ภายในห้อง
ผ้าห่มคลายร้อนถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยตรงหัวเตียง บนผ้าปูที่นอนสีขาวนวลมีรอยแดงสดหลงเหลืออยู่ จุดนั้นสะดุดตาเป็นพิเศษ...
ตอนนี้เสิ่นล่างกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง สายตาจับจ้องโปสเตอร์บนหน้าจอโทรศัพท์ไม่วางตา
เขามั่นใจมากว่าเป็นเด็กสาวคนนั้น ไม่ผิดแน่
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นล่างก็จับภาพหน้าจอโปสเตอร์ จากนั้นเปิดแอปเวยซวิ่นแล้วส่งเข้าไปในกลุ่มแชตกลุ่มหนึ่ง
ในกลุ่มมีสมาชิกเพียงสามคน นอกจากเสิ่นล่างแล้ว อีกสองคนก็คือเพื่อนซี้ของเขา กวนสั่วกับเฉินหมิง
ทั้งสามเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยและเป็นเพื่อนสนิทที่สุด เพราะต่างก็ชอบเล่นบาสเกตบอล แถมฝีมือยังใช้ได้ จึงได้ฉายาว่า “สามเหลี่ยมศอกเหล็ก” สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขามีชื่อเสียงไม่น้อยเลย!
เสิ่นล่างสูง 178 เซนติเมตรเมื่อวัดเท้าเปล่า เล่นตำแหน่งฟอร์เวิร์ด ชู้ตกระโดดแม่นยำ ศอกเหล็กไร้เทียมทาน!
เฉินหมิงเตี้ยกว่าเสิ่นล่างเล็กน้อย สูงเกิน 170 เซนติเมตรมานิดหน่อย เล่นตำแหน่งการ์ด ฝีเท้ารวดเร็ว แค่ขัดขาคนก็ล้มได้ทีเดียวสองคน!
ส่วนกวนสั่วสูงเกิน 190 เซนติเมตร หนักกว่า 100 กิโลกรัม รูปร่างสูงใหญ่ คุมใต้แป้น คอยตบใส่หน้าโดยเฉพาะ!
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ทั้งสามก็อยู่ทำงานในเมืองชายฝั่งระดับรองมณฑลแห่งนี้ เพียงแต่ชีวิตการงานของทุกคนก็ไม่ได้รุ่งโรจน์อะไรนัก
กวนสั่วทำงานอยู่บริษัทตกแต่งแห่งหนึ่ง และมีงานที่เกี่ยวข้องกับเสิ่นล่างอยู่บ้าง ส่วนเฉินหมิงเป็นโปรแกรมเมอร์ ทำงานได้แค่ปีเดียวก็เกือบหัวล้านแล้ว...
ติ๊ง!
ไม่นาน ทั้งสองคนก็ทยอยตอบข้อความกลับมา
【เป็นอะไรไป เจ้าล่าง คิดถึงเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ หรือไง?】
【ในที่สุดเจ้าล่างก็คิดได้สักทีนะ ฉันว่าแค่พวกเราสามเหลี่ยมศอกเหล็กร่วมมือกัน ต้องสร้างชื่อในเกมได้แน่!】
เห็นได้ชัดว่ากวนสั่วกับเฉินหมิงเข้าใจภาพที่เสิ่นล่างส่งไปคนละเรื่อง
【พวกนายรู้จักเด็กผู้หญิงคนนี้ไหม?】
เสิ่นล่างไม่สนใจคำแซวของทั้งคู่ ตอบกลับไปสั้น ๆ ตามใจนึก โดยในใจก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
อย่างไรโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ของ【เทียนเหยี่ยน】ก็มีตั้งมากมาย คนที่เลือกมาในแต่ละเมืองก็ไม่เหมือนกัน แถมไม่ได้มีแค่คนเดียวด้วย
ยกตัวอย่างเมืองชิงไห่ มีโปสเตอร์ทั้งหมดเจ็ดแบบ แต่ละแบบเป็นคนละคนกัน มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง ส่วนเด็กสาวคนนั้นก็เป็นแค่หนึ่งในนั้น
【รู้จักสิ นี่มันเทพธิดาในดวงใจของหมิงจื่อนี่นา!】
กวนสั่วตอบกลับมา
【หนานซี นักศึกษาปีสองมหาวิทยาลัยจงไห่ เป็นหนึ่งในตัวแทนประชาสัมพันธ์ของเทียนเหยี่ยนประจำเมืองชิงไห่ ฉันรู้แค่นี้แหละ เรื่องอื่นไม่รู้แล้ว】
เฉินหมิงตอบกลับมาบ้าง
“หนานซี...”
