หลิวอวี่เหยานิ่งเงียบอยู่นาน สายตามองไปที่เฉินซานหยาง: "เสี่ยวซานจื่อ นายยังมีเหรียญการค้าอีกเท่าไหร่?"
"สองหมื่นกว่า ไง?"
"เอามาให้ฉันหมด"
เฉินซานหยางพยักหน้า: "ได้อยู่หรอก แต่หัวหน้าเอาเหรียญการค้าไปจำนวนมากขนาดนี้จะทำอะไร?"
"อัปเกรดสมองแสง" หลิวอวี่เหยาคำนวณในใจ "ฉันมีอยู่สามหมื่น รวมของนายก็ยังไม่ถึงหกหมื่น ฉันเกลี้ยกล่อมคนในฐานทัพป้าเวยไว้สองสามคน แต่พวกเขามีเหรียญการค้าอยู่ในมือไม่มากนัก จะขึ้นระดับสองต้องใช้หนึ่งแสนเหรียญการค้า เรายังขาดอีกอย่างน้อยสี่หมื่น"
"อัปเกรดสมองแสง?" เฉินซานหยางงงไปชั่วขณะ "ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่านายบอกว่าไม่รีบร้อนเหรอ?"
"นั่นมันก่อนหน้านี้" หลิวอวี่เหยาอธิบาย "ก่อนหน้านี้เรามีเหรียญการค้ารวมกันแค่หนึ่งแสน เพิ่งมาถึงที่นี่ ใครๆ ก็จับตาดูหนึ่งแสนเหรียญนั้น ถ้าไม่แบ่งออกไปบ้างก็เอาชีวิตไม่รอด"
"ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับพวกเราในตอนนั้น การเกลี้ยกล่อมผู้คนได้สักกลุ่มสำคัญกว่าการอัปเกรดสมองแสงขึ้นระดับสองมาก แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว"
ยิ่งเธอพูด เฉินซานหยางยิ่งงง: "แต่นายบอกก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ ตามบันทึกของหวังต้าเวย หลังอัปเกรดสมองแสงขึ้นระดับสอง มันไม่ได้เพิ่มค่าพลังอย่างเห็นได้ชัด"
"ฉันว่าเราน่าจะทนไปก่อนดีกว่า รอจนกว่าเขตการค้าจะเปิดครั้งหน้า เราค่อยรวบรวมเหรียญการค้า ดูว่าจะหาซื้อของพิเศษที่เพิ่มพลังได้หรือไม่ ถ้าดันค่าพลังนายขึ้นไปถึงสองพันได้ หลี่เทียเกอไม่กล้ามายุ่งกับเราแน่"
หลิวอวี่เหยมองเฉินซานหยางด้วยแววตาที่ไร้คำพูดอยู่ครู่หนึ่ง: "นายเคยคิดไหมว่า หลี่เทียเกอถึงแม้จะไม่ใช่คนเกิดใหม่เหมือนหวังต้าเวยและเจียงชิงเยว่ แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่"
"ช่วงต้นวันสิ้นโลก เขาก็ก่อตั้งฐานทัพป้าเวยได้และกลายเป็นใหญ่ในเมืองหยุนโหยวได้ คนแบบนี้จะโง่ได้ยังไง?"
"เขารู้ดีว่าฉันมีบันทึกของหวังต้าเวย รู้ดีว่าเรายังมีเหรียญการค้าอยู่ในมือ แถมยังรู้ว่าค่าพลังฉันแข็งแกร่งกว่าเขา..."
"แต่เขายังกล้าเลือกเวลาแบบนี้ขับไล่เราสองคนออกมา นี่แสดงว่าเขามีความมั่นใจ"
"ความมั่นใจอะไร?"
"ไม่รู้สิ" หลิวอวี่เหยาปวดหัว "ก็เพราะไม่รู้ ฉันถึงไม่กล้าลงมือรีบร้อน"