจะหยิบกุญแจรถออกมา ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านหลัง
"คุณหลิน!"
เธอหันกลับไป เห็นจี้หลิงเซียววิ่งเข้ามา ผมสีทองนั้นสะดุดตายิ่งนัก
จี้หลิงเซียววิ่งมาหอบเล็กน้อย หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่ดูเก้อเขิน
"คือ... ผู้จัดการของฉันจู่ๆ ก็มีธุระด่วนมาไม่ได้ ส่งฉันหน่อยได้ไหม?"
หลินหร่านเลิกคิ้ว มองเขาอย่างพิจารณา
นักร้องหนุ่มระดับท็อป ออกมาข้างนอกจะไม่มีคนขับรถ?
หลอกผีหรือไง
อีกอย่าง เรียกแท็กซี่ก็สะดวกมาก
แต่หลินหร่านไม่คิดจะจับผิดเขา
สองสามวันมานี้ เขาส่งข้อความหาเธอในแอปแชทเป็นระยะ พยายามหาเรื่องคุยด้วย
หลินหร่านสรุปเบื้องต้นว่า เขาคงจะสนใจเธอ
เดิมทีเธอกำลังคิดว่าจะหาวิธีใหม่ๆ มากระตุ้นลู่เฟิงอย่างไรดี
ตอนนี้ดูไป น้องหนุ่มที่โผล่มาอย่างกะทันหันคนนี้ ก็เป็นตัวเลือกที่ดีไม่เบา
หลินหร่านพยักหน้า "ขึ้นรถสิ"
จี้หลิงเซียวยกมุมปากขึ้น รีบเปิดประตูข้างคนขับเข้าไปนั่ง รัดเข็มขัดนิรภัย การเคลื่อนไหวทั้งหมดต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว ราวกับกลัวว่าหลินหร่านจะเปลี่ยนใจ