หม่าซ่วยอึ้งไปครู่หนึ่ง
ดูเหมือน...จะเป็นอย่างที่ว่าจริง ๆ
ใครกระทืบเท้าแล้วฝ่าเท้าไม่ชา?
เขาเอามือแตะจมูก ค่อนข้างเก้อเขิน แต่ยังเสียหน้าไม่ได้ จึงกระแอมไอหนึ่งที “ท่านไปตรวจที่โรงพยาบาลประจำตำบลก็รู้แล้ว ตรวจเลือด ตรวจการทำงานของไต ไม่ยุ่งยากอะไรเลย”
หานต้าเฉิงจ้องหน้าเขาอยู่หลายวินาที แววตาเจือการพินิจพิเคราะห์และความเคลือบแคลง
หม่าซ่วยมองสบตาตอบ ไม่หลบ ไม่หลีก
“โรคของท่านนี่ระยะสุดท้ายแล้ว รพ. ปกติรักษาไม่หายแน่ มีสองทาง ฟอกไตหรือเปลี่ยนไต ฟอกไตต้องทำอาทิตย์ละหลายครั้ง เปลี่ยนไตก็หลายแสนยังไม่แน่ว่าจะหาไตที่ตรงกับหมู่เลือดได้ แต่ว่า ข้ามีวิธีรักษาท่านหาย”
ดวงตาของหานต้าเฉิงหรี่ลง
“แก?”
“ใช่ ข้าเอง” หม่าซ่วยพยักหน้า “ท่านไปตรวจให้ชัดก่อน ค่อยว่ากัน”
ห้องสอบสวนเงียบสงัดลง
หานต้าเฉิงยืนอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งกดเอว อีกมือเคาะลงบนพื้นโต๊ะ
ในหัวกำลังคิดเร็วปานกรอ
พ่อหม่าซ่วยคนนี้ อาการที่ว่า ปวดเอว อ่อนล้า หนังตาบวม ปัสสาวะเป็นฟองมาก ตื่นมาฉี่กลางคืนบ่อย ลมหายใจมีกลิ่น...
ทุกข้อตรงหมด
ที่จริงครึ่งปีมานี้หานต้าเฉิงรู้สึกผิดปกติมาตลอด ปวดเมื่อยเนื้อตัว ตอนแรกนึกว่าอายุมากแล้ว หรือไม่ก็กินเหล้ามากเกิน
เมียก็บอกว่าปากเหม็น นึกว่าเพราะสูบบุหรี่ เลยเปลี่ยนยาสีฟันใหม่ แต่ก็ไม่ได้ผลแม้แต่น้อย