หลินหร่านกำลังจะหลบ อยู่ในชั่วพริบตาเดียว ก็มีแขนข้างหนึ่งคว้ารอบเอวเธอไว้แล้วดึงเข้ามา
ถัดมา เธอพุ่งชนเข้ากับอกอุ่นๆ แข็งแกร่งของใครบางคน
เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกอดหลินหร่านไว้ ลู่เฟิงก็รีบปล่อยมือทันที
หลินหร่านหันหลังกลับไปตบหน้าเขาอีกข้างหนึ่งทันที
"ปั๊บ!"
ลู่เฟิงยังไม่ทันตั้งตัวจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ก็โดนอีกครั้งเต็มๆ จนยืนงงอยู่กับที่
"ผู้หญิงใจร้าย! ฉันจะสู้กับเธอให้รู้แล้วรู้รอด!"
ซูหว่านอวี๋โกรธจนหัวเสีย พุ่งเข้าไปจะจัดการหลินหร่าน
หลินหร่านคว้าข้อมือเธอไว้แล้วบิดกลับ ซูหว่านอวี๋กรีดร้องลั่นเหมือนหมูถูกเชือด
"อ๊าย! มือฉันๆ!"
"พี่ลู่เฟิง ช่วยฉันด้วย!"
ในฐานะที่เป็นจิตรกร มือของเธอล้ำค่ามาก
ซูหว่านอวี๋ไม่กล้าดิ้นรน เธอกลัวจริงๆ ว่าหลินหร่านจะทำลายมือของเธอ
เสียงกรีดร้องทำให้ลู่เฟิงตั้งสติได้ เขายื่นมือไปจับแขนของหลินหร่าน "ปล่อย"
หลินหร่านยิ้มอย่างไม่มีพิษมีภัย "ได้สิ คุกเข่าขอร้องฉันสิ"
"อย่าเกินไปหน่อยเลย" ลู่เฟิงขมวดคิ้ว
หลินหร่านออกแรงมากขึ้น ซูหว่านอวี๋ร้องออกมาทันที
"อ๊าย——พี่ลู่เฟิง!"
"หลินหร่าน!" ลู่เฟิงที่จับแขนหลินหร่านอยู่ก็ออกแรงเพิ่มขึ้นเช่นกัน
ในดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่ในใจกลับเจ็บปวดเหมือนมีเข็มทิ่ม
เขารู้สึกทนไม่ได้กับอารมณ์ที่ปะทะกันสองอย่างในร่างกาย เพราะแค่สีหน้าเจ็บปวดที่วูบผ่านไปของหลินหร่าน ก็ทำให้เขาตกใจปล่อยมือทันทีราวกับนกที่ได้ยินเสียงธนู