ความคิดนั้นงดงาม แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย
เจียงชิงเยว่คิดจนหัวแทบระเบิดก็หาวิธีหาเหรียญการค้าอย่างรวดเร็วไม่เจอ
สุดท้าย ก็ต้องก้มหัวให้ความจริง ออกไปข้างนอกไม่ได้ ก็ต้องทำงานหาเงินต่อไป
แล้ว เจียงคนงานเหมืองก็กลับมาออนไลน์อีกครั้ง
วันนี้ขุดดินอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ ก้อนดินเล็ก ๆ ที่ใหญ่หน่อยต้องทุบดูให้หมด กลัวว่าจะพลาดเหรียญการค้าที่ห่อหุ้มอยู่ข้างใน
เสียดายที่ตลอดทั้งวัน ขุดเหรียญการค้าไม่ได้แม้แต่อันเดียว
อารมณ์ห่อเหี่ยวขนาดนั้น เธอไม่แม้แต่จะมีอารมณ์ทำอาหาร
หยิบข้าวสองกำ จัดการไข่เยี่ยวม้าสองฟอง ใส่เนื้อบดหน่อยนึง เติมผักอบแห้งอีกนิด
ทำโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับง่าย ๆ กินแก้หิวไป
ออกไปตักหิมะข้างนอกมา ต้มน้ำหนึ่งหม้อ อาบน้ำเสร็จก็หดตัวเข้าผ้าห่ม
เปิดสมองแสงขึ้นมา ข้อความขอความช่วยเหลือในช่องแชตโลกน้อยลง
เจียงชิงเยว่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
เลื่อนไปที่ช่องแชตภูมิภาคเมืองเฉวียนสุย เพิ่งเข้ามาก็ได้เห็นเรื่องใหญ่โตเรื่องหนึ่ง
ต้นเหตุมาจากคนชื่อหยางกวางหมิงในฐานทัพซิ่งฝู โพสต์ข้อความในช่องแชตภูมิภาค
"ทุกคนที่เห็นข้อความนี้รีบหนีไปได้เลย ฐานทัพซิ่งฝูคือหลุมมารที่อ้างว่าสร้างฐานทัพเป็นเพียงข้ออ้าง ฉันเพิ่งได้ลูกแสงสีทองมา ถูกหวังต้าเวยพาคนมาแย่งไปต่อหน้าต่อตา แถมยังถูกพวกมันรุมกระทืบอีก"
"ตอนนี้ฉันถูกโยนทิ้งกลางถนนให้รอความตาย นี่คือข้อความสุดท้ายในชีวิตฉัน เพื่อนบ้านในหมู่บ้านซิ่งฝูที่เห็นข้อความนี้ รีบหนีเร็ว"
หลังจากนั้น คนที่มีไอดีฐานทัพซิ่งฝูหลากหลายคนก็พากันออกมาถกเถียงอย่างดุเดือด
เจียงชิงเยว่เห็นเพื่อนบ้านที่คุ้นหน้าคุ้นตาหลายคนท่ามกลางข้อความพวกนี้ จริง ๆ แล้ว เธอสนิทกับผู้คนรอบข้างมากกว่าหวังต้าเวยเสียอีก
เพราะเธอเปิดร้านขายของ การจัดการปลาไปพลางก็คุยกับลูกค้าไปพลาง ผ่านไปนานเข้า ก็รู้จักคนในหมู่บ้านละแวกใกล้เคียงไม่น้อย
ต่อมา เพื่อความสะดวก หลายคนก็แอดช่องทางติดต่อของเธอไว้ ต้องการอะไรก็ส่งข้อความหรือโทรศัพท์มา ให้เธอจัดการเก็บไว้ให้ พอเลิกงานตอนเย็นก็มารับของที่ร้านเลย
ไอดีชื่อคนที่วิ่งผ่านช่องแคตภูมิภาคตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็คือลูกค้าเก่าของเธอทั้งนั้น