[ที่เก็บสมอง: จักรวาลคู่ขนาน มันคือนิยายไซไฟแล้ว อย่าจู้จี้เรื่องเหตุผลมากนัก พูดตามตรง ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจหลักการทำงานของเตาปฏิกรณ์อาร์คเลย!]
“ฉันเป็นอะไรไป?”
เกิดอะไรขึ้น ทำไมรู้สึกว่าหนังตาหนักจัง
“แค่นอนดึกคืนเดียว ทำไมรู้สึกแย่ขนาดนี้?”
เผลอตบหัวตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”
ฟางอวี๋ชะงัก รู้สึกมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ทำไมมือกับหัวตัวเองถึงมีเสียงเหมือนโลหะกระทบกัน?
ความตกใจนี้ทำให้เขาลืมตาขึ้นเต็มที่ สิ่งที่เห็นคือสองมือกล ซึ่งลึกสีสนิมไปหมดแล้ว แถมมือขวายังขาดไปสองนิ้วด้วยซ้ำ
รอบข้างมีเศษชิ้นส่วนเครื่องจักรอยู่มากมาย อะไหล่เครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆ ท่ามกลางนั้นยังมีชิ้นส่วนยานลำเล็กครึ่งถูกฝังอยู่ในดิน
สิ่งที่เห็นตรงหน้า ล้วนแต่เป็นขยะ
ต้นไม้แห้งแล้งสองสามต้นก็แค่พิสูจน์ว่าตอนนี้เป็นฤดูหนาว
“ที่นี่ไม่ใช่โลกสีฟ้าแน่นอน!” ฟางอวีได้ข้อสรุปเพียงเท่านั้น
ก็สิ่งของตรงหน้านี้ เทคโนโลยีเกินมาตรฐานไปเสียหน่อย ถึงแม้จะเป็นของเสียแต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่โลกสีฟ้าจะมีได้
รู้สึกว่าขาเคลื่อนไหวเสียสนิท ฟางอีลดเหลือบมองครึ่งล่าง ก็มีแต่ขาซ้ายข้างเดียว ช่างน่าสังเวชอะไรขนาดนั้น
ยังไม่ทันได้ปรับตัวกับร่างผุพังที่แม้แต่ขยับยังลำบาก สมองอิเล็กทรอนิกก็ส่งเสียงเตือนกลไกออกมา
“แจ้งเตือน พลังงานไม่เพียงพอ กรุณาเติมโดยเร็ว”
ฟางอวีจึงเพลทสังเกตเห็น ที่มุมขวาล่างของสายตามีแถบสถานะ ถึงตอนนี้จะกลายเป็นสีแดงไปแล้ว ตรงกกลางแถบแสดงตัวเลขห้าเปอร์เซ็นต์
“ฉันกลายเป็นหุ่นยนต์… ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใช้พลังงานอะไร” ตอนนี้สมองฟางอวยังมึนไม่หาย
จากความทรงจำก่อนข้ามมิติมาประเมิน ก็เป็นพลังงานไฟฟ้าก็มสิทธิ์ที่สุด และการเผาน้ำมันก็คงไม่เหลือ
แต่น่าสงสัยว่าเขาหาอนุทางเข้าลมบนตัวไม่เจอ
เพียงแค่กำลังคิดอยู เสียงความทรงจำก็ผุดขึ้นในหัว
นั้นเป็นความทรงจำส่วนหนึ่งเกี่ยวกับพลังงาน บล็อกแบตเตอรี่เป็นรุ่นมาตรฐานของเครื่องใช้ไฟฟ้าในอารยธรรมนี้ จัดเป็นแบตเตอรี่นิวเคลียร์ชนิดหนึ่ง
“มหาโฮก” แบตเล็ก ๆ ก้อนเดียวสามารถสนับสนุนเครื่องใช้ไฟฟ้าได้หนึ่งปีเลยหรือ” ฟองอวีรู้สึกต้อใจ
“เพียงแต่เสียดาย หุ่นยนต์ตัวนี้ของฉันใช้ไฟ ด้วยแบตเต็มก็อยู่ได้แค่หกเดือน อ้อ…” ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
หากจะติดป้ายประสิทธิภาพพลังงาน เขเรียนเลยว่าเป็นแบบสีแดงสุด
เลิกคิดเรื่องไร้สาระแบบที่ ไม่ได้ เขพยามตามความทรงจำเสี่ยงที่จะเปิดด้วยครุบที่ไที่ด้วย กอื่นใต้ครุบควรเป็นช่องใส่แบต
ท่ามกลางเสียง “แกร๊ก ๆ แกร๊ก ๆ” อันเสียดแก้วหู แผ่นเกราะเปิดออกได้เพียงหนึ่งในสามก็ติดขัด
เกิดอะไรขึ้น?
\[ ลองเคาะด้วยมั่ว้านแล้ว
เหมือนจะมีผลรับ
แรงที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ ครุบด้านขวาเปิดได้สำเร็จ แต่ด้านช้ายังไร้วี่แวว
ไม่มีวิธีอื่น ฟองค์อรกัดฟัน แล้วใช้กำปั้นหนักเข้าไป
“ตี้ง!”
