หม่าซ่วยยื่นมือไปแตะข้อมือของหานต้าเฉิง ใช้นิ้วสองนิ้วกดลงบนเส้นชีพจร หลับตารับรู้อยู่ไม่กี่วินาที
ชีพจรนิ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ เป็นแค่การหลับธรรมดา
เขาปล่อยมือ แล้วยิ้มให้ถังเฟย "พี่สะใภ้ ไม่มีอะไรครับ ช่วงนี้พี่หานนอนไม่ค่อยหลับ อารมณ์ขึ้นลงหนัก เมื่อกี้ก็ดื่มเหล้าไป แอลกอฮอล์กระตุ้นนิดหน่อยเลยง่วง นอนสักตื่นก็ดีขึ้น ปล่อยให้เขานอนเถอะครับ"
ถังเฟยถึงได้ถอนหายใจโล่งอก "ตกใจแทบตาย..."
ทั้งสองคนช่วยกันพยุงหานต้าเฉิงขึ้นจากเก้าอี้
หานต้าเฉิงหนักกว่าเก้าสิบกิโล น้ำหนักกดลงบนไหล่คนทั้งสอง นับว่าหนักเอาเรื่อง
ถังเฟยประคองไม่ไหวอยู่แล้ว ตัวเอียงซบไปครึ่งหนึ่ง หม่าซ่วยรีบรับน้ำหนักเกือบทั้งหมดของหานต้าเฉิงมาแบกไว้ฝั่งตัวเอง แล้วค่อยๆ พาเดินไปที่ห้องนอน
ห้องนอนของหานต้าเฉิงอยู่สุดทางเดินชั้นล่าง ประตูเปิดแง้มไว้ ข้างในเป็นเตียงคู่ขนาดกว้าง
ทั้งสองวางหานต้าเฉิงลงบนเตียง ถังเฟยถอดรองเท้าให้เขา ดึงผ้าห่มมาห่มให้
หานต้าเฉิงพลิกตัว กรนดังขึ้นอีก มุมปากมีน้ำลายเล็ดน้อย นอนหลับเหมือนหมูตาย
ถังเฟยยืนข้างเตียง มองใบหน้าบวมๆ มันๆ ของหานต้าเฉิง ถอนหายใจ ยื่นมือไปจัดมุมผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วจึงหันกลับมา
"เสี่ยวหม่า ออกไปนั่งข้างนอกกันเถอะ ปล่อยให้เขานอน"
ทั้งสองกลับมาที่ห้องนั่งเล่น
กับข้าวบนโต๊ะแทบไม่พร่อง ขวดเหมาไถยังเหลืออีกกว่าครึ่ง ปิดฝาไว้ แต่กลิ่นหอมกลิ่นซอสยังลอยคลุ้งในอากาศ