"มา มา มา ดื่มอีกสักแก้ว" หานต้าเฉิงรินเหล้าให้หม่าซ่วยอีกแก้ว
เหล้าสามแก้วลงคอ ปากของหม่าซ่วยก็เริ่มหลุด
ถึงหานต้าเฉิงจะเป็นคนโลภมาก แต่ความอบอุ่นบนโต๊ะเหล้านั้นจริงใจไม่เสแสร้ง ปากก็พร่ำเรียก "น้องชาย" อย่างสนิทสนม คีบกับข้าวให้ไม่หยุด รินเหล้าให้ไม่ขาด มือตัวเองถือถ้วยชาจิบไปพลาง แต่ท่วงท่ากระดกนั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าดื่มเหล้าเสียอีก ยกซดแก้วแล้วแก้วเล่า เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
ถังเฟยนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ค่อยพูดจา แต่ดวงตาหงส์เรียวคู่นั้นกวาดมองหม่าซ่วยอยู่เป็นระยะ แววตามีทั้งความสงสัย พินิจพิเคราะห์ และยังมีอะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูก
หม่าซ่วยถูกเธอมองจนออกอาการเก้อเล็กน้อย ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกอึก แล้วหันไปสนใจหานต้าเฉิงแทน
นายสถานีหานต้าเฉิงคนนี้ไม่ใช่คนดี
เมื่อวานเกือบโกงเงินเขาไปเป็นแสน
ถ้าหม่าซ่วยไม่มีฝีมือแพทย์ติดตัว บางทีอาจถูกขังคุกไปแล้ว เห็นได้ว่าปกติหานต้าเฉิงทำเรื่องชั่วไว้ไม่น้อย
ทำไมไม่ฉวยโอกาสนี้ ชักนำให้หานต้าเฉิงกลับตัวเสียเล่า?
คิดได้ดังนั้น หม่าซ่วยก็ทำหน้าขึงขลัง เอ่ยปากว่า "พี่หาน ว่าไปตามตรง เรื่องที่หมู่บ้านเหอวานถุนวันนี้ ผมยังมีอะไรที่ไม่ได้บอกพี่"
ตะเกียบของหานต้าเฉิงชะงักค้าง เขาวางตะเกียบลง เอนตัวมาข้างหน้า "เรื่องอะไร?"
"หมูดำตัวนั้น ไม่ใช่หมูธรรมดา" หม่าซ่วยวางแก้วเหล้า ลดเสียงต่ำ "ถูกอะไรบางอย่างสิง"