รอยยิ้มคลั่งไคล้ของอีร์คาชะงักค้าง เธออ้าปากเหมือนจะพูด แต่ยังไม่ทันเรียบเรียงคำพูด จี้สวินก็ดื่มแชมเปญครึ่งแก้วนั้นจนหมดแล้ว
เธอวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะเล็ก เงยหน้ามองอีร์คา “ที่เธอศึกษาฉัน เพราะคิดว่าฉันเหมือนใครบางคนใช่ไหม”
“คนคนนั้นก็เป็นนักรบเหมือนกัน ฟื้นตัวเร็วกว่าคนอื่นเหมือนกัน คนที่เธอพูดถึง...เป็นคนแรกที่พวกเธอพบว่ามีลำดับยีนแบบนี้ใช่ไหม”
“เธอ...เธอรู้ได้ยังไง...” เสียงของอีร์คาสูงขึ้นครึ่งระดับ ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยความคลั่งไคล้ทางวิทยาศาสตร์เป็นครั้งแรกที่เผยความตื่นตระหนก “เธอไม่มีทางรู้ได้...”
“ฉันไม่รู้หรอก” จี้สวินพิงพนักโซฟา วางนิ้วบนที่วางแขนแล้วเอียงหน้ามองเธอ “แต่สีหน้าเมื่อครู่ของเธอบอกฉันแล้วว่าฉันเดาถูก”
“ลำดับยีนนั้นไม่ได้ค้นพบจากตัวฉัน เธอค้นพบมันในตัวคนอื่นก่อน แล้วถึงมาเห็นสิ่งเดียวกันในตัวฉัน นั่นแหละเหตุผลที่เธอตามฉันมาตลอดหลายปี”
อีร์คายืนนิ่งอยู่กับที่ นิ้วที่กำเครื่องปลายทางข้อมูลสั่นเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมา
วินาทีถัดมา เธอสอดมือเข้าไปในกระเป๋าด้านข้างของเสื้อกาวน์สีขาวอย่างรวดเร็ว ชักปืนพกสีเงินออกมาแล้วยกขึ้นเล็งไปทางโซฟา!
กระสุนนัดแรกพุ่งออกจากลำกล้อง เฉี่ยวขอบพนักพิงโซฟาแล้วฝังเข้าไปในกำแพง ทิ้งรอยกระสุนบุ๋มไว้บนแผ่นโลหะสีเทา ขอบรอยมีคราบเขม่าจาง ๆ
จี้สวินเพียงเอียงศีรษะไปประมาณสองนิ้ว กระแสลมจากกระสุนที่เฉียดผ่านข้างหูทำให้เธอรู้สึกได้ แต่เธอไม่สนใจ
อีร์คายกปืนค้างไว้ แขนสั่นเล็กน้อย เธอกำลังจะเหนี่ยวไกนัดที่สอง...แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ลั่นไก นิ้วหยุดอยู่ด้านนอกโกร่งไกปืน
ในที่สุดเธอก็เห็นสิ่งที่ขดอยู่บนไหล่ของอีกฝ่าย จู่หลงกำลังหมอบอยู่บนไหล่ซ้ายของจี้สวินในร่างจิ๋วแบบการ์ตูน