เสิ่นล่างพึมพำกับตัวเอง ในที่สุดเขาก็รู้ชื่อของเด็กสาวแล้ว
【ยังไงเหรอ พี่ล่าง หรือว่านายจะจีบเธอ?】
กวนสั่วยังคงซักไซ้เรื่องชาวบ้าน
【จีบกับผีน่ะสิ!】
เสิ่นล่างตอบกลับไปประโยคหนึ่ง จากนั้นก็วางโทรศัพท์แล้วเอนตัวลงบนเตียง
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างตกกระทบบนผนังสีขาว เสิ่นล่างมองลำแสงยามรุ่งอรุณ แววตาเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ให้ตายสิ... เอาวะ!”
ผ่านไปนาน เสิ่นล่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับตัดสินใจครั้งใหญ่ได้แล้ว จู่ ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง
จากนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเว็บไซต์ทางการของ【เทียนเหยี่ยน】
ใช่แล้ว เขาตัดสินใจเข้าไปลองเสี่ยงในเกม อย่างไรตอนนี้เขาก็ไม่มีงานทำ บางทีนี่อาจเป็นโอกาสก็ได้
เทียนเหยี่ยน โลกที่สองของมนุษยชาติ ได้ชื่อว่าทุกสิ่งเป็นไปได้!
แน่นอน เหตุผลสำคัญที่สุดคือมีโอกาสสูงมากที่เด็กสาวชื่อหนานซีคนนั้นจะเข้าเกมด้วย!
บนเว็บไซต์ทางการของเทียนเหยี่ยนมีหมวกเกมอยู่สองแบบ แบบแรกคือรุ่นธรรมดา ราคา 1,000 หยวน ส่วนแบบที่สองคือรุ่นพรีเมียม ราคา 10,000 หยวน
เสิ่นล่างไม่ได้เลือกมาก เขาสั่งซื้อรุ่นธรรมดาทันที แต่ต้องไปรับด้วยตัวเองที่จุดจำหน่ายใกล้บ้าน
สั่งจองหมวกเกมเสร็จ เสิ่นล่างก็ไม่รีรอ ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง
ในห้องนั่งเล่น เจียวเจียวกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือถุงมันฝรั่งทอดขนาดใหญ่ กินอย่างเอร็ดอร่อย พอเห็นเสิ่นล่างเดินออกมา เธอก็แค่มองแวบหนึ่งแล้วไม่สนใจอีก
ส่วนชายหนุ่มคนนั้นไม่รู้ว่าออกไปทำอะไร ไม่ได้อยู่บ้าน
ลงมาชั้นล่างแล้ว เสิ่นล่างแวะกินมื้อเช้าที่ร้านแผงลอยริมถนนตรงทางเข้าหมู่บ้าน จากนั้นก็นั่งรถไฟใต้ดินไปยังจุดจำหน่ายหมวกเกมที่ใกล้ที่สุด
เมื่อคืนเขาดื่มไปไม่น้อย จักรยานเก่า ๆ คันนั้นก็ถูกเสิ่นล่างทิ้งไปอย่างไม่ไยดี แม้ในใจจะเสียดายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์ไปตามหาแล้ว...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เมื่อเสิ่นล่างนั่งรถไฟใต้ดินมาถึงจุดจำหน่ายหมวกเกมที่ใกล้ที่สุด เขาก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า
แถวคิวยาวเหยียดสองแถวคดเคี้ยวไปมา อย่างน้อยก็ยาวเกือบหนึ่งกิโลเมตร ดูเกินจริงไปหน่อยแล้ว...
