เจินเจินตัวน้อยฟังคำพูดของเขาไม่เข้าใจเลย ฟังดูซับซ้อนลึกซึ้ง แถมยังชวนเศร้านิด ๆ
แต่หลังจากคุยกันแล้ว ความตึงเครียดของเจินเจินตัวน้อยก็คลายลงไม่น้อย พอฟังนิทานก่อนนอนจบก็หลับไป
คืนนั้นหลับสนิทไร้ฝันจนฟ้าสาง
เธอคิดว่าตัวเองตื่นเช้ามากแล้ว ใครจะรู้ว่าเวินหร่านตื่นก่อนเสียอีก กำลังเดินไปเดินมาในห้องอย่างเงียบเชียบ
ที่จริงก็ไม่มีอะไรให้ต้องยุ่งนัก แต่เวินหร่านกลับหยุดมือไม่ได้ พอหยุดก็อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้ การผ่าตัดมีเรื่องที่คาดเดาไม่ได้มากมาย ทั้งการต่อต้านตับที่ปลูกถ่ายและการฟื้นตัวหลังผ่าตัด
“แม่คะ” เจินเจินเรียกเธอด้วยเสียงอ่อนหวาน
เวินหร่านหันกลับไปทันที เดินเข้าไปอุ้มเธอ “ทำไมตื่นเช้าจัง ยังเช้าอยู่เลย นอนต่ออีกหน่อยนะ”
“ค่ะ”
เวินหร่านออกไปเอาอาหารเช้า เจินเจินนอนไม่หลับ ในเมื่อหลับไม่ลง งั้นโทรวิดีโอหาคุณอาอวี้เหิงดีกว่า เครื่องบินเมื่อคืนออกเดินทางไปแล้ว ตอนนี้น่าจะถึงแล้ว
เจินเจินซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วโทรวิดีโอหาโจวอวี้เหิง แต่ไม่มีคนรับสาย
คุณอาอวี้เหิงยังหลับอยู่หรือเปล่านะ?
โจวอวี้เหิงไม่ได้หลับ แค่ใกล้จะหลับเท่านั้น
หลังตรวจร่างกายก่อนผ่าตัดครั้งสุดท้ายเสร็จ ก็จะเริ่มวางยาสลบ
คนตระกูลโจวมาถึงกันหมดแล้ว แต่ละคนต่างเป็นห่วงและสงสารเขา ก่อนเข้าห้องผ่าตัดเพียงครู่เดียว โจวอวี้เหิงที่ใบหน้าซีดขาวก็เรียก “คุณปู่ คุณย่า”
คุณปู่กับคุณย่ารีบก้มตัวลงทันที “มีอะไรพูดมาได้เลย ปู่กับย่าฟังอยู่”
“พวกคุณไปหาเวินหร่านเถอะครับ” โจวอวี้เหิงพูด “เธอต้องการพวกคุณมากกว่าผม”
น้ำตาคุณย่าโจวไหลพรากทันที ทั้งโมโหทั้งสงสาร มือที่คิดจะตีเขาชะงักค้างกลางอากาศ “ทำไมพวกเธอสองคนถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ”