“ทุกคนเลิกคุยกันได้แล้ว ถึงเวลาขึ้นรถออกเดินทาง!”
“เข็นจักรยานเสือหมอบไปเก็บในช่องเก็บสัมภาระของรถบัสแล้วรัดให้แน่น ส่วนกระเป๋าก็เอาไปวางไว้ในนั้นได้เหมือนกัน”
“เดี๋ยวขึ้นรถแล้วเราค่อยประชุมกันสักหน่อย”
คนพูดคือโจวต้าลู่ เจ้าของชมรมที่ทุกคนเรียกติดปากว่าเหล่าโจว เขาตบมือเร่งให้ทุกคนขึ้นรถออกเดินทาง
“เกาหยาง คุยกับพวกเขาไปก่อนนะ ฉันจะไปหาเหล่าโจว เจ้าของชมรม ขออุปกรณ์สักหน่อย” ซูเสี่ยวถังพูดจบก็รีบผละไปเหมือนกำลังหนี
เหอหวนมองซูเสี่ยวถังเดินเข้าไปหากลุ่มเศรษฐีอย่างจ้าวกั๋วฟู่แล้วอดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้
ซูเสี่ยวถังคงเป็นพวกสาวนักปั่นที่มาหวังเกาะคนรวยตามที่เรียกกัน พอรู้ว่าในกระเป๋าของนายมีเงินไม่กี่ตังค์ ก็แบกจักรยานเสือหมอบหนีไปทันที
ก่อนขึ้นรถ ไม่รู้ว่าซูเสี่ยวถังไปถึงประตูรถบัสตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้กำลังคุยกับกัวเหยาอยู่
พอเห็นเหอหวนเดินมา สายตาของเธอก็วูบไหว ก่อนจะแกล้งก้มหน้ามองโทรศัพท์
เหอหวนไม่ได้ทักเธอ เดินผ่านไปขึ้นรถบัสตรง ๆ
จ้าวกั๋วฟู่ขึ้นรถตามมา เขากวาดตามองทั่วรถแล้วเดินตรงไปนั่งที่ว่างข้างซูเสี่ยวถัง
“ทังโปร ตรงนี้มีคนนั่งหรือยัง?”
ซูเสี่ยวถังยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ พี่จ้าวนั่งเลย”
จ้าวกั๋วฟู่จึงนั่งลงข้างเธอ ทั้งคู่คุยกันอย่างสนุกสนาน ซูเสี่ยวถังยัง “เผลอ” วางมือบนแขนของจ้าวกั๋วฟู่อีกด้วย
เหอหวนไม่สนใจ หาที่นั่งริมหน้าต่างแถวหลังแล้วนั่งลง
พอคนมากันเกือบครบ เหล่าโจว เจ้าของชมรมก็ลุกขึ้นยืน
เหล่าโจวดูอายุราว 40 ปี ผิวคล้ำ กล้ามเนื้อน่องแข็งแรง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นนักปั่นตัวเก๋าที่ขี่จักรยานมานาน
เขาหยิบไมโครโฟนบนรถขึ้นมา ไอกระแอมสองครั้งก่อนเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเนิบ ๆ
“ทุกคนนั่งกันเรียบร้อยแล้วนะ ประตูรถกำลังจะปิดแล้ว”
“ขอแนะนำตัวก่อน ผมเป็นหัวหน้าทริปนี้ แล้วก็เป็นเจ้าของชมรมปั่นจักรยานแห่งนครเซี่ยงไฮ้ ผมโจวต้าลู่ เรียกผมว่าเหล่าโจวก็ได้”
“ยินดีต้อนรับทุกคนที่มาร่วมกิจกรรมปั่นจักรยานเป็นคู่ครั้งนี้ ระยะทางทั้งหมด 880 กิโลเมตร ใช้เวลา 12 วัน ระหว่างทางจะมีช่วงพักด้วย”
“เราออกเดินทางจากทะเลสาบหนานเป่ย ระหว่างทางจะผ่านแม่น้ำเฉียนถัง แม่น้ำฟู่ชุน ทะเลสาบเชียนเต่า ภูเขาหวงซาน และทะเลสาบไท่ผิง”
