คำเตือนประโยคนั้น จี้สวินไม่ได้ใส่ใจ แม้แต่เปลือกตาก็ยังไม่ขยับ
ซูอิ่งยืนอยู่ตรงนั้น ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอก้มหน้าลง กลับไปเป็นเงาหม่น ๆ ข้างบัลลังก์ดังเดิม
“ไม่เลว” ผู้นำหัวเราะออกมา เสียงแห้งผาก แต่หางตากลับโค้งขึ้นจริง ๆ “แบบนี้สิถึงจะเหมือนเจ้า หานเกอ คนหนุ่มสาวมีความเด็ดขาดดีนี่”
เขากดไม้เท้าลงเบา ๆ หมากสีขาวเม็ดหนึ่งลอยขึ้นจากข้างจอแสง ก่อนจะตกลงข้างจุดดาวมุมขวาบนของกระดานอย่างมั่นคง
ทั้งสองคนเริ่มลงหมากต่อ
โอดินใช้ไม้เท้าควบคุมหมากสีขาว ส่วนจี้สวินใช้ปากสั่งขยะตัวเล็กให้วางหมากสีดำ
ทุกครั้งที่หมากตกลงบนกระดาน จอแสงจะจำลองเสียง “แป๊ก” ราวกับมีก้อนหินจริง ๆ กระทบกระดานไม้
“คุยเรื่องลูเซียนกันก่อนเถอะ” ผู้นำเปลี่ยนหัวข้อขึ้นมากะทันหัน พร้อมกับทำให้หมากสีขาวอีกเม็ดลอยขึ้นมา “เจ้าชอบเขาหรือ?”
จี้สวินไม่เงยหน้า เธอจ้องกระดาน ราวกับกำลังคำนวณพื้นที่กว้างใหญ่สักแห่ง
“เขาเป็นเชลยของฉัน” น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย
“เชลยหรือ? อ้อ อย่างนั้นก็ถือว่าเป็นคนของเจ้า” ผู้นำวางหมากสีขาวลงบนจุดดาวอีกฝั่ง ตำแหน่งสอดคล้องกับเม็ดก่อนหน้า “แล้วถือว่าเป็น ‘คนของเจ้า’ แบบไหนล่ะ? เหมือนกับ...ฟู้อวิ๋นกุยหรือเปล่า?”
ปลายนิ้วของจี้สวินเคาะลงบนโต๊ะหนึ่งครั้ง เธอตอบอย่างกำกวมว่า “คนอย่างฉันไม่แบ่งคนออกเป็นหลายประเภท”
ขยะตัวเล็กลงหมากเม็ดที่สาม หมากสีดำวางชิดขอบด้านนอกของจุดกึ่งกลาง แล้วขยับไปทางมุมซ้ายบนหนึ่งช่อง
ผู้นำส่งเสียง “อ้อ” ลากหางเสียงอย่างมีนัย “ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็คงกำลังรินกาแฟให้เจ้า”
นิ้วของจี้สวินชะงักอยู่ตรงขอบโต๊ะ ก่อนจะค่อย ๆ ชักกลับ
เธอเงยหน้าขึ้น มองผู้นำด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ในดวงตาราวกับมีบางอย่างถูกกดเอาไว้
“ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่” เธอพูดทีละคำ “ตอนนี้เจ้าคงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้”
ผู้นำไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมา ริ้วรอยตรงหางตาซ้อนกันเป็นชั้น คล้ายดอกไม้แห้งที่ถูกกดลงไปในน้ำอีกครั้ง