แสงเย็นเยียบจากทางเดินสาดลอดรอยแยกของประตูเข้ามา ปะปนกับแสงอาทิตย์อัสดงสีทองที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องโดยสาร เกิดเป็นเส้นแบ่งระหว่างแสงสว่างกับความมืดตรงขอบกรอบประตู
เมื่อจี้สวินก้าวข้ามเส้นนั้น ประตูก็ปิดลงเองด้านหลังเธอ เสียงคลิกดังขึ้น ราวกับกล่องใบหนึ่งถูกปิดฝา
เธอไม่หันกลับ เดินไปตามทางเดินอีกไม่กี่ก้าวจึงหยุด แล้วเอียงศีรษะมองจู่หลงที่ลอยอยู่ข้างกาย
มังกรหดกลับเป็นร่างจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ ดวงตากลมโต หางสั้น ปุ่มนูนเล็กๆ สองปุ่มบนหัวหดเหลือเพียงรอยจางๆ จนแทบมองไม่เห็น
สีลำตัวของมันเปลี่ยนจากสีทองเมื่อครู่กลับมาเป็นสีส้มแดงอมอุ่น คล้ายกำลังค่อยๆ คลายความร้อนหลังประมวลผลอย่างหนักหน่วง
“ตำแหน่งที่แน่ชัดของห้องควบคุมหลักอยู่ที่ไหน?” จี้สวินถาม
หางของจู่หลงวาดครึ่งวงกลมกลางอากาศ ก่อนฉายภาพโครงสร้างสามมิติแบบโปร่งแสงขึ้นตรงหน้าเธอ
โครงร่างอาคารที่ประกอบขึ้นจากเส้นสีน้ำเงินลอยอยู่ห่างจากเธอราวสองฉื่อ โครงสร้างชั้นสามและชั้นสี่ถูกเน้นให้สว่างขึ้น เส้นสีแดงสายหนึ่งลากจากตำแหน่งปัจจุบันของเธอไปจนถึงพื้นที่ด้านในสุดของชั้นสาม ซึ่งมีป้ายกำกับว่า “ห้องควบคุมหลัก”
เธอมองอยู่สองวินาที แล้วสังเกตเห็นจุดสีขาวเล็กๆ หลายกลุ่มเรียงหนาแน่นอยู่สองข้างทางเดินตามแนวเส้นทางสีแดง นั่นคือสัญลักษณ์รูปคนที่ระบุว่า “เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย”
“ห้องควบคุมหลักอยู่ในพื้นที่ด้านในสุดของชั้นสาม” จู่หลงเอ่ย น้ำเสียงยังเป็นเสียงชายวัยผู้ใหญ่ที่ทุ้มต่ำ แต่แฝงความระมัดระวังมากขึ้น
“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เหลือทั้งหมดของฐานไปรวมตัวกันอยู่รอบนอกห้องควบคุมหลัก มีประมาณสามสิบถึงสี่สิบคน ด้วยอาวุธที่คุณมีตอนนี้ ยังไม่มากพอจะบุกฝ่าทางเดินนั้นเข้าไป”