พอได้ยินชื่อหลี่โหย่วไฉ หลี่เมิ่งเหยาก็หยุดเดินทันที
เธอหันกลับมา ใบหน้าเขียวคล้ำพลางจ้องนักพรตน้อยด้วยแววสงสัย
พ่อจะไปตามไอ้หื่นกามไร้ยางอายแบบนี้กลับมาทำไม แถมยังดูอายุไล่เลี่ยกับเธอ อ่อนวัยเกินไปด้วยซ้ำ
แต่ในตอนนั้นเอง สาวน้อยจอมซนกลับตบมืออย่างตื่นเต้น “เหยาเหยา เจอแล้ว เป็นเขาจริง ๆ ด้วย!”
“ถึงจะหื่นก็เถอะ แต่หน้าตาก็พอดูได้อยู่นะ เป็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งเลย พากลับบ้านไปเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงก็คงไม่เลว!”
สาวน้อยจอมซนพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“นายชื่อจางอู๋มิ่งเหรอ?” หลี่เมิ่งเหยายังไม่ค่อยเชื่อนัก
“ของแท้แน่นอน!”
เด็กหนุ่มไม่ใส่ใจกับท่าทีเย็นชาของหญิงสาว
“ไม่งั้นเอาบัตรประชาชนให้ดูไหม?”
พูดจบเขาก็ล้วงบัตรประชาชนของตัวเองออกมาจากกระเป๋า
หลี่เมิ่งเหยาไม่ได้ห้าม เห็นได้ชัดว่ายังอยากตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้ง
“อ๊ะ! เหยาเหยา นักพรตพี่ชายคนนี้เกิดวันเดือนปีเดียวกับเธอเลย!”
“นี่... บังเอิญเกินไปแล้วมั้ง!”
“ฮิ ๆ ๆ หรือว่าพ่อเธอหมั้นหมายเธอกับนักพรตพี่ชายไว้ตั้งแต่เด็กกันนะ! ฮิ ๆ ๆ!”
สาวน้อยจอมซนดูตื่นเต้นสุดขีด!
“หุบปาก!”
“พอแล้ว มากับพวกเรา”
หลี่เมิ่งเหยาไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับไอ้หื่นกามที่คิดจะไปหาหญิงขายบริการกลางวันแสก ๆ คนนี้แม้แต่น้อย เธอแค่อยากรีบพาเขากลับไปทำภารกิจที่พ่อมอบหมายให้เสร็จ
พูดจบ หลี่เมิ่งเหยาก็ก้าวขายาวเรียวขาวผ่องตรงไปยังรถปอร์เช่ข้างทางทันที
ส่วนสาวน้อยจอมซนกลับไม่รีบร้อน เธอเดินตามนักพรตน้อยพลางพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“นี่! หนุ่มหล่อ นายกับพี่เหยาเหยาหมั้นกันไว้ตั้งแต่เด็กหรือเปล่า ที่มาคราวนี้ก็เพื่อมาสู่ขอใช่ไหม!”