ถุงหอมปักเป็นรูปเป็ดแมนดารินคู่ เป็ดแมนดารินสองตัวแนบชิดใกล้ชิดกัน ราวกับมีชีวิต
เป็ดตัวผู้มีมงกุฎขนสีสดใส เป็ดตัวเมียมีทรวดทรงอ้อนแอ้น สีขนนุ่มนวล
รายล้อมรอบเป็ดแมนดารินคือระลอกคลื่นใสที่แผ่กระจาย
ชายถุงหอมถักทอจากเส้นไหมสีขาวราวหิมะเป็นพู่ พู่ห้อยพริ้วไหวเบาๆ
“นี่เป็นถุงหอมที่หม่อมฉันปักด้วยมือตัวเอง มอบให้ท่านสวามีเพคะ” ฉินจิ่วเวยเอ่ยเสียงอ่อนหวาน
เซี่ยเยี่ยนหลี่ใจสั่นวูบ “เจ้าปักด้วยมือตัวเองหรือ”
เขายื่นมือหยิบถุงหอมขึ้นมา วางบนฝ่ามือ กลิ่นหอมไม้จันทน์อันหนักแน่นหอมกรุ่นเข้าปะทะจมูกทันที
เจือด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกหอมหมื่นลี้และกลิ่นกำยานสงบซึ่งแทบจับไม่รู้สึก
กลิ่นนี้เขาชอบนัก
เซี่ยเยี่ยนหลี่เงยหน้ามองฉินจิ่วเวยตรงหน้า
นางวันนี้สวมชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนคาดเอว ช่วยขับเน้นสัดส่วนอ้อนแอ้น
พระเกศาดำสนิทเกล้าเป็นมวยเฉาหยุนจิ้นเซียง ผิวพรรณราวหยกเนื้อแกะขาวละเอียด ภายใต้แสงเทียนยิ่งขาวเปล่งประกาย
ดวงตารูปดอกท้อสวยงามหลุบลงต่ำ ขนตาหนางอนยาว
เขามิได้พินิจนางอย่างละเอียดถึงสองวันแล้ว...
สายตาเซี่ยเยี่ยนหลี่ลูบไล้ใบหน้าฉินจิ่วเวย
ทว่าก็แข็งชะงักทันที
เห็นเพียงใต้ตาฉินจิ่วเวยมีรอยคล้ำจางๆ
นางผิวขาวละเอียดเกินไป รอยคล้ำจึงยิ่งเด่นชัดเมื่ออยู่บนพื้นผิวดั่งหยก
ทว่ากลับเพิ่มเสน่ห์น่าทะนุถนอมอ่อนแอให้แก่นาง
เซี่ยเยี่ยนหลี่อดถามไม่ได้ “ใต้ตาเจ้าเป็นอะไรไป”
ฉินจิ่วเวยยกมือลูบใต้ตาเบาๆ คิ้วงามขมวดเล็กน้อย