พวกเธออุ้มฉือเหมียนออกจากแคปซูลขนส่ง แล้ววางลงบนโซฟาตัวยาวที่ปูด้วยพรมขนนุ่ม
เท้าของฉือเหมียนเพิ่งแตะพื้น หุ่นยนต์งานบ้านทรงกลมป้อมตัวหนึ่งก็ไถลเข้ามาหา
「ตรวจพบสมาชิกใหม่」
รอยยิ้มสว่างขึ้นบนแผงอกของหุ่นยนต์
「สวัสดี มนุษย์ตัวจิ๋ว」
「ฉันเป็นผู้ดูแลชีวิตประจำวันของเธอ หมายเลขเอศูนย์เจ็ด」
มันพูดพลางยื่นแขนกลสองข้างออกมา แล้วตบมือสามครั้งราวกับกำลังสาธิต
ฉือเหมียนมองมัน
หุ่นยนต์ตบมืออีกสามครั้ง
เห็นได้ชัดว่ามันคิดว่าฉือเหมียนยังไม่เข้าใจ
「หิว~ก็~ตบ~มือ~นะ~」
ฉือเหมียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจตบมือตามหนึ่งครั้ง
รอยยิ้มบนแผงอกของหุ่นยนต์พลันสดใสขึ้นกว่าเดิม
「เก่งมาก!」
「เรียนรู้ได้ตั้งแต่ครั้งแรกเลย!」
ฉือเหมียน「……」
ฉือเหมียนทำหน้าเรียบเฉย ทว่าข้างในกำลังกลั้นขำ ดูเหมือนเธอจะค่อย ๆ เข้าใจแล้วว่ามนุษย์ตัวจิ๋วในที่แห่งนี้มีระดับสติปัญญาแบบไหน
‘ถ้าทำได้ตามปกติ ฉันคงเป็นไอน์สไตน์ในหมู่มนุษย์ตัวจิ๋วแล้วมั้ง’
ขณะเดียวกัน หลิงอวี่ก็กำลังสังเกตเธออยู่เช่นกัน
มนุษย์ตัวจิ๋วผมดำตบมือเสร็จก็นั่งกลับไปที่เดิม วางมือทั้งสองข้างบนเข่าอย่างเรียบร้อย เธอไม่ได้พยายามแตะต้องสิ่งของรอบตัว และไม่ได้ร้องงอแงเพราะอยู่ในสถานที่แปลกหน้า กลับสงบกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก
หลิงอวี่หันไปมองผู้ดูแล「จัดห้องให้เธอ」
「เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว」ผู้ดูแลตอบ「ตามข้อกำหนดการคุ้มครอง ห้องนอนของเธออยู่บนชั้นสองของคฤหาสน์หลัก พื้นที่ทำกิจกรรมปูด้วยวัสดุเนื้อนุ่ม ส่วนหน้าต่างกับระเบียงติดตั้งแผงกั้นป้องกันการตกแล้ว」
「ให้อยู่ห่างจากเขตใต้หน่อย」หลิงอวี่เสริม「ช่วงนี้หลิงชวนไม่ชอบให้ใครรบกวน อย่าปล่อยให้เธอวิ่งไปทั่ว」
「รับทราบ」
ฉือเหมียนได้ยินชื่อนั้น
หลิงชวน มนุษย์สัตว์ที่ค่าการกลายเป็นสัตว์สูงถึง 92 หลิงอวี่ซื้อเธอกลับมา ก็เพื่อเขา
เจ้าหน้าที่เผ่ากระต่ายทำขั้นตอนส่งมอบสุดท้ายเสร็จ แล้วออกจากคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว
ก่อนจากไป พวกเธอทิ้งกระดานวาดภาพไว้ให้ฉือเหมียนแผ่นหนึ่ง
「ถ้ามนุษย์ตัวจิ๋วกลัว ก็วาดออกมาได้นะ」
เจ้าหน้าที่ชี้ตัวเอง แล้ววาดรูปหน้ายิ้มลงบนกระดานวาดภาพ
「หรือจะโทรหาเราก็ได้」
เธอชี้ไปยังสัญลักษณ์สีแดงบนสายรัดข้อมือ
ฉือเหมียนมองตามท่าทางของเธอ แค่กดสัญลักษณ์นั้นก็จะติดต่อสมาคมคุ้มครองมนุษย์หายากได้
สายรัดข้อมือนี้ใช้ตรวจสอบสุขภาพของเธอได้ และยังส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือเมื่อเธอตกอยู่ในอันตรายได้ด้วย
มีการคุ้มครองตามกฎหมายก็ดีกว่าตกเป็นสมบัติส่วนตัวของใครคนหนึ่งโดยสิ้นเชิง แต่เธอยังไม่แน่ใจว่าการคุ้มครองแบบนี้จะมีประโยชน์แค่ไหน
ฉือเหมียนทำท่าเหมือนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แล้วจ้องสายรัดข้อมืออย่างเหม่อลอย
จนกระทั่งเจ้าหน้าที่จากไป เธอถึงถูกหุ่นยนต์งานบ้านพาขึ้นไปชั้นสอง
ห้องที่เตรียมไว้ให้เธอกว้างมาก ทั้งเตียง ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะเก้าอี้ล้วนสั่งทำตามขนาดตัวของมนุษย์ตัวจิ๋ว ผนังเป็นสีครีมอ่อนให้ความรู้สึกอบอุ่น พื้นปูพรมหนานุ่ม ข้างหน้าต่างมีกองของเล่นสีสันสดใสวางอยู่ แถมยังมีหมาป่าผ้าตัวหนึ่งที่สูงกว่าเธอเสียอีก
‘ห้องนี้ใหญ่มาก ดีกว่าห้องเช่าเดิมของฉันตั้งเยอะ! ตุ๊กตาหมาป่าตัวนี้คงไม่ได้เอามาให้ฉันทำความคุ้นเคยกับหมาป่าล่วงหน้า จะได้ไม่กลัวเวลาเจอของจริงทีหลังหรอกนะ’
ฉือเหมียนเดินไปที่โต๊ะ บนโต๊ะมีหนังสือภาพการใช้ชีวิตของมนุษย์ตัวจิ๋ววางอยู่หนึ่งเล่ม
เธอเปิดดูส่ง ๆ
บทที่หนึ่ง ทำความรู้จักห้องของตัวเอง
บทที่สอง วิธีบอกผู้ปกครองว่าหิว
บทที่สาม วิธีเข้าห้องน้ำให้ถูกต้อง
บทที่สี่ เมื่อได้ยินสัญญาณเตือน ให้กอดศีรษะแล้วหมอบลง
แต่ละหน้ามีตัวหนังสือเพียงเล็กน้อย เนื้อหาหลักเป็นภาพวาด ระดับความยากคงพอ ๆ กับหนังสือเสริมพัฒนาการสำหรับเด็กเล็ก
ในที่สุดฉือเหมียนก็แน่ใจ ไม่ใช่ว่ามนุษย์สัตว์ประเมินมนุษย์ตัวจิ๋วต่ำเกินไป แต่มนุษย์ในโลกนี้มีความสามารถในการรับรู้ที่เรียบง่ายมากจริง ๆ ราวกับแมวหรือสุนัข
แม้จะเรียนภาษากลางระหว่างดวงดาวได้ ส่วนใหญ่ก็เข้าใจได้แค่ประโยคสั้น ๆ ยากจะสื่อสารเรื่องซับซ้อน
มนุษย์ตัวจิ๋วผมสีเข้มอาจฉลาดกว่า แต่ก็ยังเทียบกับมนุษย์สัตว์ไม่ได้อยู่ดี
ถ้าอย่างนั้น เธอที่มีสติปัญญาเท่าผู้ใหญ่ทั่วไปคงต้องปลอมตัวให้ดีหน่อย
ในตอนนั้นเอง ทั้งคฤหาสน์พลันสั่นสะเทือนขึ้นมา
เสียงกระแทกทึบหนักดังมาจากที่ไกล ๆ
เกราะป้องกันนอกหน้าต่างเกิดริ้วระลอกคล้ายผิวน้ำ ก่อนเสียงเตือนแหลมบาดหูจะดังก้องไปทั่วคฤหาสน์
【คำเตือน!】
【ม่านกั้นพลังจิตเขตใต้กำลังถูกโจมตี】
【ค่าการกลายเป็นสัตว์ของมนุษย์สัตว์ระดับอันตรายสูงกำลังเพิ่มขึ้น】
【ค่าปัจจุบัน: 92.4】
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้นทันทีจากนอกทางเดิน
เสียงของหลิงอวี่ดังลอดผ่านประตูเข้ามา
「ปิดกั้นทางเชื่อมระหว่างคฤหาสน์หลักกับเขตใต้」
「ห้ามใครเข้าใกล้หลิงชวนเด็ดขาด」
ท่ามกลางเสียงเตือน ฉือเหมียนเดินไปที่หน้าต่าง จากตำแหน่งที่เธอยืนพอดีมองเห็นพื้นที่ทางใต้ของคฤหาสน์
อาคารสีเงินที่อยู่ไกลออกไปถูกล้อมด้วยเกราะพลังงานหลายชั้น ระหว่างที่แสงไฟวูบไหว เงาดำขนาดมหึมาก็พุ่งชนเกราะอย่างแรง รอยกรงเล็บคมกริบวาบผ่านพื้นผิวใสของเกราะ
มันคือหมาป่าตัวหนึ่ง ตัวใหญ่โตเสียจนแค่ความสูงก็สูงกว่าเธอสองสามเท่า ใหญ่กว่าหมาป่าสีเทาในห้องของเธอมาก
ขาทั้งสี่ของมันถูกพันด้วยสายรัดโลหะที่ขาดวิ่น ขนเปื้อนเลือดเป็นปื้นใหญ่ซึ่งยังไม่แห้งสนิท ดวงตาสัตว์สีฟ้าอมม่วงคู่นั้นเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและความเจ็บปวด
ฉือเหมียนขมวดคิ้ว นี่คือหลิงชวน ดูอันตรายมากเลย
ในจังหวะเดียวกับที่เธอมองไป หมาป่าสีเทาราวกับสัมผัสบางอย่างได้ขึ้นมากะทันหัน
มันหยุดพุ่งชน ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วมองตรงมายังหน้าต่างที่ฉือเหมียนยืนอยู่ผ่านระยะไกลและกระจกหลายชั้น ดวงตาสีฟ้าอมม่วงคู่นั้นมองมาที่เธอได้อย่างแม่นยำ
ร่างฉือเหมียนแข็งทื่อไปทั้งตัว ‘ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องแบบนี้น่ากลัวนิด ๆ แฮะ’
รูจมูกของหมาป่าสีเทาขยับเบา ๆ
วินาทีถัดมา เสียงเตือนที่ดังทั่วคฤหาสน์ก็หยุดลงกะทันหัน
เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องจักรอันเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง
【ค่าการกลายเป็นสัตว์หยุดเพิ่มขึ้น】
【ค่าปัจจุบัน: 92.4】
หลังหยุดไปชั่วครู่ ตัวเลขก็เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน
【92.3】
【92.1】
【91.8】
หลิงอวี่ซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปเขตใต้หยุดฝีเท้าฉับพลัน เขาหันกลับไปมองหน้าต่างชั้นสองของคฤหาสน์หลักที่มีแสงไฟสว่างอยู่
หลังหน้าต่าง มนุษย์ตัวจิ๋วผมดำยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น
ส่วนในเขตกักกัน หมาป่าสีเทาที่เดิมทีคลุ้มคลั่งจนควบคุมไม่ได้หมอบลงกับพื้น มองฉือเหมียนโดยไม่ขยับเลยสักนิด