“เจียง! ทางนี้ ทางนี้!”
เพิ่งเดินเข้ามาในโรงอาหาร เจียงเชนก็ได้ยินคนเรียกตัวเอง พอหันไปมองก็เห็นเพื่อนร่วมห้องพักหลายคน แม้เขาจะย้ายออกไปตั้งแต่ครึ่งหลังของปีหนึ่ง แต่พวกเขาก็ยังสนิทกันอยู่พอสมควร
คนที่โบกมือเรียกคือหนุ่มเจ้าสำอาง สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว แถมยังดัดผมทรงฟอยล์ กำลังขยิบตาหยอกล้อเขาอยู่
เจียงเชนแกล้งทำเป็นไม่รู้จักหมอนี่ เดินไปซื้ออาหารแล้วหาที่นั่งเอง แต่หนุ่มเจ้าสำอางไม่ยอมเลิกรา ลากนักศึกษาชุดดำอีกคนที่ค่อนข้างเงียบขรึมวิ่งเข้ามาหาเขา
ส่วนเพื่อนร่วมห้องอีกคนกับนักศึกษาที่เข้ามาอยู่แทนเตียงของเจียงเชน ต่างหันมาทางนี้แล้วพยักหน้าให้ พร้อมส่งยิ้มขอโทษ
เจียงเชนพยักหน้าตอบเช่นกัน
ที่เขาไม่เดินไปหา ก็เพราะไม่อยากทำให้พวกนั้นลำบากใจ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่กลัวเจิ้งเส่าหมิง แต่นักศึกษาคนอื่นยังคงหวาดเกรงอยู่
“อะไรของนาย? ไอ้เด็กอกตัญญู เห็นพ่อแล้วทำไมไม่เข้ามาหาล่ะ?” หนุ่มเจ้าสำอางที่ชื่อหลี่เจี๋ยวิ่งเข้ามาพลางโวยวาย
“ไสหัวไปเลย เล่นบทพ่อลูกสลับกันอีกแล้ว” เจียงเชนพูดอย่างจนใจ
นักศึกษาชุดดำชื่อเจ้าเอ่อหู พอเดินมาถึงก็ทิ้งตัวนั่งลง ไม่พูดไม่จา ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป เห็นได้ว่ามีถาดข้าวเปล่าสองใบซ้อนอยู่ใต้ถาดอาหารของเขาแล้ว
เจียงเชนรู้ว่าเจ้าเอ่อหูไม่ได้กลัวจะถูกพัวพันเพราะเขา แต่อีกฝ่ายเป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่เกิด พูดน้อย กินเก่ง แถมยังซื่อบื้อ
ตอนเพิ่งเข้ามาอยู่หอในปีหนึ่ง อีกฝ่ายดูเหมือนคนที่ใครก็รังแกได้ จนถูกรุ่นพี่ที่มาขายของบังคับให้ซื้อของ โชคดีที่เจียงเชนช่วยเขาไว้