หานต้าเฉิงคีบผักค้างไว้ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ "อย่าพูดถึงเลย บ่ายนี้ให้ฉินกังพาคนไปลากตาแก่นั่นมา สอบสวนอยู่ครึ่งค่อนวัน ถามยันลูกกี่คนในบ้าน ก็ตัดข้อสงสัยออกไปได้"
"ตัดออกไปแล้วเหรอ?" หม่าซ่วยวางตะเกียบ "ตัดออกไปได้ยังไง?"
"คุณลุงจางนั่นปีนี้อายุเจ็ดสิบสามแล้ว ขาไม่ดี เดินยังลำบาก นับประสาอะไรจะออกไปตอนดึก ๆ ตัดไข่คนอื่น ทางบ้านบอกว่าครึ่งปีที่ผ่านมาไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลย อยู่บ้านสานตะกร้าไม้ไผ่ทั้งวัน เพื่อนบ้านก็ยืนยันได้ ว่าทุกค่ำราวหนึ่งทุ่มสองทุ่มก็ดับไฟนอนแล้ว ช่วงเกิดเหตุแกก็นอนอยู่ที่บ้าน"
หานต้าเฉิงพูดพลางคีบผักเข้าปาก เคี้ยวไปสองที ขมวดคิ้ว "แล้วอีกอย่างที่หมู่บ้านฉือลาจื่อเมื่อคืนนี้ คนถูกตัดห้าคน ช่วงเวลาที่เกิดเหตุไล่ตั้งแต่สี่ทุ่มยันตีสาม จุดเกิดเหตุกระจัดกระจาย คนแก่อายุเจ็ดสิบกว่า ขาก็ไม่ดี จะวิ่งไปหลายที่ในเวลาสั้นขนาดนั้นได้ยังไง?"
หม่าซ่วยเงียบไปหลายวินาที
หานต้าเฉิงพูดมีเหตุผล
ชายแก่เจ็ดสิบสาม เดินยังลำบาก อย่าว่าแต่ตัดไข่ใครเลย ขนาดวิ่งไล่ตามคนพวกนั้นยังยาก
"พี่หาน ตอนนี้พวกพี่สงสัยว่าใครเป็นคนทำ?"
หานต้าเฉิงวางตะเกียบ ขยับตัวโน้มมาข้างหน้า ลดเสียง "น้องเอ๋ย พี่พูดจริง ๆ เลย เรื่องนี้ค่อนข้างประหลาด พวกเราสถิติคนที่ถูกตัดช่วงนี้ พบรูปแบบอย่างหนึ่ง"
"รูปแบบยังไง?"
"คนที่ถูกตัด ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายที่เดินยามวิกาล"
หม่าซ่วยขมวดคิ้ว "เดินยามวิกาล?"
"ใช่ ที่หมู่บ้านฉือลาจื่อเจ็ดคน สามคนกลับบ้านตอนดึกหลังกินเหล้า สองคนออกไปเยี่ยมบ้านคนอื่นแล้วกลับดึก ยังมีอีกคนลุกไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน ส่วนอีกคนอยู่ในสวนหลังบ้านให้อาหารหมูแล้วถูกตัด จุดร่วมของคนพวกนี้ คืออยู่ข้างนอกตอนกลางคืน"