ออกจากบ้านพักตากอากาศ หม่าซ่วยหยิบมือถือออกมาดู เพิ่งจะเลยสิบเอ็ดโมง
“ไม่รู้ว่าน้าอวิ้นจะว่างหรือเปล่า?”
เปิดรายชื่อในโทรศัพท์ หาเบอร์หลินหยุ่น ชะงักนิดหนึ่ง แล้วก็กดโทรออก
เสียงรอสายดังสองครั้งก็มีคนรับ
“ซ่วย?” เสียงหลินหยุ่นดังจากหูฟัง อ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก ไม่เหมือนน้ำเสียงผู้ใหญ่ต่อเด็กเมื่อก่อนเลยสักนิด
หม่าซ่วยกระแอมเบา ๆ “น้าอวิ้น อยู่ที่ไหนครับ ยุ่งอยู่หรือเปล่า?”
“ไม่ยุ่งเลย ซ่วยมาในเมืองอีกแล้วเหรอ?”
“อืม พึ่งทำธุระเสร็จ ตอนนี้อยู่ทางเหนือ”
“งั้นรีบไปหาน้าที่บ้านนะ เดี๋ยวน้าจะกลับไปทำกับข้าวให้กิน” หลินหยุ่นพูดจบ ไม่รอหม่าซ่วยตอบ วางสายทันที
หม่าซ่วยฟังเสียงตื๊ด ๆ จากมือถือ ได้แต่ถอนใจเบา ๆ
น้าอวิ้นนี่ใจร้อนจริง ๆ
ไม่รู้ร้อนอะไรนักหนา!
หม่าซ่วยเก็บมือถือใส่กระเป๋า ขึ้นคร่อมรถสามล้อถีบ บิดกุญแจ เสียงเครื่องยนต์ดังถึมถั่ม ๆ แล้วกลับรถมุ่งหน้าไปจิ่นซิ่วฮวาหยวน
บ้านพักตากอากาศเป่ยซานอยู่เหนือเมือง จิ่นซิ่วฮวาหยวนอยู่ใต้ ต้องขับตัดผ่านกลางเมือง
หม่าซ่วยขับไม่เร็ว ลมหนาวพัดใส่หน้าเย็นวาบ แต่พอคิดถึงอีกไม่นานจะได้เจอหลินหยุ่น ใจก็อุ่นขึ้นมา
พอเลี้ยวรถสามล้อเข้าไปในจิ่นซิ่วฮวาหยวน ไกล ๆ ก็เห็นหลินหยุ่นยืนอยู่หน้าทางเข้าตึกสาม ในมือถือถุงพลาสติกหลายใบ มีผัก มีเนื้อ แล้วก็ปลาสดตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาจากถุง ปากอ้าปากพะงาบ
วันนี้เธอใส่เสื้อขนเป็ดแขนยาวสีขาวนวล เอวรัดเข้ารูป ข้างล่างเป็นเลกกิ้งสีเทาเข้ม ใส่บูทหิมะสีดำ
ปล่อยผมสยาย มีปอยผมละเอียดห้อยลงข้างหู ปลิวไหวเบา ๆ ตามแรงลม
หม่าซ่วยจอดรถสามล้อถีบตรงหน้าเธอ กระโดดลงจากรถ
“น้าอวิ้น ผมช่วยถือครับ”
หม่าซ่วยรับถุงพลาสติกมา ก้มดู เฮ้อ เนื้อ ปลา ผัก เต้าหู้ วุ้นเส้น ใหญ่บ้างเล็กบ้าง อย่างน้อยก็หลายชั่ง