“ทั้งโรงแรม ที่พักแบบโฮมสเตย์ และร้านอาหารตลอดเส้นทาง ทีมงานของเราไปสำรวจสถานที่จริงกันมาแล้ว รับรองว่าทริปนี้คุ้มค่าเงินทุกคนแน่นอน”
ผู้คนบนรถต่างปรบมือกันระงม
เหล่าโจวกระแอมเล็กน้อย
“ก่อนออกเดินทาง ผมมีเรื่องหนึ่งที่ต้องพูดก่อน เป็นกฎสองสามข้อของชมรมปั่นจักรยานเรา เรียกอีกอย่างว่ากฎประจำหมู่บ้าน”
ภายในรถเงียบลง นักปั่นรุ่นเก่าสองสามคนสบตากัน ใบหน้ามีรอยยิ้มที่รู้กันอยู่แก่ใจ
“เพื่อนใหม่อาจยังไม่ค่อยรู้เรื่อง ผมขอชี้แจงให้ทุกคนฟังตรงนี้ กิจกรรมของเราชื่อว่า [ปั่นจักรยานเป็นคู่]”
“ตามชื่อเลย คือจับคู่ชายหนึ่งคนกับหญิงหนึ่งคน กิจกรรมทั้งหมด 12 วัน วันที่ห้าจะจับคู่ใหม่อีกครั้ง”
“กติกาการจับคู่ง่ายมาก—จับสลาก”
เขาชี้ไปที่กล่องกระดาษใบเล็กสองใบข้างตัว ใบหนึ่งสีน้ำเงิน อีกใบสีแดง
หญิงสาวหน้าใหม่คนหนึ่งในรถถามเสียงเบา “จับสลากเหรอคะ?”
“ใช่ ยุติธรรมทุกอย่าง แล้วแต่โชค กล่องสีน้ำเงินใส่ชื่อผู้ชาย กล่องสีแดงใส่ชื่อผู้หญิง”
“ผมจะจับต่อหน้าทุกคน รับรองว่าเปิดเผย โปร่งใสแน่นอน”
“หลังจับสลากแล้ว คู่ที่ได้ในวันแรกจะอยู่ด้วยกันไปจนถึงวันที่ห้า ห้ามเปลี่ยนคู่ ตั้งแต่วันที่สองเป็นต้นไป ถ้าทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องกันก็ยื่นขอสลับเพื่อนร่วมทีมได้”
เหล่าโจวหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนดันแว่นขึ้น
“บางคนอาจสงสัยว่าทำไมต้องจับคู่ ผมขออธิบายว่าการจับคู่ชายหญิงมีไว้เพื่อช่วยดูแลกัน”
“โดยทั่วไปผู้ชายมีแรงมากกว่าผู้หญิง ระหว่างปั่นก็สามารถชะลอความเร็วเพื่อดูแลฝ่ายหญิงได้ บางเส้นทางค่อนข้างเปลี่ยว จะได้ป้องกันไม่ให้ใครหลุดกลุ่มหรือเกิดอันตราย”
เหล่าโจวพูดต่อ “เรื่องที่พัก เนื่องจากเป็นทริปปั่นเป็นคู่ ระหว่างที่จับคู่กัน ทั้งสองคนจะพักห้องเดียวกัน เป็นห้องมาตรฐานเตียงคู่”
“ปั่นมาทั้งวัน กล้ามเนื้อจะปวดเมื่อยมาก ตอนกลางคืนกลับถึงโรงแรม เพื่อนร่วมทีมก็นวดคลายกล้ามเนื้อให้กัน พักฟื้นให้ดี พรุ่งนี้จะได้ปั่นต่อไหว”
“ถ้าฝ่ายชายรู้สึกไม่ชินกับห้องมาตรฐาน จะจ่ายเงินเพิ่มเพื่ออัปเกรดห้องเองก็ได้ แต่ก่อนอัปเกรดต้องได้รับความยินยอมจากเพื่อนร่วมทีมผู้หญิงก่อน”
“อีกอย่าง ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร ให้มาบอกผมก่อน ห้ามแยกตัวออกจากกลุ่มเอง ห้ามแจ้งตำรวจ ทุกคนออกมาเที่ยวกัน มีอะไรก็แก้ปัญหากันภายใน”
“ทุกอย่างเน้นการช่วยเหลือกันตามปกติระหว่างปั่นจักรยาน เคารพซึ่งกันและกัน”
“เข้าใจกฎกันหมดแล้วใช่ไหม?”
