ลู่เฉินหยิบเบียร์สองกระป๋องจากถังน้ำแข็งที่เขียนว่าจัดให้ไม่จำกัด ส่งให้จอร์แดนหนึ่งกระป๋อง
จอร์แดนดึงฝาออก ฟองเบียร์พุ่งใส่มือเขา: "เบียร์ห่วยแบบนี้"
ลู่เฉินกวาดตามองสนามหญ้า ทุกคนที่นี่คือแท่งประสบการณ์เดินได้
เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ข้างเตาย่างมีเด็กผู้หญิงผมดำคนหนึ่งยืนอยู่ ตัวไม่สูง เธอกำลังใช้คีมกลับเบอร์เกอร์บนเตา เนื้อไหม้เกรียมแล้ว ขอบเนื้อม้วนเป็นเปลือกดำ ควันฉุนลอยขึ้น
"นั่นเนื้อวัวหรือถ่านกันแน่?" ลู่เฉินเดินเข้าไปยืนข้างเธอ
เด็กหญิงหันมามองเขาแล้วยิ้ม: "แล้วแต่ระดับความมองโลกในแง่ดีของคุณ"
"ฉันปกติมองโลกในแง่ดีเสมอ" ลู่เฉินรับเบอร์เกอร์ที่เธอยื่นให้ "จนกว่าจะกัดลงไป"
เด็กหญิงหัวเราะออกมา หยิบขวดน้ำจากกล่องข้างๆ โยนให้เขา: "ใช้นี่บ้วนปากแล้วกัน"
ลู่เฉินรับไว้ นิ้วของเขาเฉียดผ่านข้อนิ้วของเธอ
"ลู่เฉิน นศ.ปีหนึ่ง"
"โคลอี้ สาขาศิลปะการแสดง" เด็กหญิงใช้คีมเคาะเตาย่าง "อนาคตอาจได้ถ่ายโฆษณา ขายแชมพูอะไรประมาณนั้น"
"ผมว่าผมเธอดีจริงๆ นะ"
"ขอบคุณ สวยแต่กำเนิด" เธอตักเบอร์เกอร์ไหม้ใส่จานกระดาษ "แม่บอกว่าผู้หญิงไม่ควรออกหน้าออกตา เลยยัดฉันเข้าวิทยาลัยศิลปะการแสดง อนาคตก็ยืนหน้าจอเขียว ยิ้มใส่กล้อง แกล้งทำเป็นสู้สัตว์ประหลาด"
มีคนตะโกนเรียกชื่อโคลอี้ ให้ช่วยยกลำโพง โคลอี้รับคำ
"ฉันช่วยเอง" ลู่เฉินยัดขวดน้ำใส่กระเป๋าเสื้อ
ทั้งคู่ย่อตัวลง คนละข้าง ลำโพงพลาสติกหยาบๆ ฝ่ามือของโคลอี้เฉียดข้อมือลู่เฉินเป็นระยะ ลู่เฉินจงใจช้าลง เพื่อให้สัมผัสคงอยู่นานขึ้นอีกไม่กี่วินาทีทุกครั้งที่ขยับ