พอได้ฟังคำพูดของกู้เสี่ยวม่าน ความโกรธของเฉินส่วงก็ปะทุขึ้นมาทันที เขากัดฟันพูดว่า “ฉันเป็นผู้ชายนะ จะไม่คิดเอาคืนได้ยังไง”
กู้เสี่ยวม่านยกแขนโอบคอเฉินส่วง แล้วพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้ารดเขา
“ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว นายก็ลงมือสิ เอาคืนเลย!”
พูดจบก็คว้ามือใหญ่หยาบกร้านของเฉินส่วงมากดลงบนอก ส่วนมืออีกข้างสอดเข้าไปในกางเกงของเขาโดยตรง
เฉินส่วงมองใบหน้างดงามชวนตะลึงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สูดกลิ่นหอมเย้ายวนจากลมหายใจของเธอ สัมผัสความอวบหยุ่นอันตรายใต้ฝ่ามือ เมื่อรวมกับท่าทีหยอกยั่วของเธอ เพลิงราคะในตัวเขาก็ปะทุจนไม่อาจสะกดไว้ได้อีก ลุกโชนขึ้นมาทันที
พอนึกถึงเรื่องที่หวังเฉียงไอ้สารเลวนั่นสวมเขาให้ ความโกรธของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก
กู้เสี่ยวม่านพูดไม่ผิด ไอ้สารเลวนั่นยังนอกใจเขาได้ แล้วทำไมเขาจะเอาคืนบ้างไม่ได้
หว่านเมล็ดเหตุไว้ วันนี้ก็ต้องได้รับผลของมัน
เฉินส่วงไม่ลังเลอีกต่อไป ถอดเสื้อผ้าแล้วโผเข้ากอดกู้เสี่ยวม่าน
กู้เสี่ยวม่านพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้าออกมา ก่อนจะกอดเฉินส่วงแน่น จูบตอบเขาอย่างเร่าร้อน
ฟืนแห้งเจอไฟแรง ทั้งคู่กำลังจะถึงฝั่งฝันอยู่แล้ว
แต่จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ของเฉินส่วงก็ดังขึ้นรัว ๆ
ตอนแรกเฉินส่วงไม่อยากสนใจ ทว่าเสียงโทรศัพท์กลับดังไม่หยุด
เฉินส่วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับอย่างขอไปที แล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ไม่ต้องโทรมาแล้ว น่ารำคาญจริง!”
พูดจบก็วางสายทันที
กู้เสี่ยวม่านถามด้วยแววตาพร่ามัวจากฤทธิ์เหล้า “ใครโทรมาเหรอ?”
เฉินส่วงเบ้ปากตอบ “คงโทรมาเรียกคนขับรถแทนละมั้ง ฉันไม่อยากรับงานนี้แล้ว แฟนก็ไม่มีแล้ว จะดิ้นรนไปทำไม”
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เฉินส่วงสงสัยว่าใครกันถึงได้ตื๊อขนาดนี้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แล้วพบว่าเป็นจางหลิน รองผู้อำนวยการฝ่ายขาย!
พอตรวจดูสายเมื่อครู่ ก็พบว่าจางหลินเป็นคนโทรมาเหมือนกัน
สีหน้าของเฉินส่วงเปลี่ยนไปทันที ดันไปหาเรื่องผิดคนเข้าแล้ว!
