หยวนเหยารู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา พอเงยหน้ามองไป ก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่ปกป้องอยู่ตรงหน้าแล้ว
“ศิษย์น้อง เจ้าไม่เป็นไรนะ?” น้ำเสียงของซ่งเยี่ยนเจือความกังวล
“ไม่เป็นไร” หยวนเหยาพลางตอบพลางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เหลือบมองลู่เซียงเซียงที่อยู่ไม่ไกลกำลังถอยหลังออกไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น นางก็คว้าแขนของศิษย์พี่ใหญ่ทันที พาเขาวิ่งไปทางลู่เซียงเซียง พร้อมตะโกนว่า “ศิษย์น้องลู่ เรารีบหนีกันเถอะ!”
ยังไม่ทันที่ลู่เซียงเซียงจะได้สติ หยวนเหยาก็ยื่นมือไปจับฉวยนางไว้ พานางกับซ่งเยี่ยนวิ่งถอยหลังไปด้วยกัน
มือซ้ายของหยวนเหยาจูงคนหนึ่ง มือขวาจูงคนหนึ่ง วิ่งไปอย่างรวดเร็ว
ซ่งเยี่ยนและลู่เซียงเซียงแทบจะตามนางไม่ทัน
ซ่งเยี่ยนยิ่งตกตะลึงจนรูม่านตาหดเล็กลง ในความทรงจำของเขา ศิษย์น้องเล็กเป็นคนที่เดินสิบก้าวก็ต้องหอบสามที วันนี้วิ่งได้ถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?!
ขณะเดียวกัน เซี่ยเหยียนที่กำลังต่อสู้กับชายวัยกลางคนก็หันมามองพวกเขาคราหนึ่ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย สื่อความหมายไม่ชัด
“เซี่ยเหยียน จงมอบไข่มุกอู๋ซวงออกมา!” ชายวัยกลางคนหรี่ตาลงฉับพลัน จากนั้นแขนของเขาก็กลายร่างเป็นงูเหลือมยักษ์สีน้ำตาลในพริบตา อ้าปากกว้างพุ่งเข้าใส่เด็กหนุ่มชุดขาว
เด็กหนุ่มขยับข้อมือซ้ายเล็กน้อย ฟันดาบผ่าออกไปในชั่วขณะ กระบี่พุ่งตัดขวางดุจบันดาลคลื่นสี่ทิศ ในชั่วพริบตาก็ฟาดลงบนงูเหลือมยักษ์สีน้ำตาล
แควก——
เสียงเนื้อหนังถูกฉีกขาด ตามมาด้วยเสียงครวญครางอย่างน่าเวทนาของงูเหลือม