พอพูดถึงตรงนี้ นักปั่นชายรุ่นเก่าสองสามคนก็เผยรอยยิ้มที่รู้กันอยู่แก่ใจ
เหอหวนเอนหลังพิงเบาะ นิ้วเคาะเข่าเบา ๆ
อัปเกรดห้อง
เลือกใช้คำได้ดีนี่
จากห้องมาตรฐานเตียงคู่ อัปเป็นห้องหรูเตียงใหญ่หรือไง?
บนรถบัสคันนี้ นอกจากเหอหวนแล้วยังมีสมาชิกใหม่อีก 7 คน เป็นผู้หญิง 5 คน ผู้ชาย 2 คน ในจำนวนนั้นมีคู่รักอยู่คู่หนึ่ง
สมาชิกใหม่มองหน้ากันไปมา เห็นได้ชัดว่ามีหลายคนไม่คิดว่าจะมีกฎ “ปั่นจักรยานเป็นคู่” แบบนี้ด้วย
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน “เหล่าโจว พวกเราเป็นแฟนกัน ขอไม่จับสลากแล้วให้พวกเราอยู่กลุ่มเดียวกันเลยได้ไหมครับ?”
เหล่าโจวมองเขาแล้วส่ายหน้า “ขอโทษด้วย ต่อให้เป็นสามีภรรยาก็ต้องจับสลาก กฎก็คือกฎ ถ้าผมยกเว้นให้พวกคุณ แล้วคนอื่นจะว่ายังไง?”
ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำ “งั้นพวกเราไม่ร่วมกิจกรรมแล้ว”
เขาดึงแฟนสาวจะลงจากรถ แต่เธอกลับยังนั่งอยู่ที่เดิม
“ไม่เป็นไร แค่คืนเดียวเอง” หญิงสาวดึงมือเขาเบา ๆ พูดเสียงแผ่ว “วันรุ่งขึ้นเราก็สลับกลับแล้ว นายไปพักห้องเดียวกับผู้หญิงคนอื่น ฉันยังไม่เห็นว่าเป็นอะไรเลย นายจะกังวลทำไม?”
“แต่ว่า...” ชายหนุ่มลังเล
“ฉันเป็นของนายคนเดียว” หญิงสาวโน้มไปกระซิบข้างหูแฟนหนุ่ม “ถึงจะพักห้องเดียวกับผู้ชายคนอื่น ก็มีเตียงตั้งสองเตียง นายไม่เชื่อใจฉันเหรอ?”
