ตอนที่สวี่ยางเดินลงมาจากชั้นบน ตรงมุมบันไดพอดีมองเห็นห้องรับประทานอาหารได้ทั่วทั้งห้อง
เธอเห็นเพ่ย์วั่งยืนอยู่ข้างเสิ่นฮวา พอปัวซื่อหันไปหยิบของ เขาก็ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แล้วจูบแก้มเสิ่นฮวาทีหนึ่ง
เสิ่นฮวาเบี่ยงหน้าเล็กน้อย คล้ายกับจะหลบ แต่ตรงมุมปากกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น
รูม่านตาของสวี่ยางหดลงเล็กน้อย หัวใจเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง
เธอมองไปทางปัวซื่อโดยไม่รู้ตัว
เขากำลังหันหลังให้พวกเขา หยิบของบางอย่างจากตู้เก็บของ โดยไม่ทันสังเกตความเคลื่อนไหวด้านหลังเลย
สวี่ยางกำราวบันไดแน่น
เธอไม่คิดเลยว่าเพ่ย์วั่งกับเสิ่นฮวาจะกล้าถึงขนาดนี้ ปัวซื่ออยู่ห่างไปแค่ไม่กี่ก้าว พวกเขายังกล้าทำกันอย่างโจ่งแจ้ง
ตอนเพ่ย์วั่งยืดตัวขึ้น เขาก็สบตากับสวี่ยางพอดี
เขาไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แถมยังยกคางให้เธอเล็กน้อย แววตามีรอยยิ้มท้าทาย ราวกับกำลังถามว่า เห็นแล้วจะทำไม
ลมหายใจของสวี่ยางชะงัก ความขยะแขยงพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ
ที่เขากลับคำเรื่องแฟลชไดรฟ์ก็เพราะเสิ่นฮวาสินะ
เธอเบนสายตา เดินลงบันได แล้วจงใจกระแอมเสียงดัง “คุณอา สวัสดีตอนเช้าค่ะ”
ปัวซื่อหันมา ในมือถือขวดแยม เขามองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ตอบอะไร
สวี่ยางมองโต๊ะอาหาร บนนั้นมีอาหารเช้าอยู่แค่สามชุด
ปัวซื่อ เสิ่นฮวา และเพ่ย์วั่ง คนละชุด
เธอขมวดคิ้ว กำลังจะพูด แต่เพ่ย์วั่งชิงเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าอย่างเกียจคร้าน
“ไม่ต้องมองหา ไม่มีของเธอ ไปจัดการเองเถอะ”
สีหน้าสวี่ยางพลันหม่นลง เธอถลึงตามองเพ่ย์วั่ง
“ไม่ต้องให้คุณมายุ่ง คุณอาต้องเก็บไว้ให้ฉันแน่”
เพ่ย์วั่งหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงความเย้ยหยันอย่างไม่คิดปิดบัง
“เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน”
ใบหน้าสวี่ยางแดงก่ำ กำลังจะโต้กลับ แต่ก็ได้ยินปัวซื่อพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ไม่ได้ทำของเธอจริง ๆ ไปจัดการเองเถอะ”