เฉินส่วงมองกู้เสี่ยวม่าน สมองหยุดทำงานไปหมด ต่อหน้าเธอ เขานอนกับหลินหยาอย่างนั้นหรือ?
นี่มันคำพูดบ้าบออะไรกัน?
คนรวยสมัยนี้เล่นกันถึงขั้นนี้เลยเหรอ ชอบดูของจริงกันแล้ว?
แต่เขาทำจริงไม่ได้นะ!
ถึงหลินหยาจะสวยมาก ถ้าได้กับเธอเขาก็ไม่เสียเปรียบ แต่หวังเฉียงเป็นคนใจแคบ แค้นฝังลึก ถ้าเขานอนกับผู้หญิงของอีกฝ่ายจริง ๆ หลังจากนี้หวังเฉียงคงไม่ตอนเขาทิ้งหรอกนะ
เขาจึงรีบปล่อยหลินหยาเหมือนถูกไฟช็อต ลุกพรวดขึ้นมา ส่ายหัวดิกแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ อย่าทำแบบนี้สิ ผมเขินจริง ๆ นะ!”
พูดจบก็เหลือบตาส่งสัญญาณไปทางหวังเฉียง
หวังเฉียงเองก็ไม่คิดว่ากู้เสี่ยวม่านจะมาไม้นี้ จึงรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า มองกู้เสี่ยวม่านพลางยิ้มแห้ง พูดช่วยแก้สถานการณ์ว่า “ที่รัก พวกเขายังเป็นแฟนกันอยู่ อยู่ ๆ จะให้มานอนด้วยกันเลยมันไม่ค่อยเหมาะนะ...”
กู้เสี่ยวม่านหันไปมองเขาแล้วพูดเรียบ ๆ “ฉันให้เขานอนด้วยกัน นายจะมีปฏิกิริยาอะไรขนาดนั้นทำไม หรือว่าพวกเขาไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ แต่นายกับหลินหยาต่างหากที่เป็นคู่กัน?”
น้ำเสียงฟังดูสงบนิ่ง แต่แววตากลับคมกริบราวคมมีด
หวังเฉียงสัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารของกู้เสี่ยวม่าน ใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะหุบปากเจื่อน ๆ ไม่กล้าพูดอีกสักคำ!
กู้เสี่ยวม่านหันกลับมามองเฉินส่วง “ทำไมยังไม่เริ่มอีก หรืออยากท้าทายความอดทนของฉัน?”
เฉินส่วงพูดอย่างกระอักกระอ่วน “พี่สะใภ้ ผมเป็นผู้ชายก็ไม่เท่าไรหรอก แต่แฟนผมขี้อาย เธอจะยอมทำแบบนี้ได้ยังไง เพราะงั้นอย่าเลยดีกว่า”
กู้เสี่ยวม่านหันไปมองหลินหยา “เธอไม่ยอมเหรอ?”
หลินหยาจะยอมรับคำขอไร้สาระแบบนี้ได้ยังไง เธอรีบพยักหน้า “พี่สะใภ้ ฉันทำแบบนั้นไม่ไหวจริง ๆ ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ!”
กู้เสี่ยวม่านมองเธอ แววตาพลันคมกริบ “ฉันเป็นคนใจแคบที่สุด ใครกล้าท้าทายเส้นตายของฉัน ฉันไม่เพียงทำให้ตกงาน แต่ยังทำให้หมดทางยืนในไห่เฉิงได้เลย ไม่เชื่อก็ลองดู”
หลินหยารู้สึกราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่ ศีรษะชาวาบ ขนลุกชันไปทั้งตัว เธอมองหวังเฉียงที่อยู่ข้าง ๆ อย่างขอความช่วยเหลือ
แต่หวังเฉียงไม่กล้ารับมือ ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อน “ฉันมีธุระด่วนต้องจัดการ ขอตัวก่อนนะ”
พูดจบเขาก็เผ่นหนีไปทันที
เมื่อเห็นหวังเฉียงขี้ขลาดถึงเพียงนี้ แววตาของหลินหยาก็ฉายความสิ้นหวังขึ้นมาแวบหนึ่ง พอนึกถึงวิธีการโหดเหี้ยมของกู้เสี่ยวม่าน ใบหน้าสวยก็ซีดเผือดไปหมด สุดท้ายเธอหมุนตัวเดินไปหาเฉินส่วงเงียบ ๆ แล้วยื่นมือโอบคอเขาไว้
เฉินส่วงแทบถลนตาออกมา หวังเฉียงกับกู้เสี่ยวม่านบ้าไปแล้ว เธอก็บ้าไปด้วยเหรอ?