“แต่...” ชายหนุ่มยังลังเลอยู่บ้าง
หญิงสาวใช้นิ้ววาดรูปหัวใจบนฝ่ามือเขา ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน “ฉันรักนายนะ สามี”
ชายหนุ่มยืนนิ่งลังเลอยู่ตรงนั้นพักใหญ่
เหล่าโจวมองพวกเขา ไม่ได้เร่งอะไร
ทั้งคู่ยื้อกันอยู่ราวสองนาที
“ก็ได้” ชายหนุ่มเม้มปากแล้วกลับไปนั่ง “แค่คืนเดียวนะ”
หญิงสาวซบเข้าหาเขาแล้วจูบแก้มทีหนึ่ง “รู้อยู่แล้วว่านายดีที่สุด”
เหอหวนมองหญิงสาวคนนั้น
เธออายุยี่สิบต้น ๆ สูงราว 160 เซนติเมตร รูปร่างเล็ก หน้าตาไม่ได้สวยสะดุดตา แต่แววตาและคิ้วกลับดูเย้ายวน
ชุดปั่นจักรยานที่เธอสวมเป็นแบบเน้นรูปร่าง รูดซิปลงมาจนต่ำกว่ากระดูกไหปลาร้า
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหอหวนเรียกใช้ดวงตาทะลุปรุโปร่งกับเธอในใจ
แผงข้อมูลปรากฏขึ้น
[ชื่อ: ซ่งเถียนเถียน]
[อายุ: 23 ปี]
……
[สุขภาพร่างกาย: แข็งแรง ไม่มีโรคซ่อนเร้น]
[สถานะทางการเงิน: ใกล้ล้มละลาย]
[สภาพจิตใจ: วัตถุนิยม ฝันว่าจะได้แต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐีสักวัน]
[ระดับความเสี่ยง: สูง บุคคลนี้เข้าไปพัวพันกับธุรกิจสีเทาภายในชมรมแล้ว]
[ระดับการถูกกัดกร่อน: ลึก ความปรารถนาทางวัตถุบิดเบือนค่านิยมของเธออย่างร้ายแรง และขาดความซื่อสัตย์ขั้นพื้นฐานต่อคนรัก]
[ดัชนีการช่วยให้กลับตัว: ต่ำ ความยากในการช่วยเหลือสูงมาก ต้องประสบความล้มเหลวก่อนจึงอาจมีโอกาสเล็กน้อยที่จะได้สติ]
เหอหวนปิดแผงข้อมูลแล้วถอนสายตากลับมา
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ มีหญิงสาวคนหนึ่งลุกขึ้นทันทีหลังฟังกฎประจำหมู่บ้านจบ เธอพูดว่า “ขอโทษนะคะ” แล้วหิ้วกระเป๋าลงจากรถไป
ไม่มีใครบนรถบัสรั้งเธอไว้ แม้แต่เหล่าโจวก็แค่พยักหน้าให้
“เอาละ เหลือ 29 คนแล้ว” เหล่าโจวหยิบโทรโข่งขึ้นมา “ถึงจะขาดไปหนึ่งคน แต่เราหาเพื่อนนักปั่นในพื้นที่มาแทนได้ ทุกคนไม่ต้องกังวลเรื่องจับคู่ รับรองว่าหาคนให้ครบ 30 คนได้แน่นอน”
“ผมขอถามเป็นครั้งสุดท้าย ยังมีใครคัดค้านกฎประจำหมู่บ้านไหม?”
“ถ้ามีก็พูดตอนนี้ เงินมัดจำจะคืนให้เต็มจำนวนหลังจบกิจกรรม แต่ถ้ารถบัสออกไปแล้วค่อยเปลี่ยนใจจะไม่ทันนะ”
ไม่มีใครพูดอะไรในรถ
“ดี งั้นออกเดินทางกัน”
รถบัสติดเครื่องแล้วค่อย ๆ ขับออกจากลานจอดรถ
บนรถเปิดเพลงเบา ๆ นักปั่นรุ่นเก่าเริ่มคุยโวคุยเล่น บรรยากาศค่อย ๆ ครึกครื้นขึ้น
เหล่าโจวหยิบกล่องกระดาษสีน้ำเงินกับสีแดงออกมา
“เริ่มจับสลากกันเลย”
เหล่าโจวยกกล่องกระดาษสีน้ำเงินและสีแดงขึ้นมา ตั้งใจให้ทุกคนเห็นข้างใน
“กล่องสีน้ำเงินแทนผู้ชาย กล่องสีแดงแทนผู้หญิง ข้างในมีลูกบอลกลมเขียนชื่ออยู่กล่องละ 15 ลูก ทุกคนดูให้ชัด รับรองว่าเปิดเผย โปร่งใส”
เขาเทลูกบอลทั้งหมดออกจากกล่อง แล้วค่อยใส่กลับเข้าไปทีละลูก
“ใครมีข้อสงสัยก็ขึ้นมาตรวจดูได้”
“ไม่มีใครเหรอ?”
“งั้นเริ่มจับสลากอย่างเป็นทางการเลย”