หลินหร่านเดินตามพนักงานต้อนรับไปยังโซฟาที่เคอเยียนถิงนั่งอยู่
เธอมองตรงไปข้างหน้า สายตาปะทะกับเคอเยียนถิงในโซฟาหมายเลข 6
ในโซฟามีคนเจ็ดแปดคน ทั้งชายและหญิง
เคอเยียนถิงลุกขึ้นยืนต้อนรับ
"หร่านหร่าน"
ชายหนุ่มมีรอยยิ้มในดวงตา เต็มไปด้วยความประทับใจและชื่นชม
ชุดที่หลินหร่านสวมในคืนนี้ทั้งโดดเด่นและมีสไตล์
ชุดกระโปรงรัดรูปสีเงินเกาะอก ใส่คู่กับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน
สร้อยคอรูปกุหลาบสีเงินดำห้อยอยู่ระหว่างกระดูกไหปลาร้า ทั้งเย้ายวนและสง่างาม
ที่ข้อมือและข้อเท้าสวมสร้อยเส้นเล็กสีเงินที่ร้อยด้วยกระดิ่งเล็ก ๆ
เวลาเดินจะเกิดเสียงกระดิ่งใส ๆ เบา ๆ แต่ชวนให้หลงใหล
เมื่อเธอปรากฏตัวก็ดึงดูดสายตาของผู้คนมากมายในบริเวณนี้ทันที
โซฟาหมายเลข 4 ลู่เฟิงที่ก้มหน้ากินเหล้าเงียบ ๆ ถูกศอกของเจิ้งจือเจี๋ยข้าง ๆ กระแทกสองที
"ดูเร็ว ดูเร็ว!"
ลู่เฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่กระตือรือร้น รูม่านตาหดทันที!
ภายใต้แสงไฟบรรยากาศที่คลุมเครือ หลินหร่านเปล่งประกายราวกับนางฟ้าที่ถือกำเนิดในยามเที่ยงคืน
เธอกำลังยิ้มและพูดคุยหยอกล้อกับชายอีกคนหนึ่ง
ลู่เฟิงกำแก้วเหล้าแน่น
ข้อตกลงไม่ยุ่งเกี่ยวกันที่เคยตกลงกันไว้ถูกลืมทิ้งไปทันที!
ร่างกายตอบสนองก่อนสมอง
เขาลุกขึ้นโดยไม่พูดอะไรเลย แล้วก้าวออกไปทันที
ซูหว่านอวี๋รีบยื่นมือไปดึง "พี่ลู่เฟิง!"
แต่ใครจะคิดว่าชายหนุ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่า หลบแล้วก้าวสองสามก้าวก็ออกจากโซฟาไป
ซูหว่านอวี๋พุ่งเข้าไปจะดึงเขาอีกรอบ แต่ถูกเจิ้งจือเจี๋ยขวางทางไว้
"หว่านอวี๋ พี่เฟิงแต่งงานแล้ว ปล่อยเถอะ!"