เซี่ยเยี่ยนหลี่มีแววตาดำเยือกเย็น เมื่อประสานกับสายตาของฉินจิ่วเวยก็หดลงเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างช้า ๆ
ที่จริงเซี่ยเจวี๋ยสามารถเอ่ยปากขอเช่นนี้ได้ แสดงว่าฉินจิ่วเวยปฏิบัติต่อเซี่ยเจวี๋ยเป็นอย่างดี และเซี่ยเจวี๋ยก็ยอมรับนางอย่างเต็มใจแล้ว
เซี่ยเจวี๋ยที่ไม่ได้รับการตอบสนอง เม้มปากน้อยด้วยความแค้นใจ ในใจไม่พอใจอย่างยิ่ง
หึ! ท่านพ่อจงใจทำ!
ท่านพ่อไม่ยอมให้ท่านแม่นอนด้วย ยังไม่ยอมให้เขานอนกับท่านแม่อีก!
เขายังไม่เคยนอนกับท่านแม่เลยสักครั้ง!
รังแกเด็ก! เลยเถิด! เลยเถิดเกินไปแล้ว!
หลังจากส่งเซี่ยเจวี๋ยกลับไป ฉินจิ่วเวยก็หันมามองเซี่ยเยี่ยนหลี่
เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาเยือกเย็นดุจหยกของเขา สมองก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากบนรถม้าเมื่อครู่ แก้มขาวเนียนทั้งสองข้างจึงระเรื่อด้วยสีแดงอีกครั้ง
นางเอ่ยเสียงเบา "ยามนี้ไม่เช้าแล้ว ท่านสวามีรีบพักผ่อนเถิด"
เซี่ยเยี่ยนหลี่มีแววตาดำเยือกเย็น ตอบรับเบา ๆ "อืม"
ฉินจิ่วเวยหมุนกายเดินจากไป สายตาของเซี่ยเยี่ยนหลี่ก็จับจ้องติดตามนางแน่น
จนกระทั่งร่างอรชรน่ามองนั้นลับหายไปจากสายตา เขาจึงหมุนตัวกลับไปยังห้องหนังสือ
วันรุ่งขึ้น ณ จวนองค์หญิงใหญ่
"หลี่กงกง เหตุใดท่านจึงมาที่นี่"
เกาอวิ๋นจือได้ยินบ่าวมาแจ้งตั้งแต่เช้าตรู่ ก็รู้สึกประหลาดใจยิ่ง
แม้ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างนางกับเกาเสี่ยนจะดีงาม เกาเสี่ยนก็มักส่งขันทีมามอบของกำนัลให้จวนองค์หญิงใหญ่บ่อยครั้ง
แต่เพิ่งมาครั้งแรกที่เช้าตรู่เช่นนี้ และยังเป็นหลี่กงกงคนสนิทที่อยู่ปรนนิบัติใกล้ชิดเขาอีกด้วย