ฟูเหลียนเฉิงเห็นเฉินซานเหนียงตัดสินใจแยกบ้านจริงจังก็พยักหน้าอย่างพอใจ
ในเมื่อตัดสินใจจะแยกแล้วก็แยกเลย! อย่างไรเสียฟูเหลียนเฉิงก็ยังไม่วางใจ เลยพูดขึ้นว่า
“แยกเช้าก็แยก เย็นก็แยก ยังไงก็ต้องแยก งั้นแยกตอนนี้เลยดีกว่า”
อะไรนะ? เฉินซานเหนียงเบิกตากว้าง คิดไม่ถึงว่าสามีจะร้อนใจยิ่งกว่าเธอเสียอีก หรือว่าชาติก่อนสามีก็อยากแยกบ้านมานานแล้ว?
แต่สามีก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องแยกบ้านสักครั้ง!
“อะไรอะไรกัน? แกจะเปลี่ยนใจแล้วเหรอ?” ฟูเหลียนเฉิงถามด้วยความกังวล กลัวว่าเฉินซานเหนียงจะเสียใจทีหลัง
“เปล่า ๆ ฉันไม่ได้เปลี่ยนใจ แยกตอนนี้เลยก็ได้!” เฉินซานเหนียงใช้การกระทำพิสูจน์กับฟูเหลียนเฉิงว่าเธอไม่ได้เปลี่ยนใจ
เฉินซานเหนียงปลุกลูกชายทั้งสามคนกับลูกสะใภ้สองคนให้ตื่นทั้งหมด ทั้งครอบครัวมารวมตัวกันที่ห้องโถง
“แม่ กลางดึกไม่นอนปลุกพวกเราขึ้นมาทำไมกัน?” ฟูจงซิงพูดด้วยความไม่พอใจ “พรุ่งนี้ผมยังต้องไปเรียนอีกนะ”
“ใช่สิ แม่ถ้าไม่มีธุระก็ไปซักผ้าในลานซะเถอะ อย่ามารบกวนพวกเรานอนเลย” ฮวงเจวียน ภรรยาของฟูจงซิงพูดด้วยความไม่พอใจ
“ก็ใช่น่ะสิ ทำไมแม่ยังไม่ซักผ้าอีกละ ถ้าซักดึกเกินไป พรุ่งนี้ผ้าไม่แห้งจะทำยังไง?”
นิวลี่ ภรรยาของฟูซิงเหอพูดขึ้นบ้าง “เสื้อผ้าของซิงเหอที่บ้านเรามีไม่กี่ชุด ถ้าเปลี่ยนไม่ทันจะทำยังไง?”
“จะทำยังไง? ฮะ ก็ทำกับแกละสิ! เปลี่ยนไม่ทันก็ไม่ต้องเปลี่ยน!”
เฉินซานเหนียงพูดจบก็ถลึงตาใส่มือน้องสะใภ้ขี้เกียจใจร้ายคนนั้น ดวงตาไร้ซึ่งความอบอุ่น