“จริงหรือ?” เซี่ยฉงจือพลันตาเป็นประกาย
ทว่าความยินดีนี้กลับกลายเป็นความคลางแคลงใจในชั่วพริบตา
เสิ่นสิงเจี่ยนจะยอมจำนนง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ?
แต่แผนผังการวางกำลังป้องกันนี้สำคัญนัก ทุกสองชั่วยามหลีอู๋หยางล้วนส่งคนมาไต่ถามครั้งหนึ่ง
ไม่ว่าจริงหรือเท็จ ล้วนต้องลองดูสักตั้ง
“ผู้ใดมา พาตัวเขามาเตรียมพู่กันและหมึก”
เซี่ยฉงจือโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาเยือกเย็นจับจ้องเสิ่นสิงเจี่ยนเขม็ง
“หากเจ้าบังอาจหลอกข้า ข้าจะหักนิ้วเจ้าทีละนิ้ว”
เขายื่นมือคว้าข้อมือซ้ายของเสิ่นสิงเจี่ยน ออกแรงบีบข้อนิ้วก้อย พร้อมมองเขาด้วยรอยยิ้มที่แฝงความเย็นชา
เพียงแค่ออกแรงเล็กน้อย ข้อนิ้วก็ส่งเสียงดังกรอบ ๆ ทันที
ความเจ็บปวดทำให้เสิ่นสิงเจี่ยนกัดฟันแน่นโดยไม่รู้ตัว เลือดสีแดงสดไหลรินตามคางลงมาช้า ๆ
“ข้า... ข้ามิกล้าหลอกท่าน...” น้ำเสียงของเสิ่นสิงเจี่ยนแผ่วเบาราวเส้นไหม
เขายังตายไม่ได้
เขาต้องมีชีวิตอยู่
ฝ่าบาทและท่านซื่อจื่อยังรอให้เขาไปช่วยเหลือ
เรื่องหลอกตายด้วยการตกผานั้น มีเพียงเขากับคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้
หากเขาไม่ไปช่วย พวกนั้นต้องประสบเคราะห์ร้ายหนักหนาเป็นแน่