แค่คิดถึงเรื่องที่เป้าซียงเซียงมีอะไรกับวีเซิลในฝัน หม่าเสี่ยวซ่วยก็รู้สึกจุกในอก
สาวสวยวัยผู้ใหญ่ขนาดนี้ กลับถูกแค่สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง...
"พี่สะใภ้ ยังมีเบาะแสอื่นอีกไหม"
เป้าซียงเซียงครุ่นคิด หน้าขึ้นสีอีกครั้ง เอ่ยตะกุกตะกัก "อีกอย่าง... ตื่นเช้ามา... เหมือนจะมีของพวกนั้น ต้องอาบน้ำ..."
มุมปากของหม่าเสี่ยวซ่วยกระตุก บัดซบ นี่มันความฝันจริงหรือ
ไม่ใช่วีเซิลตัวเป็นๆ หรอกหรือ
ทันใดนั้น หม่าเสี่ยวซ่วยก็นึกขึ้นได้ว่าเป้าซียงเซียงเพิ่งกลับมาจากปักกิ่ง หรือจะเป็นวีเซิลจากแดนปักกิ่ง
"พี่สะใภ้ คุณหมายความว่า เรื่องนี้เกิดตอนคุณอยู่ปักกิ่งหรือ"
เป้าซียงเซียงส่ายหน้า "ไม่ใช่ เกิดขึ้นที่นี่ต่างหาก เมื่อสัปดาห์ก่อน"
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง พลันดวงตาวาววับ "จริงสิ ช่วงที่ไปปักกิ่งสัปดาห์นั้น ดูเหมือนจะไม่เคยฝันแบบนี้เลย"
เบาะแสนี้ทำให้จิตใจหม่าเสี่ยวซ่วยหวั่นไหวอย่างแรง
ตอนอยู่ปักกิ่งไม่เคยฝันแบบนั้น กลับมาที่นี่แล้วเริ่มฝันอีกครั้ง
สิ่งนี้บอกอะไร
บอกว่าขอบเขตการเคลื่อนไหวของวีเซิลตัวนั้นไม่ได้อยู่ที่ปักกิ่ง แต่อยู่แถวตงหนิงนี่เอง
เธอเพิ่งกลับมาก็ถูกจับตามองอีกครั้ง
หม่าเสี่ยวซ่วยขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย มือเคาะข้างถ้วยชาเบาๆ สองครั้ง เรียบเรียงเรื่องทั้งหมดในหัว
ร่างกายเป้าซียงเซียงไม่มีปัญหาอะไรเลย ชีพจรราบรื่น พลังเลือดสมบูรณ์ บ่งบอกว่าวีเซิลตัวนั้นไม่ได้ดูดพลังปราณหรือพลังหยางของเธอ อย่างน้อยก็ไม่ได้ก่อความเสียหายเชิงรูปธรรม
ที่พิลึกกว่านั้นคือประโยคที่เป้าซียงเซียงพูดเมื่อครู่
ทุกเช้าตื่นมา มีของพวกนั้นติดตัว ต้องอาบน้ำ
นี่มันล้ำขอบเขตของการเข้าฝันไปแล้ว