......
บ้าจริง
คืนนั้นหม่าซ่วยไม่ได้นอนดีเลย เช้ามืดตาคล้ำจนเห็นชัด
ตรงกันข้าม เป้าซียงเซียงกลับสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ตื่นแต่เช้าตรู่จัดอาหารเช้ามาให้หม่าซ่วย
"ซ่วย ตื่นมากินอะไรหน่อยสิ ดูท่าทางเธอสิ เหนื่อยจัดเลย กินบำรุงเยอะ ๆ นะ"
หม่าซ่วยนั่งที่โต๊ะอาหาร มองจานต่อหน้าที่มีไข่ดาวสีเหลืองทองสามฟองกับนมหนึ่งแก้ว
บ้าจริง บำรุงดีซะที่ไหนล่ะ กินส่วนไหนบำรุงตรงนั้นชัด ๆ
หม่าซ่วยกระตุกมุมปากนิดหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองเป้าซียงเซียงที่นั่งฝั่งตรงข้าม
พี่สะใภ้คนนี้วันนี้หน้าตาอิ่มเอิบ แต่งแต้มบาง ๆ ผิวพรรณผุดผ่องราวกับเปลี่ยนคน นั่งเท้าคางยิ้มตาหยีมองเขา
"พี่สะใภ้ นี่มันหรูเกินไปแล้วนะครับ"
"กินเยอะ ๆ" เป้าซียงเซียงดันแก้วนมเข้าไปใกล้เขาขึ้นอีก "นี่ฉันทำให้เธอเองนะ ถ้าไม่อิ่มฉันจะทำให้อีก"
หม่าซ่วยก้มหน้ากัดไข่ดาวคำหนึ่ง ไข่แดงเป็นยางมะตูม สุกกำลังดี ไหลเยิ้มออกมาตรงมุมปากนิดหน่อย
เขารีบแลบลิ้นเลีย ฝั่งตรงข้ามเป้าซียงเซียงเห็นแล้วก็ยิ้มจนตาหยี อีกทั้งยังยื่นมือไปหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้
"ใจเย็น ๆ กิน ไม่มีใครแย่งเธอหรอก"
หม่าซ่วยรับทิชชู่มาเช็ดปาก แล้วเงยหน้ามองเป้าซียงเซียงแวบหนึ่ง
เธอนั่งอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า ดูเปล่งปลั่งราวกับมีแสงเรืองรอง จิตวิญญาณและพลังที่เปล่งออกมาจากภายใน สู้ผู้หญิงที่ทั้งอิดโรยและตึงเครียดเมื่อคืนนี้ไม่ได้เลย
หม่าซ่วยแอบทอดถอนใจในใจ วิชาประสานสมานนี่ช่างมีผลบำรุงต่อผู้หญิงรุนแรงเกินไปแล้ว
"พี่สะใภ้ วันนี้พี่ดูดีมากเลยนะครับ"
เป้าซียงเซียงได้ยินก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม เอื้อมมือจับแก้มตัวเอง ดวงตาสุกใส "จริงเหรอ จริง ๆ พี่ก็รู้สึกว่าเช้านี้ตื่นขึ้นมาแล้วมีแรงทั้งตัวเลยนะ ไม่เหมือนเมื่อก่อน"