ฉินคุนได้ยินว่าทุกคนจะมีเสื้อผ้าใหม่ ดีใจจนยิ้มแก้มปริ พยักหน้าหนักๆ เข้าใจแล้ว รู้ว่าแม่รักเขา
จริงๆ แล้ววันที่ออกจากบ้านตระกูลฉินต่างหากถึงจะเป็นวันที่ได้ใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ตระกูลฉินคอยกดพวกเขา
กินข้าวเสร็จ
หลังกินข้าวเสร็จ ฉินคุนเก็บชามตะเกียบเข้าครัว ล้างให้สะอาดแล้วยิ้มแป้นเข้าไปหาจางซิ่วหลาน
จางซิ่วหลานไม่แกล้งพวกเขา หยิบผ้าขึ้นมา พาลูกสามคนออกจากบ้าน เดินไปทางปากตรอก
พอไปถึง ครอบครัวของป้าลิ่วกำลังจะกินข้าว จางซิ่วหลานเพิ่งนึกได้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะทำอาหารก่อนได้เหมือนเธอ
มองป้าลิ่วที่เดินออกมาต้อนรับ จางซิ่วหลานรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย
"ป้าลิ่ว ขอโทษนะคะ ที่มาขัดจังหวะกินข้าว"
"เป็นเจ้าหน้าที่จางนี่เอง พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ไหนจะไปขัด หนูกินข้าวหรือยัง เข้าไปกินด้วยกันก่อนสิ"
ป้าลิ่วยิ้มต้อนรับ พอเห็นเด็กสามคนก็ตาเป็นประกายชมว่า "โอ้ย นี่คือลูกสามคนของหนูเองเหรอ สวยหล่อกันทุกคนเลยนะเนี่ย"
"นี่คือลูกชายคนโตฉินคุน ลูกชายคนรองฉินผิง กับลูกสาวคนเล็กฉินอันค่ะ" จางซิ่วหลานยิ้มแนะนำ "พวกเธอสามคน ยังไม่ทักทายอีก"
"สวัสดีคุณยายลิ่ว" เจ้าตัวเล็กสามคนพูดพร้อมกัน ดูมีมารยาทมาก
ทำเอาป้าลิ่วหัวเราะลั่น แล้วชวนสี่คนเข้าไปในบ้านกินข้าวอีกครั้ง แต่จางซิ่วหลานปฏิเสธ
กลัวจะเสียเวลากินข้าวของป้าลิ่ว จางซิ่วหลานรีบบอกวัตถุประสงค์ทันที
"ป้าลิ่ว หนูอยากให้ช่วยตัดเสื้อผ้าให้ลูกสามคนสองชุด ยังงี้ ป้าไปกินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวเรารอที่นี่"