เฉินส่วงที่สร่างเมาแล้วรีบลุกขึ้น ใบหน้าแดงก่ำพลางพูดว่า “พี่สะใภ้ หัวหน้าบริษัทโทรตามผม น่าจะมีเรื่องด่วน ผมต้องรีบกลับไปแล้ว”
พูดจบก็รีบลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้ามาสวม แล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างลนลาน
ภายในห้อง กู้เสี่ยวม่านลุกขึ้นนั่ง แววตาของเธอไม่มีอาการมึนเมาเหลืออยู่เลย กลับมาสดใสแจ่มชัดอย่างสมบูรณ์แล้ว
เธอหยิบเสื้อคลุมมาสวม มองตามแผ่นหลังของเฉินส่วง พลางนึกถึงท่าทางองอาจแข็งแกร่งของเขาเมื่อครู่ แล้วก็นึกถึงท่าทีขี้ขลาดของหวังเฉียง แววตาพลันฉายความเร่าร้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นความเสียดาย
“โทรศัพท์ดันเข้ามาผิดจังหวะจริง ๆ”
เธอลุกขึ้น เดินกะเผลกไปที่หน้าต่าง มองตามแผ่นหลังของเฉินส่วง แววตาเปี่ยมด้วยความชื่นชม “ขนาดนี้แล้วยังอดทนไหว เป็นผู้ชายตัวจริงเลยนะ! ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะยังอดทนไหวหรือเปล่า”
ชั่วขณะต่อมา ใบหน้างดงามของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาสองข้าง คิดอะไรของเราเนี่ย!
เธอปัดผมหน้าม้าแล้วพึมพำว่า “เรื่องของนาย ฉันบอกว่าจะช่วยจัดการให้ ก็ต้องทำได้แน่”
พูดจบก็หยิบโทรศัพท์โทรหาหวังเฉียง น้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับเคลือบน้ำแข็ง “รีบคืนตำแหน่งให้เฉินส่วงเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่าไปยุ่งกับเฉินเสี่ยวถงอีก”
พูดจบก็วางสายทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูด
……
เฉินส่วงออกจากหมู่บ้านแล้วรีบโทรกลับหาจางหลิน รองผู้อำนวยการอาวุโสฝ่ายการขาย “คุณจาง สวัสดีครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”
เสียงอ่อนโยนของจางหลินดังมาจากปลายสาย “เฉินส่วง ฉันได้ยินมาว่านายถูกหวังเฉียงรังแกจนไม่ได้รับความเป็นธรรม?”
“คุณจางรู้ได้ยังไงครับ?” เฉินส่วงถามอย่างประหลาดใจ
“หลินหยา เจ้าหน้าที่ธุรการฝ่ายของพวกนาย มาคุยเรื่องนี้กับฉัน” จางหลินพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้องส่วนตัวหมายเลข 5 โรงแรมฮิลตัน ถ้านายสะดวกก็แวะมาหน่อย เรามาคุยเรื่องนี้กันต่อหน้าให้ละเอียดดีไหม?”
พอได้ยินว่าจางหลินซึ่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายขายลงมาจัดการเรื่องของเขาด้วยตัวเอง เฉินส่วงก็รู้สึกซาบซึ้ง รีบพยักหน้ารับทั้งที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น “ได้ครับคุณจาง ผมจะรีบไปหาทันที”
วางสายแล้วเขาก็รีบไปขี่รถไฟฟ้า มุ่งหน้าไปโรงแรมฮิลตันอย่างเร่งรีบ
ยี่สิบนาทีต่อมา เฉินส่วงก็มาถึงโรงแรมฮิลตัน จอดรถไฟฟ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้าไปในโถง
ตรงที่นั่งริมหน้าต่างในห้องส่วนตัวหมายเลข 5 มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่
เธอไว้ผมสั้นประบ่า เส้นผมนุ่มสลวย ใบหน้ากลมเหมือนผลแอปเปิล ผิวขาวนวลเนียนราวกับเครื่องเคลือบ เครื่องหน้าประณีต คิ้วตางดงามราวภาพวาด
ท่อนบนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปิดบังทรวงอกอวบอิ่มแทบไม่มิด ส่วนท่อนล่างสวมกระโปรงรัดสะโพก ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวและสะโพกได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เธอเป็นหญิงงามที่หาได้ยากคนหนึ่ง
จางหลิน ผู้อำนวยการฝ่ายขายของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ซู
เมื่อเห็นเฉินส่วงเดินเข้ามาในโถง ภาพเหตุการณ์ตอนเช้าที่เขาไปพบเซวียเฟิ่ง ผู้จัดการใหญ่ของบริษัท ก็ผุดขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง!
