ครึ่งคืนก่อน เป้าซียงเซียงให้หม่าซ่วยมุดเข้าไปในผ้าห่ม นั่นเพื่อจับวีเซิล
ตอนนี้ เป้าซียงเซียงกลับมุดเข้ามาหาหม่าซ่วยอีก แต่วีเซิลตายไปแล้วนี่ เธอมาทำอะไรอีก
หรือว่าจะยังคิดถึงความเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ของฉัน... เอ่อ... ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
แต่ท่าทางที่เป้าซียงเซียงแสดงออกวันนี้ ดูไม่ออกเลยสักนิด
สายตาของหม่าซ่วยจับจ้องอยู่ที่เป้าซียงเซียง
แสงไฟจากโถงทางเดินลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ส่องสว่างเรือนร่างครึ่งหนึ่งของเธอ
ปกคอชุดนอนผ้าฝ้ายแท้สีชมพูอ่อนเปิดออกเล็กน้อยเพราะท่านอนคว่ำ เผยให้เห็นเนินขาวผ่องผืนกว้าง
ท่าคว่ำทำให้สะโพกด้านหลังเชิดขึ้นสูง ชวนให้คนหลงใหล
หม่าซ่วยกลืนน้ำลาย เสียงตึงเครียดเล็กน้อย "พี่สะใภ้ วีเซิลตายแล้วนะครับ"
แววตาของเป้าซียงเซียงหลบเล็กน้อย "ฉะ... ฉันรู้"
"แล้วนี่คุณ..."
"ฉันนอนไม่หลับ พอลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรในห้องจ้องมองอยู่ พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ เลยอยากมาหาคุณคุยด้วย"
หม่าซ่วยอ้าปากค้าง แล้วหุบลง
ข้ออ้างของเธอ ถ้าจะว่าฟังไม่ขึ้นก็ไม่ขึ้น แต่จะว่าสมเหตุสมผลก็สมเหตุสมผล
เพิ่งเจอเรื่องแบบนั้นมานอนอยู่บนเตียงคนเดียวคิดฟุ้งซ่านจนนอนไม่หลับ ก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่
แต่ปัญหาคือ แค่คุยกันจำเป็นต้องมุดเข้าผ้าห่มด้วยหรือ
ลูกกระเดือกของหม่าซ่วยขยับขึ้นลง "พี่สะใภ้ ถ้าจะคุย นั่งที่ขอบเตียงก็ได้ครับ"