จวนโหว เรือนชิงหลาน
ฉินจิ่วเวยเพิ่งกลับมา ก็เร่งจัดการเรื่องต่าง ๆ ไม่หยุด
นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ เบื้องหน้ากองพะเนินด้วยสมุดบัญชี
ปลายนิ้วพลิกผ่านหน้าหนึ่งแล้วหน้าหนึ่ง
เซี่ยเจวี๋ยยกม้านั่งน้อยมานั่งเรียบร้อยอยู่มุมโต๊ะ
กำพู่กันทำโจทย์คำนวณ
พลางหยิบลูกคิดหยกที่ฉินจิ่วเวยเคยมอบให้ออกมาเป็นพัก ๆ เสียงดัง "เพล้งเพล้ง"
กำลังดีดอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ลูกคิดน้อยก็ลื่นหลุดมือ เขารีบใช้มือน้อย ๆ สั้น ๆ กดไว้
เงยหน้าขึ้นแอบชำเลืองมองฉินจิ่วเวยแวบหนึ่ง
พบว่าไม่มีใครสังเกต
หัวเราะแหะ ๆ แล้วแอบดีดต่อเงียบ ๆ
เซี่ยจิ่งก็ไม่ยอมกลับเรือนตนอ่านหนังสือเช่นกัน แต่อยู่ในเรือนหลัก
สวมอาภรณ์ยาวสีเรียบ นั่งริมหน้าต่าง แสงตะวันส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างแต้มเค้าโครงหน้าชายหนุ่มรูปงาม
คิ้วตาเขาอ่อนโยน แววตาฉายความสงบนิ่งเกินวัย
ปลายนิ้วพลิกหน้าหนังสืออย่างไม่รีบร้อน
เซี่ยจิงชุนแม้ฝึกกระบี่กลางลาน แต่สายตาก็มองลอดเข้ามาในเรือนเป็นระยะ
หรือไม่ก็อ้างว่าขอจิบชา เพื่อตรวจดูว่าฉินจิ่วเวยหายตัวไปอีกหรือไม่
ฉินจิ่วเวยเห็นท่าทางผิดปกติของพวกเขา ก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้ม