ได้ยินว่ามีหนังสือการ์ตูนให้ดู ฉินผิงดีดตัวขึ้นหัวเราะคิกคัก ตะโกนเสียงดัง: "จริงเหรอ? ดีจังเลย ฉันอยากดู"
ฉินคุนตบหัวน้องชายเบา ๆ แล้วหันไปทางครัว จางซิ่วหลานจูงมือลูกสาวตัวน้อยเดินตามไปข้างหลัง
ฉินผิงอยากไปช่วย แต่ก็อยากดูหนังสือที่จางซิ่วหลานเอากลับมาด้วย เขาเลยวิ่งเข้าไปในห้องก่อน มองสองตา แล้วกัดฟันหันหลังวิ่งไปที่ครัวอย่างอารมณ์ดี
หนังสือเยอะมาก และก็สนุกด้วย แต่เขาต้องอ่านพร้อมกับพี่ชายและน้องสาว
แม่ลูกสี่คนเบียดกันในครัวทำอาหารเย็น ถึงจะแคบ แต่ทั้งสี่คนก็มีความสุข ไม่มีใครพูดว่าครัวแคบแล้วเดินหนีไป
สี่คนช่วยกันทำ อาหารเย็นก็เสร็จเร็ว แต่เสียงด่าจากบ้านปีกตะวันตกก็ยังไม่หยุด ยายซ่งยิ่งด่ายิ่งสนุก เพราะคนในลานบ้านกลับมาเยอะขึ้น
เห็นได้ชัดว่ายายซ่งไม่กลัวเรื่องอับอายเปิดเผย หรืออาจจะเป็นเพราะเรื่องอับอายของเฟิ่งลี่จวนก็ได้
จางซิ่วหลานเพราะหัวได้รับบาดเจ็บ เลยลางานสองวัน วันรุ่งขึ้นจางซิ่วหลานก็ยังไม่ต้องไปทำงาน หลังจากส่งเด็ก ๆ ไปเรียน เธอก็ไปที่ห้างสรรพสินค้า
บริการของห้างสรรพสินค้าก็แค่ดีกว่าสหกรณ์ร้านค้านิดหน่อย ก็ไม่ได้ดีไปกว่านั้นเท่าไร
เพราะจางซิ่วหลานใส่เสื้อผ้าปะรอยปะ เมื่อถามราคาเสื้อผ้าสำเร็จรูป พนักงานขายก็ตอบแบบประชดประชัน
"คุณน้อง เสื้อผ้าที่นี่แพงมาก ถูกสุดก็สิบกว่าหยวน ยังต้องใช้คูปองผ้าอีก ไม่ซื้อก็อย่าถามเลย"
จางซิ่วหลานจ้องพนักงานขาย อยากจะพูดว่าย่าไม่จน แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่มีคูปองผ้า