ตอนนั้นเธอพูดกับเซวียเฟิ่งว่า “คุณเซวีย ขอเวลาสักครู่ค่ะ ฉันอยากรายงานเรื่องคุณผาน...”
เซวียเฟิ่งตอบว่า “ผานหย่งเป็นรองผู้อำนวยการอาวุโส ฉันไม่มีอำนาจจัดการเขา ตักเตือนเขาสักสองสามคำก็ไม่ได้ช่วยอะไร ถ้าอยากแก้เรื่องนี้ให้หมดจด ฉันมีคำแนะนำให้ ไปแจ้งเจ้าของบริษัทโดยตรง”
เธอแย้งว่า “คุณเซวีย ด้วยสถานะของฉันตอนนี้ จะมีสิทธิ์ไปพบเจ้าของบริษัทได้ยังไงคะ”
เซวียเฟิ่งตอบว่า “เธอผ่านเฉินส่วง พนักงานในฝ่ายขายของเธอได้”
เธอถามว่า “เฉินส่วง พนักงานขายฝึกหัดที่เพิ่งเข้าบริษัทไม่ถึงปีคนนั้นเหรอคะ?”
เซวียเฟิ่งตอบว่า “ใช่ เขานั่นแหละ ฉันเห็นกับตาตัวเอง...”
……
จางหลินมองเฉินส่วงที่อยู่นอกหน้าต่าง แววตายังคงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
บุคคลระดับนี้มาอยู่ในฝ่ายขายเกือบปีแล้ว แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่าเขาเก็บงำตัวตนได้แนบเนียนก็ส่วนหนึ่ง ที่สำคัญกว่าคือเธอสายตาไม่ดีเองจริง ๆ!
แต่เขาปกปิดตัวตน เข้ามาอยู่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ซูในฐานะพนักงานขายระดับล่าง ต้องการอะไรกันแน่ หรือว่าคนข้างบนสังเกตเห็นความวุ่นวายในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ซู เลยส่งเฉินส่วงแฝงตัวเข้ามาสืบหาความจริง แล้วค่อยลงมือกวาดล้างทีเดียว?
คำอธิบายนี้น่าจะสมเหตุสมผลที่สุด
ส่วนเรื่องที่หวังเฉียงรังแกเฉินส่วง แต่เฉินส่วงไม่ตอบโต้กลับตรง ๆ กลับให้หลินหยามาขอความช่วยเหลือจากเธอ เห็นได้ชัดว่าเขาอยากดูปฏิกิริยาของคนรอบข้าง แล้วค่อยจัดการรวบยอดทีเดียว
ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด เฉินส่วงก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา เขามองเธออย่างรู้สึกผิดพลางพูดว่า “คุณจาง ขอโทษที่ให้รอนานครับ!”
จางหลินรู้ว่าเฉินส่วงมีภูมิหลังไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าวางท่า รีบลุกขึ้นมองเขาพร้อมรอยยิ้ม “ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน มานั่งเร็ว!”
“ขอบคุณครับคุณจาง!” เห็นผู้บริหารระดับสูงอย่างจางหลินต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นและเอาใจใส่ เฉินส่วงก็รู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก เขารีบขอบคุณไม่หยุดแล้วเดินไปนั่ง
จางหลินอยากเอาใจเขา จึงรีบช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้ เฉินส่วงเองก็กำลังลนลาน เลยไม่ทันสังเกตการเคลื่อนไหวของเธอ แล้วนั่งลงไปทั้งที่ไม่มีเก้าอี้รองรับ
เขายื่นมือคว้าหาสิ่งของตามสัญชาตญาณเพื่อพยุงตัว ท่ามกลางความชุลมุนกลับคว้ากระโปรงรัดสะโพกของจางหลินไว้ เนื้อผ้าทนแรงของเฉินส่วงไม่ไหว จึงถูกกระชากหลุดออกมาทันที เผยให้เห็นผิวขาวราวหิมะเป็นบริเวณกว้าง รวมถึงขอบลูกไม้สีดำ...