สถานีขนส่งผู้โดยสารฝั่งตะวันออก เมืองเจียงไห่
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนงงงันอยู่กลางลานกว้างที่ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่
จะเป็นใครไปได้ ถ้าไม่ใช่จางอู๋มิ่ง หลังลงจากรถและร่ำลากับคู่รักวัยหนุ่มสาวที่ชื่อหวงเฉินกับชิงชิง เขาก็กดโทรหาเบอร์ที่นักพรตเฒ่าให้ไว้ทันที แต่ตอนนี้ผ่านไปตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว กลับยังไม่เห็นใครมาสักคน
บ้าเอ๊ย หรือจะหลอกกัน? ตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มา ไม่ใช่บอกให้ลูกสาวขับรถมารับเขาหรือไง?
จางอู๋มิ่งเริ่มหงุดหงิด คิดอยู่ว่าจะไปซื้ออาหารเช้ามารองท้องก่อนดีไหม
ลานด้านนอกสถานีมีผู้คนปะปนกันสารพัด ทั้งคนเดินทางจากเหนือจรดใต้ ทั้งคนแปลกหน้าหลากหลายประเภท ยังมีป้า ๆ ลุง ๆ บางคนแจกการ์ดใบเล็กปริศนาให้คนที่เดินผ่านไปมา
จางอู๋มิ่งรู้สึกสงสัย จึงเหลือบมองป้าคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ อยู่สองสามครั้ง ไม่นานก็เห็นเธอทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ เดินตรงมาหาเขา
“นี่ เจ้าหนุ่มนักพรต!”
“อยากสบายตัวไหม?”
ป้าคนนั้นกวาดตามองเด็กหนุ่มสองสามที ก่อนล้วงการ์ดสีเหลืองใบเล็กออกมาจากกระเป๋า
“หา? สบายอะไร? ทำยังไงถึงจะสบาย?”
จางอู๋มิ่งงุนงง ไม่รู้ว่าป้าคนนี้ทำมาหากินอะไรกันแน่
แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ
บนการ์ดสีเหลืองมีรูปสาวสวยหลายคน พร้อมข้อความว่า “สาวแต่งงานแล้ว นักศึกษามหาวิทยาลัย นัดเจอในเมืองได้!” ด้านล่างยังทิ้งช่องทางติดต่อไว้สองทาง!
“ป้า นี่เป็นแม่เล้าหรือไง!”
จางอู๋มิ่งพูดพลางมองป้าคนนั้น
“โธ่ พ่อหนุ่ม พูดให้มันฟังดูดีหน่อยสิ! แม่เล้าอะไรกันล่ะ! ว่าไง สนใจไหม ราคาย่อมเยา รับประกันคุณภาพ!”
“ฉันบอกเลยนะ สาว ๆ ในสังกัดฉันสวยราวกับนางฟ้าทุกคน รับรองว่านายจะสุขจนลืมโลก!”
“ครั้งละ 50 หยวน จ่ายแล้วไม่ขาดทุน ไม่โดนหลอก!”
ป้าคนนั้นเห็นจางอู๋มิ่งดูสนใจ ก็ยิ่งคึกคัก ราวกับเจอแกะอ้วนตัวน้อยเข้าแล้ว จึงรัวแนะนำไม่หยุด