หลิงชวนเป็นห่วงอาการของพี่ชาย แต่ในอีกด้านหนึ่งก็รู้สึกว่าฉือเหมียนเป็นเพียงมนุษย์ตัวจิ๋วที่เปราะบางมากคนหนึ่ง
ฉือเหมียนดูออกว่าเขากำลังลังเล นางจับนิ้วของเขาไว้แล้วพูดเสียงเบา “ฉันอยากไป”
หลิงชวนจับมือนางกลับ “ที่นั่นอันตรายมาก ค่าการกลายเป็นสัตว์ของพี่ชายเกิน 95 ไปแล้ว ต่อให้มีม่านพลังสังเกตการณ์กั้นอยู่ ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะไม่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น”
ฉือเหมียนพยายามทำความเข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังภาพตรวจวัดที่ลอยอยู่กลางอากาศ “ฉันไม่เข้าไป”
นางเสริมอีกประโยค “ดูข้างนอก”
หลิงชวนมองฉือเหมียนตัวน้อย แววรู้สึกผิดวูบผ่านดวงตา ก่อนเขาจะพยายามทำสีหน้าให้กลับเป็นปกติ “เมื่อครู่เจ้าเพิ่งป่วย ร่างกายยังฟื้นตัวไม่เต็มที่”
ฉือเหมียนก้มมองกำไลป้องกันของตัวเอง แล้วเงยหน้ามองหลิงชวนอีกครั้ง
“ฉือเหมียนโอเค ไปได้”
นางพูดเหตุผลให้ครบถ้วนกว่านี้ไม่ออก จึงได้แต่ชี้ไปยังภาพตรวจวัดซ้ำ ๆ “อยากช่วยหลิงอวี่”
หลิงชวนเงียบไป ฉือเหมียนรู้ความมากเสียจนทำให้เขาปวดใจจริง ๆ
ต้วนยี่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองพี่น้องตระกูลหลิงด้วยความอิจฉา พวกเขามีมนุษย์ตัวจิ๋วที่เอาใจใส่ขนาดนี้อยู่ข้างกาย
ส่วนหลินไป๋เหยียนปรับหน้าขออนุญาตตรวจความเข้ากันได้ให้กลายเป็นภาพสัญลักษณ์ที่เข้าใจง่ายขึ้น
ภาพแรกเป็นฉือเหมียนกำลังเข้าไปในห้องสังเกตการณ์
ภาพที่สองเป็นหมาป่ายักษ์สีเทาเงินซึ่งถูกขังอยู่ในห้องแยกกัก
ภาพที่สามเป็นฉือเหมียนกดปุ่มสีแดง จากนั้นห้องสังเกตการณ์ก็ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
หลินไป๋เหยียนชี้ภาพแล้วอธิบายอย่างใจเย็น “เจ้าสามารถยืนดูหลิงอวี่จากที่ไกล ๆ ได้ หากกลัวหรือรู้สึกไม่สบายก็กดปุ่มนี้ พอกดแล้ว เจ้าจะออกมาได้ทุกเมื่อ”
ฉือเหมียนดูภาพอยู่หลายรอบอย่างตั้งใจ