ภายใต้การชี้นำของคนสนิทของผู้อำนวยการลู่ บรรดาผู้นำก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ยึดบ้านของฉินต้าจ้วงคืน แล้วจัดสรรใหม่
ตามระเบียบ ฉินต้าจ้วงกับฉินเหวินต่างเป็นพนักงานเก่า จึงควรได้ห้องคนละห้องขนาดสิบกว่าตารางเมตร
ส่วนเรื่องคนเยอะอยู่ไม่ไหว บรรดาผู้นำเห็นว่าคนอื่นอยู่กันได้ ทำไมครอบครัวฉินจะอยู่ไม่ได้?
อีกอย่างฉินอู่ไม่ใช่คนของโรงงานเหล็กกล้า ฉินอู่สามารถยื่นขอห้องจากโรงงานของตัวเองได้
ถ้าอยู่ไม่ไหวก็ให้ครอบครัวฉินอู่อย้ายออกไป โรงงานเหล็กกล้าไม่มีหน้าที่ดูแลคนงานโรงงานอื่น
คำตัดสินของผู้นำโรงงานแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว พวกคนงานที่ไม่พอใจได้คำตอบก็พอใจพอสมควร
ยังไงพวกเขาก็อยู่บ้านหลังใหญ่ไม่ได้เหมือนกัน ฉินต้าจ้วงก็อย่าได้หวังจะได้อยู่
ฉินต้าจ้วงกับฉินอู่ที่กำลังทำงานอยู่พอได้ข่าวก็ช็อกไปทั้งคู่ ไม่เชื่อว่าบ้านที่อยู่มาหลายปีจะถูกยึดคืน!
แบบนี้จะให้ไปร้องเรียนกับใครได้?
ไปที่ไหนก็ไม่มีประโยชน์!
เหตุผลที่โรงงานให้มานั้น มัน ช่างเถอะ!
ฉินอู่สีหน้าหดหู่มองฉินต้าจ้วง พูดอย่างไม่พอใจว่า "พ่อ! ทำไมไม่บอกว่าตอนที่ได้บ้านใหญ่ก็เพราะความดีความชอบของฉินมู่ด้วย?"
ฉินต้าจ้วงฮึดฮัดหนึ่งครั้ง ตอบกลับอย่างไม่ค่อยมีเหตุผลแต่ก็ยังแข็งกร้าว "มีอะไรจะพูดเล่า!"
ถึงจะพูดอย่างนั้น ฉินต้าจ้วงก็เสียใจ ถ้ารู้ว่ามันจะบานปลายขนาดนี้ ก็ไม่ไปแย่งงานของจางซิ่วหลานตั้งแต่แรก
ตอนนี้ล่ะ งานก็แย่งไม่ได้ ครอบครัวจางซิ่วยังแยกออกไป ลานบ้านใหญ่ก็รักษาไว้ไม่ได้ เสียทั้งเรือ เสียทั้งแห!