ปลายนิ้วของฉินลี่ชวนชะงักเล็กน้อยบนพวงมาลัย เขาเอียงหน้ามองเธอ แล้วสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่สุกใสเป็นประกาย เปี่ยมไปด้วยแสงสว่าง
เขายื่นมือไปกุมมือที่วางอยู่บนตักของเธอ
ตอนฉินลี่ชวนขับรถเข้าไปในประตูวิลล่า หนานสวี่ก็เอนพิงเบาะหลับไปแล้ว
หลังจอดรถเรียบร้อย เขาไม่ได้ปลุกเธอทันที แต่เอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออก ปลายนิ้วลูบผ่านหว่างคิ้ว แล้วพูดเสียงเบาว่า
“ฉันจะทำให้เธอมีความสุขไปตลอด”
หนานสวี่ครางตอบอย่างงัวเงีย ขยับแก้มถูไถไปทางนิ้วของเขา
ฉินลี่ชวนชักมือกลับ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถ อ้อมไปทางเบาะข้างคนขับ เปิดประตู ก้มตัวช้อนเธอขึ้นจากเบาะ
หนานสวี่สะดุ้งเพราะถูกขยับ ฝืนลืมตาขึ้นเพียงนิด พอเห็นว่าเป็นเขาก็หลับตาลงอีกครั้ง ร่างทั้งร่างซุกเข้าหาอ้อมแขนเขา แขนโอบรอบคอเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วซุกหน้าเข้ากับซอกไหล่
“ถึงบ้านแล้วเหรอ”
“อือ”
“อุ้มฉันขึ้นไปหน่อย……”
“อือ”
ฉินลี่ชวนใช้เท้าปิดประตูรถเบา ๆ อุ้มเธอเดินผ่านสวนหน้าบ้านขึ้นบันไดไป
ตอนเข้าประตู กูหมิงกำลังยืนรออยู่ในห้องรับแขก ในมือถือเอกสารบาง ๆ อยู่ชุดหนึ่ง
พอเห็นฉินลี่ชวนอุ้มหนานสวี่ที่หลับอยู่เดินเข้ามา กูหมิงก็รู้หน้าที่ทันที จึงหุบปาก ก้มตาถอยไปยืนด้านข้าง เปิดทางขึ้นชั้นบนให้
ฉินลี่ชวนอุ้มหนานสวี่ขึ้นไปชั้นสอง ผลักประตูเข้าห้องนอน แล้ววางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ ถอดรองเท้าให้ ก่อนดึงผ้าห่มมาคลุมถึงอก