ลูกกระเดือกของหม่าซ่วยกระตุกแรง พลังร้อนจากตันเถียนพุ่งขึ้นทะลุกระหม่อม แทบจะเผาเขาทะลุ
เขารีบเบนสายตาหนี แสร้งทำเป็นจัดมุมพรมในห้องนั่งเล่น แต่หางตายังเหลือบมองถังถังอย่างห้ามใจไม่ได้
ถังถังเดินมาหยุดกลางพื้นที่ว่างในห้องนั่งเล่นแล้ว ปล่อยมือข้างลำตัว ปลายเท้าแยกออกเล็กน้อย กำลังรอเขาอยู่
เธอมองท่าทางลนลานของหม่าซ่วย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "อาจารย์ซ่วย พร้อมหรือยังคะ"
หม่าซ่วยสูดลมหายใจลึก กดความคิดยุ่งเหยิงในหัวลงไป แล้วเดินไปยืนตรงกลางห้องนั่งเล่นเช่นกัน หันหน้าเข้าหาถังถัง
ทั้งสองยืนห่างกันประมาณช่วงแขนหนึ่ง
"ลองท่าคู่พื้นฐานที่สุดก่อน ท่าแอ่นหลังที่ฝึกเมื่อวานนี้แบบต่อยอด" หม่าซ่วยรวบรวมสมาธิ "คุณหันหลังให้ผมก่อน ยื่นมือไปข้างหลัง ผมจะจับมือคุณไว้ แล้วคุณค่อย ๆ แอ่นตัวลง"
ถังถังทำตาม หันหลังให้เขา แล้วยื่นมือทั้งสองข้างไปด้านหลัง
หม่าซ่วยก้าวไปข้างหน้า จับมือเธอไว้
ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงอย่างรวดเร็ว เขาได้กลิ่นหอมจากปลายผมของเธอ คละเคล้ากับกลิ่นน้ำยาซักผ้าจาง ๆ บนเนื้อผ้าชุดโยคะ
"เริ่มเลย ค่อย ๆ แอ่นลง ไม่ต้องรีบ"
ถังถังเริ่มแอ่นตัวไปด้านหลัง ร่างกายค่อย ๆ เอนไปด้านหลัง ไหล่เปิดออก แผ่นหลังและเอวโค้งเป็นเส้นโค้งลื่นไหล
หม่าซ่วยจับมือเธอไว้ รู้สึกได้ถึงน้ำหนักตัวที่ค่อย ๆ กดลงมา ส่งผ่านจากไหล่มายังแขน