ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดใบหูของเธอ หนานสวี่หดคอโดยไม่รู้ตัว ปลายหูแดงขึ้นจนเห็นได้ชัด
หูของเธอไวต่อสัมผัสมาแต่ไหนแต่ไร ฉินลี่ชวนรู้เรื่องนี้ดีทุกอย่าง
“แล้วหลินจืออี้ล่ะ เธอไม่ว่าอะไรเหรอ”
“เธอคบกับพี่ชายผมมาสองปีแล้ว ปลายปีนี้ก็จะแต่งงานกัน ทั้งสองครอบครัวรู้เรื่องแล้ว”
หนานสวี่เบิกตากว้าง
ริมฝีปากของเขาเลื่อนลงมา จากใบหูไล้ไปตามแนวลำคอ จุมพิตแผ่วเบาแฝงความร้อนผ่าวประทับลงบนผิวบอบบางข้างลำคอของเธอ
“หอมจัง”
เขาซุกหน้าอยู่ตรงซอกคอของเธอ ท่าทางเต็มไปด้วยความหลงใหล
“เพิ่งอาบน้ำมาเหรอ”
หนานสวี่ถูกเขาจูบจนจั๊กจี้ จึงหดคอหลบ
“อาบตอนเช้าแล้ว… อย่าจูบสิ เดี๋ยวมีรอย…”
ฉินลี่ชวนทำเป็นหูทวนลม จูบต่อไป
หนานสวี่ผลักเขาไม่ไหว อีกทั้งยังถูกเขารั้งให้นั่งอยู่บนตักจนขยับไม่ได้ จึงได้แต่ยกมือขึ้นปิดปากเขา
“คุณอา!”
“คุณฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า!”
รูม่านตาของฉินลี่ชวนมืดลงเล็กน้อย เขายกมือขึ้นแกะนิ้วที่ปิดปากตัวเองออกทีละนิ้ว จากนั้นก็ประคองท้ายทอยเธอไว้แล้วก้มลงจูบ
ริมฝีปากและลิ้นเกี่ยวกระหวัดกัน ดุดันกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด
หนานสวี่ถูกเขาจูบจนหายใจไม่ทัน ขาท่อนล่างแกว่งอยู่กลางอากาศสองสามครั้ง ก่อนถูกเขาบีบเอวดึงกลับลงมา ร่างทั้งร่างอ่อนยวบอยู่ในอ้อมแขนเขา
เมื่อจูบสิ้นสุด หนานสวี่ก็ฟุบอยู่บนอกเขา หอบหายใจ
นิ้วโป้งของฉินลี่ชวนลูบผ่านริมฝีปากล่างของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง