หลังจากรู้ว่าในร่างของเป้าซียงเซียงมีสิ่งผิดปกติ หม่าเสี่ยวซ่วยก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา
ในเมื่อเป้าซียงเซียงมีประโยชน์ต่อการฝึกตนของวีเซิล แล้วกับตัวเขาเองล่ะ?
ถ้าเป้าซียงเซียงฝึกร่วมกับเขาด้วยคัมภีร์ประสานสมาน พลังบำเพ็ญจะพัฒนาขึ้นเร็วขึ้นหรือไม่?
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ ต้องสอบสวนวีเซิลก่อน
“บอกมาสิ แกกับนางรู้จักกันได้ยังไง? เท่าที่ฉันรู้ พวกเซียนอย่างพวกแกปกติไม่มาอยู่ในเมืองหรอกนะ ช่วงนี้นางก็ไม่ได้เข้าป่าไป นี่มันไปเจอกันได้ยังไง?”
เหล่าวีเซิลกลอกลูกตาไปมา แล้วจึงเอ่ยขึ้น
“ก็ครั้งนั้นน่ะ ประมาณครึ่งเดือนก่อนนางไปกินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารบ้านสวนแถวภูเขาตะวันตก ข้าน้อยออกไปเดินเล่นอยู่ตามตีนเขา พอได้กลิ่นก็เลยตามไปหา”
หม่าเสี่ยวซ่วยขมวดคิ้ว ดูท่าเจ้านี่มันคงโกหกอยู่แน่ ๆ
มีดบินในมือเขาขยับดันเข้าไปอีกหนึ่งนิ้ว ปลายมีดกดลงบนท้องเหล่าวีเซิล
“ไอ้บ้านี่ แกคิดว่าฉันโง่หรือไง? ครึ่งเดือนก่อน? เป้าซียงเซียงเมื่อครึ่งเดือนก่อนนางยังอยู่ปักกิ่ง ยังไม่กลับมาเลยด้วยซ้ำ นางเพิ่งกลับมาจากปักกิ่งเมื่อวาน แล้วแกจะไปได้กลิ่นจากไหน?”
“เอ่อ คือว่า.....”
เหล่าวีเซิลรูม่านตาหดลง เห็นได้ชัดว่าไม่นึกว่าหม่าเสี่ยวซ่วยจะรู้ตารางเดินทางของเป้าซียงเซียงละเอียดขนาดนี้ เรื่องแต่งเมามั่วเรื่องร้านอาหารบ้านสวนเลยโป๊ะสนิท
“เปล่า ๆ ๆ ไม่ได้โกหกนะ เป็น... ก็ครั้งนั้นจริง ๆ... สงสัยข้าน้อยจะจำวันผิดไป...”
หม่าเสี่ยวซ่วยแววตาเย็นเยียบ ไม่อยากฟังมันพูดน้ำท่วมทุ่งอีกต่อไป ฝ่ามือขวาพลิก มีดสั้นคว่ำลง