"รุ่นน้อง คิดดีแล้วเหรอ? โปรเจกต์ลับนี่ถ้าเข้าร่วมแล้วถอนตัวไม่ได้ จะตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอกทั้งหมด เธอแน่ใจแล้วจริง ๆ นะ?"
เวินหร่านเหม่อมองเค้กบนโต๊ะที่ละลายเละเทะ ในใจเหมือนถูกเข็มนับพันทิ่มแทง เจ็บระบมไปทั่ว
เมื่อวานเป็นวันเกิดเธอ โจวอวี้เหิงสั่งเค้กวานิลลารสโปรดของเธอไว้ แต่เขาหายไปทั้งคืน ไม่กลับมาเลย
เธอนิ่งเงียบอยู่นาน
ปลายสายถอนหายใจ "สามีภรรยาทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ เธอลองคิดดูดี ๆ อีกที ไปคราวนี้ก็สามปี ชีวิตแต่งงานของพวกเธอจะผ่านบททดสอบสามปีไหวไหม? ทางนี้เหลือเวลาอีกเดือนถึงจะสรุปรายชื่อ คิดให้ดีแล้วค่อยตอบฉันก็ได้"
วางสายไปแล้ว เวินหร่านมองภาพถ่ายคู่บนโต๊ะ
ในรูป ผู้ชายสูงศักดิ์สง่างาม เด็กสาวสดใสน่ารัก เอียงศีรษะพิงไหล่เขายิ้ม
เธอชอบโจวอวี้เหิง ชอบมากถึงขนาดที่แม้รู้ว่าใจเขามีคนอื่น แต่เมื่อเขาขอแต่งงาน เธอก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล
เธอคิดว่า หัวใจคนก็เหมือนขวดแก้ว ถ้าเธอทุ่มเทความจริงใจจนเต็ม สักวันก็ต้องเติมจนล้น
แต่เธอลืมไปว่า ขวดแก้วที่ไม่มีก้น จะเติมเต็มได้อย่างไร
เวินหร่านขยี้ตาแดงช้ำที่แสนระคายเคือง ก่อนเดินไปห้องหนังสือเพื่อจัดระเบียบเอกสารงานวิจัย
เมื่อคืนเธอรอจนดึกถึงเข้านอน อดหลับอดนอนอย่างหนัก จัดได้ไม่นานก็ซบหลับบนโต๊ะ
ลืมตาอีกครั้งก็ถูกเสียงริงโทนมือถือปลุกให้ตื่น
เป็นเพื่อนของโจวอวี้เหิงโทรมา "พี่สะใภ้ พี่เหิงเมาหนักแล้ว รบกวนมารับที"
เวินหร่านขยับแขนที่ชาเล็กน้อย ตอนแรกว่าจะบอกให้คนขับรถไปรับ แต่พอนึกถึงเขาว่ากระเพาะไม่ดี กลัวคนอื่นดูแลไม่ทั่วถึง ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พูดว่า "ส่งที่อยู่มา"
ในห้องส่วนตัวมีเพื่อนสนิทไม่กี่คนของโจวอวี้เหิง
เจียงซีเหยากลับประเทศ จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เธอ
ด้วยความดีใจ โจวอวี้เหิงดื่มมากไปหน่อย ไม่ใช่แค่เหล้าที่คนมายกให้เขา แม้แต่ที่ยกให้เจียงซีเหยาเขาก็รับดื่มแทนทั้งหมด
ชายหนุ่มนอนบนโซฟา ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ลดทอนความหล่อเหลาคมคาย กลับยิ่งดูเกียจคร้านเซ็กซี่
เจียงซีเหยาไปห้องน้ำ
ระหว่างนั้น มีคนนินทา "พี่เหิงหมายความว่าไงเนี่ย เจียงซีเหยากลับมาถึงจัดงานเลี้ยงต้อนรับใหญ่โตขนาดนี้ แต่เขาก็แต่งงานแล้วนะ ไม่เหมาะสมเลย"
"แต่งงานก็ส่วนแต่งงาน ความรู้สึกก็ส่วนความรู้สึก นายลองคิดดูสิว่าพี่เหิงแต่งกับเวินหร่านเพราะอะไร..."
พูดไม่ทันจบ ฟู่เจ๋ออันก็ตวัดสายตามองกราด ๆ "กับข้าวตั้งมากมายยังปิดปากพวกนายไม่อยู่รึไง?"
เขาห้ามไม่ทัน เวินหร่านที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องได้ยินทั้งหมด
อาจเพราะอากาศหนาวเกินไป นิ้วมือของเวินหร่านจึงแข็งจนขยับไม่คล่อง
ประตูปิดไม่สนิท คนแรกที่เห็นเธอรีบลุกขึ้นยืน เรียกอย่างเกรงใจ "พี่สะใภ้!"
ด้านหลังมีเสียงทักทายตามมาเป็นชุด
โจวอวี้เหิงไม่ได้รักเธอ แต่ให้เกียรติและให้เกียรติเธอ เพื่อน ๆ ของเขาจึงเกรงใจเธอมาก
สงสัยว่าหัวข้อเมื่อกี้จะน่าอึดอัดเกินไป พอเวินหร่านเข้าไปในห้องก็เงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไร
เธอเดินเข้าไป ตบบ่าชายหนุ่มบนโซฟา "อวี้เหิง กลับบ้านกัน"
เปลือกตาของโจวอวี้เหิงขยับเล็กน้อย ลืมตาเห็นเป็นเธอ มุมปากยกยิ้มบาง ๆ "เธอมาแล้วเหรอ"
หัวใจที่เยือกแข็งของเวินหร่านละลายลงตรงจุดหนึ่งเพราะสามคำนี้ของเขา ถามเขาว่า "ลุกเองไหวไหม?"
โจวอวี้เหิงยกมือจับมือเธอ ใช้แรงจากเธอพยุงตัวลุกขึ้น
พวกเขาเดินไปถึงประตู ก็เจอเจียงซีเหยาที่นั่งอยู่บนรถเข็นตรงหน้าเข้าพอดี
สี่ตาประสานกัน เวินหร่านมองใบหน้าที่เหมือนกันถึงหกเจ็ดส่วนของทั้งสองคน รู้สึกอัปยศและเจ็บแปลบในใจ
เธอเบือนหน้าหนีสายตาก่อน
"จะกลับแล้วเหรอ?" เจียงซีเหยาฉีกยิ้มอ่อนโยนมีมารยาท "โทษฉันเองแท้ ๆ อวี้เหิงกินเหล้าแทนฉันถึงได้เมาขนาดนี้ ทำให้เธอต้องลำบากแล้ว"
นิ้วมือของเวินหร่านขดเกร็งเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึกพูดว่า "เขาเป็นสามีฉัน ไม่มีคำว่าลำบากหรอก"
เจียงซีเหยาถอยหลังเปิดทางให้ ยังคงอ่อนโยน "เดินทางปลอดภัยนะ"
โจวอวี้เหิงครึ่งตัวพิงบนตัวเวินหร่าน ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้เวินหร่านประคองแล้วเหนื่อยอยู่ไม่น้อย
ตอนเดินผ่านรถเข็น เขายกมือขึ้นยีหัวเจียงซีเหยาเบา ๆ "บ้านจัดการเรียบร้อยแล้ว คนขับรถจะไปส่งเธอ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความบอกด้วย"
เจียงซินเหยาหัวเราะลึกขึ้นอีก "อือ!"
เบ้าตาของเวินหร่านร้อนผ่าว แต่ไม่ได้ผลักโจวอวี้เหิงออก ประคองเขาขึ้นรถ
ตลอดทางเวินหร่านไม่พูดอะไร เหม่อมองทิวทัศน์เมืองด้านนอกรถที่เคลื่อนถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
โจวอวี้เหิงพิงไหล่เธอ ลมหายใจแผ่วเบา กลิ่นเหล้าจาง ๆ ผสมกับกลิ่นหอมสนซีดาร์บนตัวเขา เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเขา
คนขับรถช่วยส่งเขากลับถึงบ้าน
เวินหร่านถอดเสื้อนอกและถุงเท้ารองเท้าให้เขา กำลังจะลุกไปเอาผ้าขนหนูร้อน ๆ พอตัวตรงขึ้น มือก็ถูกคว้าไว้
โจวอวี้เหิงดึงเธอลงบนเตียง โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
เขาเอาปลายจมูกถูคลอเคลียบนใบหน้าเธอ น้ำเสียงแหบพร่าด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ห่อหุ้มด้วยความอาลัยอาวรณ์ "อย่าไป"
เขาไม่ค่อยเมา และไม่ค่อยมีท่าทีแบบนี้
ไม่เหมือนปกติที่ดูเข้าถึงยากเหมือนคนแปลกหน้า กลับเหมือนหมาใหญ่ขี้อ้อน
เวินหร่านหลงใหลความรู้สึกแบบนี้ ไม่ได้ผลักเขาออก ผ่านไปครู่หนึ่งก็รู้สึกอึดอัดใจ อึดอัดที่เขาดูแลเจียงซีเหยาดีขนาดนั้น ทั้งงานเลี้ยงต้อนรับทั้งจัดการที่พัก
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาลูบไล้คิ้วตาเขา ถามเบา ๆ "อวี้เหิง นายชอบฉันไหม?"
"ชอบ"
เขาหลับตาอยู่ แต่จูบที่ดวงตาของเธอได้ตรงเป๊ะ
เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่า ชอบดวงตาของเธอที่สุด
เวินหร่านอยากถามว่า นายชอบฉันหรือชอบเจียงซีเหยา พูดยังไม่ทันออกจากปาก มือถือในกระเป๋ากางเกงของชายหนุ่มก็สั่นหึ่ง ๆ
เวินหร่านควักมือถือออกมา เห็นว่าเป็นจินมู่โทรมา
คนนี้เธอรู้จัก มีโปรเจกต์ความร่วมมือสำคัญกับโจวอวี้เหิง
กลัวมีธุระด่วนอะไร เวินหร่านกดรับโทรศัพท์แนบหูชายหนุ่ม สะกิดเขา "โทรศัพท์ของจินมู่"
"คุณโจว"
ทางนั้นทักทาย โจวอวี้เหิงเหมือนไม่ได้ยิน แค่รำคาญที่ท่าสบายถูกทำลาย ขมวดคิ้วกระตุกเอวเธอเข้ามา
"อยู่นิ่ง ๆ สิ เหยาเหยา"
ประหนึ่งถังน้ำแข็งสาดลงมาจากบนหัวโดยไม่ทันตั้งตัว ราดจนเวินหร่านหนาวเหน็บถึงกระดูกและหายใจไม่ออก หนาวจนกระดูกแข็งค้างไปหมด
ทางนั้นรู้ว่าโทรศัพท์มาผิดจังหวะ หัวเราะขำ ๆ แล้ววางสายไป
เวินหร่านผลักเขาลุกขึ้น น้ำตาที่กลั้นไว้ทั้งวันก็ควบคุมไม่ได้อีกต่อไป กลิ้งร่วงออกมาเป็นเม็ดโต
ดังนั้น คำว่า "ชอบ" ที่เขาพูด เขาพูดกับเจียงซีเหยาหรือ?
ที่เขาชอบดวงตา ก็เป็นเพราะดวงตาเธอเหมือนกับเจียงซีเหยามากงั้นหรือ?
ใจเหมือนถูกมีดแหลมกรีดอย่างแรงและคนวนซ้ำไปมา เจ็บจนหายใจไม่ออก อาบไปด้วยเลือด
"คนอยู่ไหน"
ในอ้อมกอดว่างเปล่า โจวอวี้เหิงลืมตาเห็นคนหันหลังให้บนขอบเตียง ยื่นมือให้เธอ "มานี่ ฉันกอดเธอนอน"
กอดพ่อแกสิ!!
เสียใจถึงระดับหนึ่งก็คือเกลียด เกลียดถึงขีดสุดเหตุผลก็ขาดผึง เวินหร่านหุนหันพลันแล่นคว้ากล่องกระดาษทิชชู่ ฟาดใส่หัวเขาอย่างแรง
"กลับไปกอดรักแท้ของนายซะ!"
"ฉันเป็นแค่ตัวแทน ไม่คู่ควรให้นายกอด!"
เวินหร่านปากล่องกระดาษทิชชู่ทิ้ง พอมองอีกที โจวอวี้เหิงก็สลบไปแล้ว