ขณะที่เขากำลังอึ้ง กู้เสี่ยวม่านก็มองเขาพร้อมพูดเสียงเย็น “อยากท้าทายเส้นตายของฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”
เมื่อเห็นกู้เสี่ยวม่านบีบคั้นไม่เลิก พอนึกถึงคำขู่ของหวังเฉียง เฉินส่วงก็เดือดขึ้นมา ในเมื่อพวกคุณเต็มใจกันหมด แล้วเขาจะมัวเกรงใจอะไรอีก อย่างไรเขาก็ไม่ได้เสียเปรียบอยู่แล้วนี่
คิดได้ดังนั้น เขาก็ยื่นมือโอบเอวบางของหลินหยา แล้วจูบเธออย่างรุนแรง
ร่างของหลินหยาแข็งทื่อขึ้นมาทันที เธอเกือบจะผลักเฉินส่วงออกไปตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นกู้เสี่ยวม่านที่แผ่ไอเย็นยะเยือกอยู่ข้าง ๆ ร่างก็สั่นสะท้าน แล้วเลือกจะเลิกขัดขืนอย่างหมดแรง หลับตาลง
แต่ฉากจูบนี้เห็นได้ชัดว่ายังไม่ถูกใจกู้เสี่ยวม่าน เธอเร่งเร้าอย่างหงุดหงิด “จะมีบทนำอะไรกันนักหนา ขึ้นเตียงไปเลย!”
หลินหยาถูกกู้เสี่ยวม่านกดข่มจนหมดทางสู้ เมื่อได้ยินคำสั่งไร้เหตุผลนั้น เธอกลับไม่กล้าขัดขืน เดินไปอย่างเหม่อลอยแล้วมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม
เฉินส่วงไม่รอให้กู้เสี่ยวม่านเร่ง ก็รีบมุดตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว
กู้เสี่ยวม่านเดินมาที่ข้างเตียง เอ่ยช้า ๆ “ถอดเสื้อผ้าให้หมด!”
ทั้งสองคนไม่มีทางเลือก ได้แต่ถอดเสื้อผ้าแล้วยื่นออกมาจากใต้ผ้าห่ม กู้เสี่ยวม่านยื่นมือรออยู่แบบนั้น จนทั้งคู่ส่งกางเกงชั้นในออกมาให้ทั้งหมด เธอถึงได้ชักมือกลับ ก่อนจะมองเฉินส่วงแล้วสั่งว่า “ขึ้นไป!”
เฉินส่วงกับหลินหยาราวกับหุ่นเชิด ถูกกู้เสี่ยวม่านสั่งให้กอดกันทั้งที่เปลือยเปล่า
เฉินส่วงทาบอยู่บนตัวหลินหยา สัมผัสผิวเนียนลื่นและความยืดหยุ่นเต็มเปี่ยมของเธอ สูดกลิ่นหอมละมุนที่ลอยมา เขาทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ไฟราคะพลันลุกโชนจากท้องน้อย พุ่งขึ้นถึงขมับ ลมหายใจหนักหน่วงขึ้น ก่อนร่างกายจะเริ่มขยับไปตามสัญชาตญาณ
กู้เสี่ยวม่านถึงได้หมุนตัวเดินออกไป เสียงเรียบเฉยของเธอดังมาจากด้านหลัง “ฉันไม่รบกวนแล้ว ขอให้พวกคุณรักกันยืนยาว มีลูกไว ๆ!”
พูดจบเธอก็ออกจากห้อง แล้วปิดประตูตามหลัง
ทันทีที่ประตูปิด หลินหยาก็รีบผละจากเฉินส่วง ไม่ทันเช็ดมือด้วยซ้ำ เธอคว้าเสื้อผ้ามาสวมลวก ๆ แล้วนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง
เฉินส่วงลุกขึ้นนั่งเช่นกัน แววตาฉายความเสียดายขึ้นมาแวบหนึ่ง!
ไม่นานนัก ประตูก็ถูกถีบเปิด หวังเฉียงพุ่งเข้ามาทันที เมื่อเห็นหลินหยานั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น เสื้อผ้ายับยู่ยี่ แล้วหันไปเห็นเฉินส่วงนั่งเปลือยอยู่บนเตียง เขาก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมา ชี้หน้าเฉินส่วงพลางคำรามอย่างโกรธจัด “ไอ้สารเลว แกกล้านอนกับผู้หญิงของฉันจริง ๆ เหรอ ฉันจะฆ่าแก!”
เฉินส่วงมองหวังเฉียงแล้วแก้ตัวด้วยสีหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย “ผู้จัดการหวัง เรื่องนี้คุณเป็นคนจัดการเองนะ จะมาโทษผมไม่ได้ อีกอย่าง ที่จริงพวกเราไม่ได้...”
“ไอ้สารเลว พวกแกทำกันถึงขนาดนี้แล้วยังจะมาโกหกฉันอีก ฉันจะฆ่าแก!” หวังเฉียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่เฉินส่วง
แต่หลินหยากลับขวางเขาไว้ แล้วพูดอย่างร้อนรน “ผู้จัดการหวัง ฉันรีบใช้เงิน คุณเอาเงินให้ฉันก่อนเถอะ!”
หวังเฉียงกลับพูดปัด ๆ “ตอนนี้ฉันก็มีเงินไม่พอเหมือนกัน ยังเอาออกมาให้ไม่ได้ พักเรื่องนั้นไว้ก่อน รอฉันซัดไอ้สารเลวนี่ออกไป แล้วเราค่อยนอนกัน”
พูดจบเขาก็ทำท่าจะเข้าไปหาเฉินส่วงอีก
เมื่อได้ยินคำพูดปัดความรับผิดชอบของหวังเฉียง แววตาของหลินหยาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พอนึกถึงว่าเขายังคิดจะเอาเปรียบเธอ ความสิ้นหวังก็แปรเปลี่ยนเป็นโทสะท่วมท้นในพริบตา
เธอข่มความโกรธไว้ แล้วยื่นมือขวางหวังเฉียง “ถ้าพี่สะใภ้มาเห็นคุณอยู่ที่นี่ เรื่องก็แตกหมดสิ รีบไปเถอะ!”
เมื่อได้ยินหลินหยาพูดแบบนั้น ใบหน้าของหวังเฉียงก็เขียวคล้ำทันที “ให้ฉันไป แล้วปล่อยพวกเธอสองคนไว้ที่นี่เนี่ยนะ ล้อเล่นหรือไง?”
หลินหยาส่ายหน้า “พี่สะใภ้ไม่เชื่อพวกเราอยู่แล้ว มีโอกาสสูงที่เธอจะกลับมาตรวจ ถ้าเห็นเราสองคนอยู่ห้องเดียวกัน เธอคงหยิบมีดมาแทงคนแน่ ให้พวกเราอยู่ที่นี่แกล้งทำเป็นเล่นละคร รับมือเวลาที่เธอกลับมาตรวจจะดีกว่า!”
หวังเฉียงกลัวกู้เสี่ยวม่านจริง ๆ พอได้ฟังหลินหยาพูด เขาก็หมดท่าทันที ได้แต่จ้องเฉินส่วงเขม็ง “คืนนี้แกอยู่เฉย ๆ ให้ดี ถ้ายังกล้าแตะเธอแม้แต่เส้นผม ฉันจะตอนแกทิ้ง!”
พูดจบเขาก็ปิดประตูปังแล้วเดินจากไปอย่างโมโห
เฉินส่วงเห็นหลินหยาช่วยพูดแทนเขา ก็อดสงสัยไม่ได้ เธอไม่ใช่ผู้หญิงของหวังเฉียงหรอกเหรอ ทำไมถึงช่วยเขาล่ะ?
หลินหยาหันมามองเฉินส่วง แล้วอดหัวเราะขื่นขมออกมาไม่ได้ “นายคิดว่าฉันเต็มใจอยู่กับหวังเฉียงเหรอ? เปล่าเลย ฉันไม่มีทางเลือก
น้องสาวฉันป่วยหนัก ต้องใช้เงินจำนวนมาก หวังเฉียงรับปากว่าจะออกค่าใช้จ่ายก้อนนี้ ฉันถึงยอมคบกับเขา
วันนี้พยาบาลเร่งให้ฉันจ่ายค่ารักษา ไม่อย่างนั้นจะหยุดให้ยา ฉันอยากได้เงินมา เลยไม่มีทางเลือกต้องยอมมาเปิดห้องกับเขา
แต่เมื่อกี้ฉันขอเงินจากเขา เขากลับยังพูดปัดไปเรื่อย ตอนนี้ฉันถึงเข้าใจว่าเขาไม่เคยคิดจะให้เงินฉันเลย เขาแค่อยากเอาเปรียบฟรี ๆ ทำไมฉันถึงต้องมาเจอคนเลวแบบนี้ด้วยนะ”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็สั่นเทิ้มไปทั้งตัวด้วยความโกรธ
ตอนนี้เฉินส่วงถึงได้รู้ว่าหลินหยากำลังเจอปัญหาใหญ่ขนาดนี้
เขาเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่น รีบควักกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋า หยิบเงินทั้งหมดข้างในยัดให้หลินหยา “หลินหยา ฉันเหลือเงินอยู่แค่พันกว่าหยวน เอาไปให้หมดเลย”
จากนั้นเขายังหยิบบัตรที่หวังเฉียงให้มา ยื่นให้หลินหยาอีกใบ “ในบัตรนี้มีเงิน 5,000 หยวน เอาไปด้วย”
หลินหยามองเฉินส่วงที่ยกแม้แต่เงินปลีกให้เธอ ก็รู้ว่านี่คือเงินทั้งหมดที่เขามี ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที อีกครู่เดียว น้ำตาก็ไหลพรากราวกับลูกปัดที่ขาดจากสาย:
“ฉันขอเงินจากหวังเฉียงตั้งนาน แทบไม่เคยได้อะไรเลย แต่นายพอรู้เรื่องก็เอาเงินทั้งหมดออกมาช่วยฉันโดยไม่ลังเล เฉินส่วง นายเป็นคนดีจริง ๆ ดีกว่าไอ้สารเลวหวังเฉียงตั้งเยอะ”
เธอเช็ดตา เงยหน้ามองเฉินส่วง กัดริมฝีปากแดงเบา ๆ แล้วพูดว่า “เฉินส่วง นายช่วยฉันขนาดนี้ ฉันควรขอบคุณนาย แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรติดตัวเลย เหลือแค่ร่างกายนี้เท่านั้น!”
เฉินส่วงรีบส่ายหน้า “หลินหยา แค่เงินไม่กี่พันเอง ไม่ถึงกับ...”
“ถึงสิ!” เธอพูดแทรกขึ้นมาทันที “เพราะเงินไม่กี่พันนี้จะช่วยยืดชีวิตน้องสาวฉันได้ มาสิ คราวนี้ฉันเต็มใจเอง!”
พูดจบเธอก็ยื่นมือโอบเฉินส่วง หลับตาลง เม้มริมฝีปากแดงแล้วจูบเขาอย่างเขินอาย