ชั้นวางสินค้าในร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ฮิวจ์ทำงานเต็มไปด้วยเราเตอร์รุ่นเก่า สายเอชดีเอ็มไอที่พันกันยุ่งเหยิง และลำโพงบลูทูธที่เต็มไปด้วยฝุ่น
ฮิวจ์ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือกำสายโคแอกเชียลม้วนหนึ่งไว้ สายตามองผ่านชั้นวางสินค้าไปที่อากาศเบื้องหน้าห่างออกไปสามฟุต
ผมของเขายุ่งเหยิงราวกับรังนก ใต้ตาคล้ำเป็นรอยดำ เขาหยิบสายเคเบิลม้วนนั้นขึ้นมา ดูป้ายราคา แล้ววางกลับลงไป ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมไว้ สามวินาทีต่อมา เขาก็หยิบม้วนเดิมขึ้นมาอีกครั้ง แล้วทำซ้ำแบบเดิม
ร่างกายของเขายังมีชีวิตอยู่
แต่บางส่วนของเขา ถูกชนแหลกสลายไปบนถนนสายนั้นพร้อมกับรถไฟหัวกระสุนแล้ว
กระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น กริ๊ง
ฮิวจ์ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ผ่านไปห้าวินาทีเต็ม เขาถึงค่อยๆ หันหัว
"ยินดีต้อนรับ" เสียงของเขาทุ้มต่ำ "คุณอยากได้อะไรไหม?"
ลู่เฉินยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาสวมเสื้อฮู้ดสีเทาธรรมดา ดึงฮู้ดลงมาต่ำจนบังครึ่งหน้า สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าฮิวจ์อยู่สองวินาที เห็นเส้นเลือดแดงในดวงตา มุมปากที่แข็งทื่อ และสภาพของคนที่วิญญาณถูกดูดออกไปจนเหลือเพียงเปลือก
เรื่องของโรบินยังไม่ผ่านพ้นไป
ค่าชดเชยที่โวตให้มา เปรียบเสมือนผ้าขาวราคาถูกผืนหนึ่งที่คลุมศพไว้ ภายนอกดูเหมือนปกปิดเลือดเอาไว้ แต่แท้จริงแล้วกลับทำให้คนที่ยังมีชีวิตอยู่อึดอัดยิ่งกว่าเดิม
ลู่เฉินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สองมือวางบนเคาน์เตอร์ ร่างกายเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับลูกค้าทั่วไปที่กำลังเลือกของ
"ที่ร้านคุณมี..." ลู่เฉินเอ่ยขึ้น เสียงเบามาก
ฮิวจ์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว อยากฟังให้ชัดว่าเด็กเอเชียคนนี้พูดอะไร
จู่ๆ มือขวาของลู่เฉินก็ยกขึ้นจากเคาน์เตอร์ ประกบแก้มขวาของฮิวจ์โดยตรง ปลายนิ้วแตะผิวหนังบริเวณขมับของฮิวจ์
การควบคุมจิตสำนึก เลเวล 3 เปิดใช้
จิตสำนึกของลู่เฉินแทงทะลุเข้าไปในสมองของฮิวจ์ราวกับเข็ม
เขา"เห็น"ความทรงจำของฮิวจ์