“ไม่รู้จักสั่งซื้อทางออนไลน์กันหรือไง?”
เสิ่นล่างพึมพำกับตัวเอง ก่อนเดินทอดน่องเข้าไปในจุดจำหน่าย หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วยื่นจ่อตรงหน้าพนักงานขาย
“สวัสดีครับ ผมสั่งหมวกเกมทางออนไลน์ไว้ครับ!”
“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย รบกวนไปต่อแถวรับสินค้าด้านหลังนะคะ”
พนักงานขายเป็นหญิงสาววัยยี่สิบกว่า หน้าตาสะสวย เธอกวาดตามองเสิ่นล่างแวบหนึ่ง ก่อนพูดอย่างสุภาพ
“ผมสั่งซื้อทางออนไลน์นะครับ”
เสิ่นล่างย้ำอีกครั้ง
“ขอโทษด้วยค่ะคุณผู้ชาย แถวนี้ทั้งหมดเป็นคนที่สั่งซื้อทางออนไลน์ รบกวนไปต่อแถวรับสินค้าด้านหลังนะคะ”
พนักงานขายอธิบายพร้อมรอยยิ้ม
ถึงตอนนี้เธอจะยุ่งมาก แต่มารยาทก็ยังดีไม่มีที่ติ
“ไอ้หนุ่ม รีบไปต่อแถวสิ ใครในนี้ไม่ได้สั่งซื้อทางออนไลน์บ้าง?”
“ทำเป็นเก่งไปได้!”
“...”
เสิ่นล่างพูดไม่ออก เมื่อเผชิญกับสายตาดูแคลนของทุกคน เขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
สิบนาทีต่อมา
ในที่สุดเสิ่นล่างก็เดินมาถึงท้ายแถว และข้างหน้ามีคนอยู่หลายร้อยคน!
“นี่ต้องรอถึงเมื่อไหร่กัน...”
เสิ่นล่างถอนหายใจอย่างจนปัญญา ดูจากสถานการณ์แล้วคงต้องรอถึงค่ำแน่
“ถ้าไม่อยากต่อแถวก็ไปซื้อหมวกเกมรุ่นพรีเมียมสิ ไม่ต้องต่อแถว แถมยังส่งถึงบ้านด้วย”
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้าเห็นได้ชัดว่ากำลังหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน พอได้ยินเสิ่นล่างพูด เขาก็เอ่ยเยาะเบา ๆ
“รุ่นพรีเมียม...”
พอได้ยินเช่นนั้น หางตาของเสิ่นล่างก็กระตุก เขาต้องจ่ายตั้ง 10,000 หยวนเชียวนะ ทำงานมาตั้งปีหนึ่งแล้วเขายังเก็บเงินไม่ถึง 10,000 หยวนเลย จะพูดเล่นอะไรกัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อย ๆ อากาศเริ่มร้อน เสิ่นล่างขยับไปข้างหน้าได้เพียงสิบกว่าเมตร ขณะที่ด้านหลังของเขามีคนทยอยมาเพิ่มอีกสามสี่สิบคน
“แม่งเอ๊ย ไม่ต่อแล้ว!”
เมื่อเห็นแถวยาวที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า เสิ่นล่างก็กัดฟัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเว็บไซต์ทางการของ【เทียนเหยี่ยน】 แล้วสั่งจองหมวกเกมรุ่นพรีเมียมทันที ก่อนเดินจากไปอย่างสบายใจ
เมื่อวานเขาถูกเจ้านายไล่ออกและเพิ่งได้รับเงินชดเชย 20,000 หยวน ตอนนี้เขาจึงพอจะจ่ายเงินจำนวนนี้ได้
...
“เหลือแค่ 16,000 หยวนแล้ว...”
ภายในห้อง เสิ่นล่างมองยอดเงินในบัญชีธนาคารแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา
ตอนนี้เขาตกงานและไม่มีรายรับ เงินหนึ่งหมื่นกว่าหยวนดูเหมือนจะไม่น้อย แต่ก็พอประคองชีวิตได้อย่างมากแค่ครึ่งปีเท่านั้น
แค่ค่าเช่าบ้านก็ไตรมาสละ 6,000 หยวนแล้ว...
“เงินก้อนนี้จะเสียเปล่าไม่ได้!”
เสิ่นล่างถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นก็เริ่มค้นดูเว็บไซต์ทางการของ【เทียนเหยี่ยน】
ในเมื่อเขาตัดสินใจเข้าเกมไปลองเสี่ยงแล้ว เตรียมตัวไว้ก่อนย่อมดีกว่า ถึงเว็บไซต์ทางการของ【เทียนเหยี่ยน】จะมีข้อมูลเกี่ยวกับเกมน้อยมาก แต่ข้อมูลพื้นฐานบางอย่างก็ยังมี
ตอนเที่ยงเขาสั่งอาหารง่าย ๆ มากินเป็นมื้อกลางวัน ส่วนตอนบ่ายเสิ่นล่างก็กลับไปดูเว็บไซต์ทางการของเกมต่อ
【เทียนเหยี่ยน】แบ่งออกเป็นเจ็ดอาชีพหลัก
ได้แก่ นักดาบ นักเวท นักธนู อัศวิน นักฆ่า นักบวช และเบอร์เซิร์กเกอร์
ในบรรดาอาชีพเหล่านี้ นักดาบได้รับความนิยมมากที่สุด ทั้งโจมตีและป้องกันได้ จัดเป็นอาชีพสำหรับผู้เล่นระดับเทพโดยแท้
ส่วนนักเวทได้รับความนิยมจากผู้หญิงมากกว่า เชี่ยวชาญการโจมตีหมู่และการควบคุม อีกทั้งยังเป็นอาชีพที่เก็บเลเวลได้เร็วที่สุดในบรรดาเจ็ดอาชีพ
สำหรับนักธนูนั้นเป็นราชาแห่งการโจมตีระยะไกลแบบเป้าหมายเดี่ยว มีความสามารถในการสร้างความเสียหายต่อเนื่องสูง
นักฆ่า ตามชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด มาไร้ร่องรอยไปไร้ร่องรอย มีทั้งพลังโจมตีฉับพลันและความคล่องตัวสูง เป็นฝันร้ายของนักเวทและนักธนู
อัศวิน หรือที่เรียกกันติดปากว่ารถถังเลือดหนา มีพลังป้องกันสูงและพลังชีวิตมหาศาล ยืนขวางคนเดียวก็รับมือศัตรูนับหมื่นได้ ได้ชื่อว่าเป็นป้อมปราการที่ไม่มีวันพังทลาย
นักบวช หรือที่เรียกกันติดปากว่าฮีลเลอร์ มีหน้าที่หลักในการฟื้นฟูพลังชีวิต และยังช่วยเพิ่มความสามารถให้เพื่อนร่วมทีมได้
อาชีพสุดท้ายคือเบอร์เซิร์กเกอร์ สามารถแปลงร่างเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่ง มีพลังระเบิดสูงอย่างไร้เทียบเทียม สามารถโจมตีโดยไม่สนพลังป้องกัน ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือความอึดไม่พอสำหรับแนวหน้าระยะประชิด
แน่นอนว่าเจ็ดอาชีพนี้เป็นเพียงอาชีพหลัก ยังมีอาชีพสายการดำรงชีวิตอีกมากมายให้เลือกทำควบคู่กันไป แต่เว็บไซต์ทางการไม่ได้อธิบายรายละเอียดไว้ มีเพียงข้อความเดียวว่า: โปรดเข้าเกมเพื่อค้นคว้าด้วยตัวเอง
นอกจากจะแนะนำเจ็ดอาชีพหลักอย่างคร่าว ๆ แล้ว เว็บไซต์ทางการของ【เทียนเหยี่ยน】ยังบรรยายประวัติศาสตร์ของทวีปเทียนเหยี่ยนทั้งหมดด้วย
สรุปง่าย ๆ คือ วิถีเซียนดับสูญ ทวีปแตกสลาย ความมืดมิดมาเยือน การฟื้นฟูโลกเทียนเหยี่ยนจึงต้องฝากไว้กับเหล่าผู้กล้าอย่างพวกเจ้าแล้ว...
...