เสียงแคล่วหนึ่งครั้งครุบกระเด็นตกลงพื้น
ฟอนจี: …
บอบบางเกินกว่าปิเส้น
หมดตัวป้องกันเกราะหน้าอาก เขาก็ได้เห็นภายในช่องแบต เธมองเห็นแบตด้านี่ตรง มีรอยลึกเป็นจีบหลุก แต่ด้านขวายังพอสบาย
แบตเตอรี่ทั้งสองก้อนมีเครื่องหมาย ‘รุ่นพลเรือน’ ดูไม่ได้ใช้เป็นของสอขั้นสูง
โชคดีที่แบตชนิดปลอดภัยสูง ยังไม่มีเหตุกับเหตุอันใด
เขาเราอาการกับที่หน้าอกแบบไม่รู้ตัว ส่งเสียง “บิ้งๆ” น่ากังล
ฟอนอวีทิ้งของแบตที่เสียเปล่า
หยิบเอาเกราะที่ถอยอยู่ข้าง ๆ มา เบ็นเศษทรายออก เผยให้เห็นกลุ่มสักข้อความที่สลักไว้ด้าน ของเกราะ ‘รุ่นทหารแบบหนึ่ง’ ทำให้เขาชะงั่กไปเล็กน้อย ดูเหมือนร่างกายนี้จะมีเรื่องราวเบ็นหรือ? โดยไม่ได้คิดให้ลึก หอาติดตั้งกลับลงไป
แม้ว่านิ้วกลไม่ได้จะทำความสะอาดได้เรียก แต่การรับประกันเกราะนี้ทำจากขยักได้โดยปกติก็ถือสบาย
ทำวิธีเดียวกัน เขาทำความสะอาดโคลนตามตัวต่อ
เพียงแต่ไม่มีสัมผัสแบบมนุษย์ที่ทำให้เข้ายากนิดหน่อยสู่โชคดีที่ยังมีสัญญานบอกของเซ็นเซอร์ ทำให้เขาสบายอกข้างได้มาก ป
เมื่อก้อนโคลนใหญ่หายไปก็รู้สึกโล่งสบายขึ้นไม่เข็น เขาลองแกว่งแขนดู อย่างน้อยขยับตัวก็ไม่สะดุดแล้วก็
มองเห็นร่างบนหน้าจอการปิดเครื่องที่มุมว่างกล่องลง เหลือเวลาเจ้าอีกประมาณ 6 ชั่วโมง
เขถึงสะงัก สมองอิเล็กทรอนิกในเวลานั้นเห็นความผิดปกติ ด้วยพลังงานห้าเปอร์เซ็นต์นี้ ใช้ประมาณสิบวันก็ควรไม่มีปัญหาน แต่ตอนนี้ทำงานได้แค่หกชั่วโมง ฟังได้ทั้งแบต]
ดูจากความจดจำได้ เขารันโปรแกรกตรวจสภาพแบตเตอรี่
แบตเตอรี่หมายเลข 1 สภาพ: 2.8%
แบตเตอรี่ที่ 2 สภาพ: ไม่พบ
ทำไม ถึงได้แค่ 2.8%? นี่มันสเปกของความเสื่อมันใช่ไหม? ฟอนอีสับสนไปหมด
แต่! ตอนนี้สำคัญที่สุดคือต้องหาแบตไรแล้ว จะเหลือหวัคตากันคิว้าววิญญาณยังอยู่ไหม เดียวของ
ฟอนอีจ้องไปยังกองขยะที่อยู่ข้าง
ในความรู้ที่เหลืออยู่ในคลังข้อมูลความจำของเขา เครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าพวกนี้ติดตั้งแบตเตอรี่มาพร้อมตั้งแต่ออกจากโรงงานทุกเครื่อง
อย่างแรกเขามองไปหาหุ่นอีกตัวที่อยู่ข้าง ๆ หุ่นนี้ด้านหลังศีรษะพิมพ์ชัดเจนว่า ‘รุ่นรับใช้ภายในบ้าน’ พร้อมกับโลกร้อนคุ้น ๆ ด้วย
หนึ่ง แต่หุ่นมีแค่ครึ่งเตียวแล้ว เฟิงอจิงได้หวังมากเกินไป
ในฐานข้อมูลบันทึกไว้ว่าโลกรบนหุ่นของ...จากบริษัทเดียวกัน ช่วยให้ฟอนจี้หาแบตแสะดวกได้อย่างมากเพราะชนิดของแบตยังรดูเดียวกัน และต่างอยู่บริเวณหน้าอกทั้งหมด
ใช้มือซ้ายที่ยังดีจับขอบตู้เหล็กแผ่ตรงตัวหนึ่ง แล้วออกแรงลากตัวเองไปทางหุ่นผุ ๆ ที่อยู่ข้าง
ว่าจะพูดถึงเครื่องกลไก ฟังจีรู้สึกว่าร่างนี้มีแรงมากกว่าตอนที่ยัง cross มิติได้มาก ไม่ใช่แค่เล็กเท่านั้น
จนไม่รู้เหนื่อ
พยายามไปหลาย ๆ ครั้งก็ ในที่สุดก็ย้ายมาถึงข้างหุ่นผุ ๆ แล้ว เข้าใจยังหัวคนหุ่นเล็กมัน
“กาก กาก กาก!”
ไม่ตอบมิติเลย พังไปหมดดี ๆ ทั้งแท้เลย
อยากจะเปิดกล่องเหล็กนี้ไม่ายาก ตราต่อข้อมูลนี้รองและปกติก็จะไม่มีปัญหาอะไร
ฟอนจอดึงสายข้อมูลออกจากข้อมือ ยัดเข้าที่ใต้ครุบถอดประกอบเขาแค่ตำแหน่งที่คอของหุ่นผุๆ
เปลืองเวลาอยู่ 1 นาทีหมดแบตทึ เปิดครุบหน้าอกได้แค่ช่องหนึ่ง แต่ก็สุดขีดความสามารถแล้ว
ฟอนโดเหนือยลองเพิ่มพลังส่งเข้าไป แต่คืนความเวลาอยู่สิบนาทีก็ไม่มีอะไรขยายเพิ่ม แต่ที่\,เก วาของครุบหน้า จึงส่งเสียงเสียดสีอึกทึก
ฟอนอีจึงตะดังตรงจากเหล็กมือกลไกเข้าไปในช่องครุบใช้ แล้วออกแรงหัก
“ครั่ก!”
เสียงแคลว่าจะ พรขอบครุบหักจากตรงคู่เฟืองไป จะเปิดเผยให้เห็นเหล็กผนังข้างในที่มีแบตเตอรี่สองก้อน
ฟอนอีตื่นเต้นมาก ไม่คิดว่าแค่หุ่นเกิดที่จะเจอกับมีแบต
น้ำท่วมทุ่งไม่รีบ ก็หยิบขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วติดตั้งทันที
แบตเตอรี่หมายเลข 2 สภาพ: ไม่ไม่มี
\}
เอาเถอะ ของเสีย ดู เติมอันสองถัดมา
แบตเตอรี่ หมายเลข 2 สภาพ: 3.5%
ดี ๆ หายแล้ว เพียงเสียว่าด้านใสที่เป็นแบตเตอรี่ล้วน ๆ
ฟอนจีโอนย้ายแบตเตอรี่ที่ 1 ไปที่ก้อนที่สอง จ่ายคำนวณความสูญเสียเล็กน้อย ก็สบายใจ เหมือนไม่มีการสูญเท่าไหร่
แบตเตอรี่ที่ 2 เหลือพลังงาน 4% แต่เวลาปิดยังเหลืออีกว่า 5 ชั่วโมง
ครั้งนี้เขาไม่ทิ้งแบตที่ 2 ถ้าบังถูกพบที่ชาร์ปมันอาจจะให้ประโยชน์ต่อได้
ทำไป ฟอนจีรู้สึกว่า เหมือนคุ้ม และก็ทำล่อไป มีค่าเท่าไหร่ แต่เพราะสิ่งนั้นแบตเปล่า
ทันใดนั้น เขาเบนความสนใจไปเห็นมือทั้งสองของหุ่นผุซึ่งยังค่อนข้างสมบูรณ์อยู่…
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
“ในที่สุดก็ยืนขึ้นมาได้แล้ว” ฟอนพูดกับตัวเองพร้อมยกมือขวาขึ้นอย่างพึงพอใจ
นิ้วที่ขาดไปสองได้ถูกใช่ และดึงเอาอุ้งของเส้นมาจากข้อหอนข้อนแขนหุ่นผุฯ ติดเป็นเก่ง
เขาหยิบเหล็กกลวงที่หยิบติดมือเรื่อร ขั้นอย่างอากากร ย้ายอยู่ในกองของข่าง ขาเทียมต่อที่ตายโลหะ บางครั้งลืนไกลปัก เกิดปะลุไฟวับวาบ ขยเกือบทำให้หัวไหล่ไปตั้งหลายครั้ง
ในสุด ตอนที่เวลาเหลืออีกสองชั่วโมง การปิด เขาก็พบเงาร่างหนึ่งที่ยังมีลมกลน