ถังถังตอบรับเบา ๆ ในลำคอ ถือเป็นการขานรับ
หม่าซ่วยก็ยกเท้าทั้งสองขึ้นทันที ทำท่าทางเหมือนกับถังถัง
แต่เดิมทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงครึ่งช่วงแขน พอเขายกเท้ายื่นเข้าไป ระยะก็ยิ่งใกล้กว่าเดิม
ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ถังถังเป่ารด อบอุ่น พร้อมกลิ่นหอมหวานอ่อน ๆ จากตัวเธอ ลอยอ่อนละมุนอยู่ตรงหน้า
ลูกกระเดือกของหม่าซ่วยขยับอีกครั้ง
คราวนี้หนักกว่าเดิม เสียงกลืนน้ำลายดังชัดเจนในลำคอ
ตอนนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันแค่กำปั้นเดียว
ถังถังหลับตาอยู่ แต่ขนตาเธอกลับสั่นระริก
หม่าซ่วยเห็นเปลือกตาเธอสั่นเล็กน้อย จังหวะหายใจถี่เร็วกว่าเมื่อครู่ชัดเจน
เขาขยับตัวขยับเข้าไปใกล้ถังถังอีกนิด
ห้าเซนติเมตร
สองเซนติเมตร
หนึ่งเซนติเมตร
......
อากาศบางเบากั้นระหว่างทั้งสองใกล้จะเลือนหายไปทุกที
ทันใดนั้นถังถังก็เอ่ยปาก "อาจารย์ซ่วย... เริ่มหรือยังคะ ทำไมฉันไม่รู้สึกอะไรเลย"
หม่าซ่วยชะงัก สีหน้าเคร่งขรึม "พี่ถังถังครับ จะเริ่มเดี๋ยวนี้แล้ว พี่ตั้งใจไว้นะครับ อย่าขยับหนีเด็ดขาด"
ถังถังตอบรับในลำคอ น้ำเสียงฟังดูเกร็ง ๆ
หม่าซ่วยสูดลมหายใจเข้าลึก กดพลังปราณและเลือดลมที่ปั่นป่วนในกายลง แล้วขยับตัวเข้าไปแนบชิด
"ตูม!"
วิชาประสานสมานทำงานอย่างรุนแรงทันทีที่ร่างทั้งสองสัมผัสกัน
กระแสลมร้อนพุ่งออกจากตันเถียน ไหลเชี่ยวกรากไปตามเส้นลมปราณ ทะลุผ่านเนื้อผ้าชุดโยคะบาง ๆ สองชั้น ถ่ายทอดเข้าสู่ร่างถังถัง
ร่างถังถังสั่นสะท้านอย่างแรง ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าอย่างจังจากภายใน